Noortje Radstake werd in september 2025 aangesteld als bondscoach van de Nederlandse paradressuur. Dit jaar volgt in die functie haar eerste internationale kampioenschap: het WK in Aken. Ze staat voor een moeilijke taak maar heeft er zin in. Steeds meer komt ze in haar rol. Daarover vertelt Radstake in een interview met CHIO Rotterdam
Noortje Radstake is 43 jaar en woont in Voorst bij Doetinchem. Ze heeft een fokkerij en trainingsstal van dressuurpaarden waar ze twaalf fokmerries en acht rijpaarden heeft. Ze woont samen met haar vriend en hun gemeenschappelijke hobby is de slipjacht waarvoor ze negen honden hebben.
Moest zo zijn
Radstake: “Ik ben bondscoach geworden door Joyce Heuitink die mij ook met de parasport in aanraking heeft gebracht. We kennen elkaar al van jongs af aan, ik leste bij haar. Ik werd enthousiast van de paradressuur en toen Joyce begon over de rol als bondscoach, ben ik daar dan ook serieus over na gaan denken. Ik was al eens chef d’equipe in Quatar. Het idee werd steeds leuker. Van het één kwam het ander en op een gegeven moment was het een logische stap. Ik ben ook humaan fysiotherapeute en daardoor kan ik handicaps beter begrijpen, wat ook weer handig is bij mijn functie. Eigenlijk moest het gewoon zo zijn.”
Voorbereiding op Aken
“Ik ben blij dat de paradressuur ook dit jaar weer een plaats op het programma van CHIO Rotterdam heeft gekregen. Het is altijd goed voor onze ruiters en paarden om te mogen oefenen in een ambiance als die van het CHIO. Ik zeg goed, maar bedoel eigenlijk zelfs belangrijk. Dit jaar is het extra fijn, omdat het een goede voorbereiding op het Wereldkampioenschap in Aken is. Ik hoop echt dat het in de toekomst zo blijft dat we welkom zijn in Rotterdam. De paradressuur heeft dit nodig. De ruiters vinden het ook heel leuk, ze rijden voor eigen publiek en iedereen kan komen kijken. Natuurlijk is een Europees kampioenschap ook mooi, maar als dat bijvoorbeeld in Italië plaatsvindt, zal het thuisfront minder makkelijk die reis maken dan naar Rotterdam. Ik probeer dit jaar met een zo goed mogelijk deelnemersveld naar Rotterdam te komen, wat mij betreft gaan we onze topruiters in actie gaan zien.”
Handicap even vergeten
“Zoals reeds gezegd, het is belangrijk voor de ervaring, maar zeker ook om te laten zien aan het vele publiek dat ook deze groep topsport kan bedrijven. De samenwerking tussen mens en paard is in deze tak van sport nog specialer dan in de reguliere paardensport. Te zien wat mens en paard samen kunnen, mensen te laten genieten en dan ook nog goed presteren, dat is zo mooi. Tenslotte, maar zeker ook heel belangrijk, de ruiters genieten van hun sport, misschien wel meer dan wie dan ook en ik denk dat genieten en dit uitstralen een voorwaarde is om op het hoogste niveau te kunnen presteren. De paradressuur geeft sommige ruiters benen die ze in het dagelijks leven niet of niet volledig hebben. Ze vergeten hun handicap even, hun sport is puur genieten.”
Oude rotten en nieuwe aanwas
“Hoe Team NL paradressuur ervoor staat met het oog op Aken? We hebben dit jaar een combi tussen ervaren, oude rotten en nieuwe aanwas. We hebben veelbelovende, nieuwe ruiters en paarden. Het wordt interessant. Ik denk dat we nog steeds een hele goede groep hebben. Misschien komt voor het allerhoogste niveau Aken dit jaar nog wat te vroeg, maar op de Olympische Spelen van 2028 in Los Angeles denk ik dat we er weer klaar voor zijn.”
Pluim voor Joyce Heuitink
Team NL paradressuur presteert al jaren op het allerhoogste niveau, beter dan hun collega’s in de reguliere sport. Gevraagd wordt naar de reden hiervan. “Een pluim voor Joyce Heutink hierin. Onder haar hoede is de paradressuur in Nederland uitgegroeid tot één van de beste landen mondiaal. Daarnaast hebben we geluk gehad goede paarden te kunnen behouden voor Nederland. Ik hoop dat dit alles mij ook gaat lukken. Ook is het niveau en fanatisme onder de ruiters heel groot. Wat denk ik weer een gevolg is van. Ik bedoel, als je wint, wil je dat nog een keer beleven en nog een keer en nog een keer. Het is heel aanstekelijk. Natuurlijk zijn we ook afhankelijk van sponsoren. Samengevoegd zijn de successen van Team NL paradressuur een samenkomst van factoren.”
Mooiste herinnering
“Ik loop nog niet zo heel lang mee in de paradressuur, maar heb al wel mooie herinneringen. De allermooiste is het EK dressuur vorig jaar in Ermelo waar Nederland met het teamzilver won en mijn leerlinge Tessa Baaijens individueel brons wist te behalen. We hebben daar samen drie jaar zo hard voor gewerkt en als het dan allemaal lukt, als je de proef kunt rijden die je bedacht had, dat is geweldig.”
Betoveren en inspireren
Radstake wordt gevraagd het gesprek zelf af te sluiten. “Ondanks de vele nare dingen die momenteel in de wereld plaatsvinden, wil ik toch terug gaan naar de paardensport. Ik hoop dat we onze sport nog lang mogen blijven etaleren. Dat we kunnen genieten van de samenwerking tussen mens en dier, maar ook dat we niet-ruiters en niet-paardenmensen kunnen blijven betoveren en inspireren. Dat we kunnen blijven laten zien hoe mooi onze sport is. Ik had vroeger al tranen in mijn ogen als ik Anky en Bonfire in actie zag. Dit duo betoverde iedereen, niet alleen paardenmensen en dit verschijnsel wil ik graag blijven behouden.”