We hebben een paar heel bijzondere weken achter de rug. Eerst werd bekend dat dankzij mijn prestaties met Krawall en onze klassering op de ranking, de vierde Nederlandse afvaardiging naar Londen veilig gesteld werd. Daarnaast waren de afgelopen weken super spannend in verband met de wereldbekerkwalificatie.Na de selectiewedstrijden stonden we op de twaalfde plek van de wereldbekerranking en vielen we dus net buiten de boot wat betreft directe kwalificatie voor de finale. Ik wist dat er twee wildcards waren en dat er vanuit de Aziatische League niemand af zou reizen. Toen ik vorige week maandag hoorde dat de plekken vergeven werden aan de nummers tien, elf en dertien van de lijst, was dat een enorme domper. De FEI is vrij om mensen aan te wijzen, maar dit was echt balen. Wel liet de FEI weten dat ik als eerste reserve stond.
Vorige week las ik ergens op een website dat Jeroen Devroe zich had afgemeld voor de finale en toen sloeg de koorts weer toe. Ik ben gelijk aan het rondbellen gegaan en vorige week donderdag kreeg ik de bevestiging. Krawall en ik mogen officieel de plek van Jeroen Devroe innemen in de finale. Het leek heel onwerkelijk. Pas toen alle felicitaties binnenstroomden, begon ik het langzaam te geloven.
Dit is voor mij het uitkomen van een meisjesdroom. Ik wil niet als een Pennymeisje overkomen, maar dit is wel waar ik al die jaren voor heb gewerkt. Als elf- of twaalfjarig meisje namen m’n ouders me voor het eerst mee naar Indoor Brabant. Toen ik daar rondliep, wist ik het: hier wil ik ook rijden. We hebben het afgelopen jaar half Europa doorgereisd om mee te doen aan wereldbekerkwalificaties en dat is niet voor niets geweest. Het geloof in de finale kwam pas na de eerste kwalificatie in Odense. Toen werden we vijfde. Aan de ene kant heb ik mazzel dat het een olympisch jaar is. Veel toppers hebben nu andere prioriteiten en als het keer kon lukken, was dat dit jaar.
Aan de andere kant vind ik het wel jammer dat ik naar alle waarschijnlijkheid niet zelf de vierde plek op de Spelen kan innemen, maar ik vind het niet erg dat wij de moeite hebben genomen om van concours naar concours te rijden. Dat deed ik vooral voor onze eigen ervaring. Als ik voor een ander land reed, had ik mezelf waarschijnlijk geplaatst voor Londen. Dat ook echt gaan doen? Nee, daar ben ik veel te chauvinistisch voor. Ik weet dat de lat in Nederland hoog ligt en daarom voelt deelnemen aan de wereldbekerfinale ook echt als een cadeau. Het voelde heel goed dat veel collega-ruiters me feliciteerden en zeiden dat we het echt verdienen.
De komende weken gaan we ons voorbereiden op de finale. Ik ga niets anders doen dan voor een ander concours, dat heeft natuurlijk geen zin. Dit zou symbolisch een mooi laatste groot evenement voor Krawall zijn. Hij is twintig en hoewel hij nog heel fit is, weet ik dat ik het per concours moet bekijken. Ik heb dit jaar nog een aantal concoursen op de planning staan, maar deze wereldbekerfinale staat wel echt op zichzelf.
Jenny Schreven, dressuuramazone
Deze column verscheen vrijdag 6 april 2012 in De Paardenkrant