Zelf ben ik een ‘mooi weer mens’. Wanneer de zon schijnt en de paarden op een groene wei wandelen, ziet alles er toch schitterend uit. Dit wordt snel minder wanneer de dagen weer wat korter worden en de regen niet meer wil stoppen. Ik krijg de neiging om het raam van de auto een klein stukje open te draaien en een bandje af te spelen richting eigenaar aangaande de diverse najaarsproblemen die bij onze paarden kunnen optreden.Nee mevrouw, mok gaat niet snel over wanneer het paard tot aan de voorknie in de modder staat. Nee mijnheer, ik zou de stal niet helemaal dichtdoen omdat uw paard anders kou vat. ‘Dokter, in het wild staan de paarden toch ook dag en nacht buiten?’ Wat is in het wild? Toch niet dit stukje van 500 vierkante meter waar geen grasspriet boven de waterplas uitkomt? ‘Mijn paard eet nooit zand…’ Waarschijnlijk wel wanneer de graszode zo doordrenkt is dat met de grasspriet eenzelfde hoeveelheid wortel en zand losgetrokken wordt en op die mannier mee naar binnen komt. ‘Mijn paard heeft nooit koliek.’ Misschien nu vanwege de plotselinge overgang van wei naar stal? En u rijd eenmaal in de week…? ‘Dit is toch geen weer om buiten te rijden!’
Toch loont het de moeite om uit de auto te stappen en even mee te lopen om het nieuw geoogste ruwvoer te beoordelen. Mooi was de trots van een mevrouw wier man zelf het gras had geoogst. Vers vanuit de randstad naar de grens met Duitsland verhuist en een ontwikkeling van zakenman tot landbouwer doorgemaakt. ‘Ik gooi wel even een baaltje naar beneden’, zei mevrouw. De baal ploft op de grond en we staan onmiddellijk in een gigantische stofwolk waarbij ik bijna word geraakt door diverse corpora aliena (stenen) die langs mijn hoofd schieten. De in de stal aanwezige viervoeter zet het op een hoesten. Nee, nogmaals mevrouw, uw paard heeft geen kou gevat…
Drs. Gerrit Kampman, dierenarts bij Dierenkliniek Den Ham
Deze column verscheen vrijdag 21 oktober 2011 in De Paardenkrant.