Dat nam me erg voor hem in. Ik had al geen slechte indruk van hem gekregen toen ik ooit een weekendje aan zijn tafel in Wellington doorbracht. Een grootdenker, een zakenman, een echte projectontwikkelaar, maar dat diskwalificeert iemand niet als mens. Ik ben ervan overtuigd dat Bellissimo integer heeft gehandeld. Maar ook dat hij zich compleet heeft vertild aan de Wereldruiterspelen.
Verleid tot redden
Bij het vragenvuur maaide Bellissimo dat gras al voor onze voeten weg. Zonder de indruk te wekken door een mediatrainer geprogrammeerd te zijn, gaf hij direct toe dat hij grote fouten had gemaakt, dat de voorbereidingstijd te kort was geweest, maar dat hij zich had laten verleiden tot het redden van de WEG 2018 toen er twee jaar geleden geen alternatieven bleken te zijn.
Een 10 verdienen
Hij zei: “Critici schrijven geen grootse romans, leiden geen grote ondernemingen. Laten we eerlijk zijn: ik geef onze accommodatie op dit moment een onvoldoende, de uitvoering van de WEG geef ik een zesje en dat is omdat de mensen die de uitvoering ter hand hebben genomen een 10 verdienen. Hoe zullen we ons deze Spelen straks herinneren? Als de Spelen van de endurance die moest worden gestaakt, als de Spelen van de slechte behuizing, als de Spelen van de Kür die niet doorging? Of gaan we ons straks herinneren dat hier fantastische sport was, met een heroïsche strijd en grote kampioenen?”
Op z’n aller-, allermooist
De timing was goed. De mediaontvangst was direct na afloop van de landenwedstrijd springen. Nooit eerder zag ik zulke mooie sport. Laura Kraut had absoluut gelijk toen ze zei dat ze zo blij was om dit op haar leeftijd nog eens meegemaakt te mogen hebben: sport op z’n aller-, allermooist.
Geweldige tijd
Aan het eind van deze tweeweekse paardensportbubbel past inderdaad geen kritiek. Die zou de duizenden mensen die de Wereldruiterspelen mogelijk maakten maar treffen. Ik zal me de WEG 2018 blijven herinneren als een geweldige tijd, met ruiters die elders meer geld hadden kunnen verdienen, maar in Tryon de adrenaline lieten stromen, bij zichzelf en de hele paardenwereld.
Ik ben het niet altijd met je eens, maar nu wel !
Er moet heel wat gebeuren wil ik op het puntje van mijn stoel zitten maar deze keer was dat het geval.
Ik kan alleen spreken over het springen want dat is het enige dat ik volg maar daar was de sport en spanning fenomenaal.
Bovendien vind ik dat de Nederlandse springruiters het lang niet zo slecht hebben gedaan als wordt gezegd. Eigenlijk hebben Mark, Harrie en Frank het goed gedaan en was van Jur met zijn gebroken ribben niet veel meer te verwachten.