Buiten brandt de zon, in de binnenmanege van het Centro Nacional de Hipismo loeit de airconditioning. Terwijl Edward Gal in de koelte van de indoorhal laat zien dat Voice in topvorm is, geeft Tineke les aan haar Japanse klant.
Akane rijdt in het begin wat werkpirouettes en wissels, Toots doet het allemaal op z’n sloffen. “Hij is zo lekker los en loopt zo fijn!”, zegt Tineke.
Heel korte beentjes
“Toen ze hem voor het eerst reed, zag het er geweldig uit”, vertelt Tineke Bartels. “Maar ze heeft heel weinig ervaring en heel korte beentjes. En Toots is enorm groot. Dus is het de kunst om dat achterbeen van Toots erbij te houden.”
Dan wordt de les buiten voortgezet, in de hitte. Toots wordt aardig aan het werk gezet en laat een nette piaffe zien. Maar natuurlijk niet met de kracht en de uitdrukking die nodig zouden geweest als Imke hem op de Olympische Spelen had gereden.
Het deed even pijn
“Voor Toots is dit alleen maar mooi”, zegt Tineke. “Hij heeft een prachtig leven. En Akane is ontzettend blij met hem. Voor ons is het ook beter zo, nu Imke moeder is geworden. Maar het deed Im nog wel even pijn hoor, toen ik naar Rio vertrok om Akane met Toots te gaan helpen.”
Als de les voorbij is komt Jürgen Koschel, de bondscoach van Japan, nog even uitleggen dat het achterbeen wel goed aangesloten moet blijven. “Dat was eerder bij ons natuurlijk ook een punt van aandacht, maar met zo’n klein vrouwtje erop is het nog meer te merken. Daarom rijd ik ‘m de helft van de tijd zelf.”
Nooit ‘nee’
Bij het lesgeven aan de rijke Japanse amazone stuitte Tineke Bartels nog wel op wat culturele verschillen. “Als ik haar vroeg: heb je het begrepen, zei ze altijd: ja. Het zit in haar cultuur om nooit ‘nee’ te zeggen. Als coach moet je je niet alleen in het paard, maar ook in de ruiter verplaatsen. Dat moet steeds meer, nu steeds meer mensen uit nieuwe landen gaan paardrijden.”
Een cultureel verschil is ook dat westerse instructeurs van hun leerlingen verwachten dat ze zelfstandig rijden. “Maar vooral in het begin verwachtte Akane van mij dat ik haar vertelde wat ze moest doen. Maar als je de ring binnenrijdt, sta je er toch alleen voor.”
Beetje m’n kind
Voor Tineke Bartels is Toots nog steeds een paard waar ze een enorme band mee heeft. “Het is toch een beetje m’n kind. Als hij straks de ring in moet, ben ik zenuwachtiger dan ooit!”
Bron: Paardenkrant-Horses.nl