Janneke Sleutjens trainde zeven paarden aan de longe en keek vervolgens naar de volgende houdingen: de hals gestrekt, het hoofd hoog en de neusbrug rond de loodlijn (wedstrijdhouding); een sterk gebogen hals en de neus richting de borst (de Rollkur); een extreem gestrekte hals en de neusbrug ver vóór de loodlijn en een ‘lichte variant’ van de Rollkur waarbij de hals gebogen wordt en de neus richting de voorknie wijst. Al deze houdingen werden vergeleken met de natuurlijke houding als referentie. De promovenda bestudeerde het effect van deze houdingen in drie verschillende klinische gebieden die van invloed zijn op paardenwelzijn: de spier- en zenuwfunctie in de hals, de bovenste luchtweg-functionaliteit en stressindicatoren waaronder gedragsobservaties.
“Bij de Rollkur nam de luchtweerstand inderdaad het meeste toe, maar zonder dat dat invloed had op de zuurstofvoorziening van het bloed”, aldus Sleutjens. “Ook was de geleiding van bepaalde zenuwen het meest vertraagd, maar de gedragsobservaties wezen duidelijk op de meeste weerstand tegen houdingen met een meer gestrekte hals, daarbij inbegrepen de algemeen geaccepteerde ‘competitiepositie’. Over het algemeen bleek de houding waarbij de hals gebogen is en de neus richting de voorknie nog het meest te lijken op de vrije houding”.
De belangrijkste conclusie is dat bij het gemiddelde dressuurpaard iedere hoofd- en halshouding, anders dan de vrije houding, een effect heeft. De Rollkur is en blijft een extreme positie en heeft zeker niet het minste effect, maar enige vorm van schadelijkheid is niet aangetoond en het effect op het welzijn zou wel eens erg mee kunnen vallen. Dat laatste geldt mogelijk in mindere mate voor andere, zeer algemeen geaccepteerde houdingen. Er is echter meer onderzoek nodig om dat laatste hard te kunnen maken. In ieder geval lijkt het erop dat bij de training de houding met de neus richting de voorknie wellicht te prefereren is boven de houding met de neus naar de borst.
Bron: Universiteit Utrecht
Er rijzen een heleboel vragen bij dit onderzoek; Waarom heeft het zich beperkt tot het effect van deze houdingen in drie klinische gebieden die van invloed zijn op paardenwelzijn; 1. de spier en zenuwfunktie in de hals. 2. de bovendste luchtweg functionaliteit. 3. stressindicatoren waaronder gedragsobservaties.
T.a.v. punt 1. Waarom is de extreme belasting van de de rugspieren niet meegenomen in het onderzoek? Waarom is het verminderde vermogen om de achterhand onder het gewicht te krijgen niet meegenomen. Is er ook onderzoek gedaan met een ruiter op het paard? In welke tijdspanne is er hoelang met 7 paarden gelongeerd? Voldoende lang om het mogelijk blijvende letsel te doen ontstaan? Elk paard dat ik ken probeerd zich uit deze benarde positie te bevrijden. Deze paarden niet? Of duurde het onderzoek daarvoor tekort.