Springruiters verdienden afgelopen weekend overal in Europa hun boterham. Hendrik Jan Schuttert won in Kopenhagen de Grote Prijs, Harrie Smolders en Carolien Poels deden hetzelfde in Madrid, respectievelijk Kapellen, en Marc Houtzager draaide omzet in München. Terwijl het echte grote geld nog weer ergens anders te verdienen was, op de Global Champions Tour en de Riders Tour in Hamburg. Als je dat zo ziet, is de economische malaise nog niet echt tot de springsport doorgedrongen.Dressuurruiters hebben het geld kennelijk niet nodig. Die hadden dit weekend maar één groot internationaal evenement, waar verhoudingsgewijs zeer veel geld op het spel stond. Dat was op Pferd International in München, op één van de mooiste en best geoutilleerde paardensportterreinen die ik ken. De World Dressage Masters had zijn oog op dit schitterende evenement laten vallen en stelde er een – voor dressuurmaatstaven – enorme prijzenpot ter beschikking. Waar vrijwel niemand van de dressuurtop trek in had.
Het was altijd één van de argumenten die dressuurruiters bezigden in discussies over de ontwikkeling van de paardensport. ‘Springruiters hebben het veel makkelijker dan wij, op concours kunnen wij nog geen droog brood verdienen.’ Dat argument kan de prullenbak in. In München verdiende Valentina Truppa alleen met haar kürzege al 21.000 euro, de als tweede geplaatste Isabell Werth kreeg 12.800, Vicky Max-Theurer verdiende als nummer drie 10.000. Maar met deze drie namen zijn alle (sub)toppers van de sport genoemd, de rest schitterde door afwezigheid.
Charlotte Dujardin had in München haar loon als stalamazone aardig kunnen bijspekken. Maar nadat ze in Hagen haar wereldrecord reed, haastte ze zich om te melden dat Valegro nu rust had verdiend en dat ze toch maar van deelname in München afzag. Natuurlijk mag ik niet concluderen dat de Britten graag rechtstreeks met een wereldrecord naar de Olympische Spelen vertrekken. Maar als ik Ton Kies was, hield ik meteen op met de organisatie van de World Dressage Masters, de serie die ooit bedoeld was als een injectie in de top-dressuursport.
Een apart verhaal was de afwezigheid van Matthias Alexander Rath. Zijn familie kocht Totilas om nu eens echt te gaan genieten van dressuursport op het allerhoogste niveau. Dat plezier moet hen inmiddels compleet zijn vergaan. Rath wilde aanvankelijk in München aan de start verschijnen, maar na de heksenjacht van Hagen zal hij geen trek hebben gehad in cameraploegen op het voorterrein. Even geen fotograferende en filmende fanatici die inzoomen op elke bediscussieerbare hoofd-halshouding. De dressuursport gaat nog eens aan zijn eigen emotionaliteit ten onder!
Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur ()
Deze column verscheen dinsdag 23 mei 2012 in De Paardenkrant.