Een jaartje verder, wat kilo’s lichter en met meer kennis in de achterzak toog ik afgelopen zaterdag met de NRPS-goedgekeurde dekhengst Wup (v.Welt Hit II) naar het Brabantse Schaijk. Vanuit het Anky Education Center, waar Wup woont en ik werk, voelt dat als een soort thuiswedstrijd.
Ken je dat gevoel van vroeger misschien, bij een toets op school, dat je eigenlijk zenuwen hebt omdat je denkt dat je niet goed genoeg hebt geleerd? Heel even bekroop mij dat gevoel in de week voor de wedstrijd: ken ik alles wel goed genoeg? Om twee redenen gingen die zenuwen weg. Punt één, omdat ik alle oefeningen van het protocol kon uitvoeren. Dat wist ik, want dat lukte met het trainen ook. Punt twee, omdat ik eigenlijk geen extreme eisen aan mezelf mocht opleggen. Voor mij was het namelijk de eerste Intermediaire II-proef en voor Wup ook. Daarbij ik ken weinig mensen die van hun eerste proef op een bepaald niveau konden zeggen dat het perfect ging.
Uiteindelijk verliep mijn proef naar wens. Nog niet helemaal foutloos, maar zoals gezegd mocht ik dat als realist ook niet verwachten. Wel was ik over vrijwel alle andere onderdelen in de proef zeer tevreden. En met dat gevoel, bijna 70% en een eerste prijs kon ik met onze mooie Wup in de trailer ‘s avonds naar stal rijden.
Gek genoeg voelt het nu, als ik erop terug kijk, alsof ik het al vaker heb gedaan. Misschien omdat ik een aantal ruiters begeleid die Grand Prix rijden, waarbij we samen proberen om dingen nog beter en makkelijker te krijgen. Dit is iets wat ik trouwens erg graag doe. En misschien heb ik dat gevoel ook, doordat je tegenwoordig op oefenwedstrijden een echte wedstrijdsituatie kunt nabootsen. Dat is een geweldig initiatief. Toen ik vroeger met Berkel I.Dancer in de Lichte Tour reed, deed ik dat op een soort automatische piloot. Ik hoefde ook nooit nerveus te worden, want eigenlijk ging het altijd goed. Dat geluk had ik met alle paarden die ik tot nu toe in de Lichte Tour uitbracht. Maar omdat de Midden- en Zware Tour even andere koek zijn, is het fijn om voor de ogen van de jury te trainen en met tips huiswaarts te keren.
De laatste stap die ik nu met Wup aan het zetten ben, wil ik als jury ook maken. Internationaal Grand Prix kunnen rijden en eveneens ook jureren zijn al lang twee van mijn doelen. Dat ik dan op het protocol een dikke negen (of tien) kan geven met een mooi compliment, want daar geniet ik zelf als jury van, maar als ruiter zeker zoveel.
Joyce Heuitink, dressuuramazone en medewerker van het Anky Education Center
Deze column verscheen vrijdag 28 september 2012 in De Paardenkrant.