In alle fokgebieden zijn fokkers met de erfelijke eigenschappen van merries en hengsten in de weer. Maar in Holstein gebeurt dat in de vergrotende trap. Inteelt speelt in dat omsloten land al tweehonderd jaar een hoofdrol, maar op zijn tijd zorgen experimenten voor een outcrosseffect. Terwijl fokkers in andere gebieden op persoonlijke schaal met de wetten van de erfelijkheid spelen, past het Holsteiner Verband ze op populatieniveau toe.
Het grappige is dat het succestype van rond 1900 nog steeds ten voorbeeld wordt gesteld. De kampioen van dit jaar mag dan uit een dochter van Quick Star zijn geboren, hij had geen schijn van kans gemaakt als hij op z’n grootvader had geleken. Het springpaard van vandaag is door consequente selectie in het lichaam van de karossier van 1900 terechtgekomen. Quidam de Revel kreeg in Holstein wel de kans, maar dat was dan alleen om er een hengst als Quintero aan over te houden.
Ik vind het fascinerend om te zien dat Holstein nog steeds aan zijn aloude recept vasthoudt. Terwijl de fokkerijen overal ter wereld liberaliseren, het sperma van tophengsten over alle grenzen vliegt, houdt Holstein vast aan zijn eigen normen en waarden, aan een goed ontwikkeld rechthoeksmodel met front. Ook al barst het publiek uit in een fluitconcert als een minder ontwikkelde, maar zeer goed springende zoon van Numero Uno het dekbrevet wordt onthouden.
Kan Holstein met al zijn beperkende maatregelen de race met de andere fokgebieden bijbenen? Als ik naar de nieuwe jaargang hengsten kijk, zou ik zeggen: nee. Om het eigen merk te behouden krijgen jonge hengsten met prachtige karossiersmodellen volop de kans, hoewel zij weinig aanleg tonen. Ik heb Holstein altijd geassocieerd ‘met verstand van een springpaard’. Maar dit jaar heersten op de hengstenkeuring in Neumünster vooral theorieën over korte generatie-intervallen en mooie namen op papier. Noch in de baan, bij het begeleiden van het vrijspringen, noch in de selectie kon ik Holstein dit jaar op springpaardenverstand betrappen.
Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur ()
Deze column verscheen woensdag 5 november 2014 in De Paardenkrant.
Weer zo treffend beschreven. Hoe een stamboek naar de ondergang wordt gebracht door kortzichtigheid en het vasthouden aan het verleden.
Als de fokkerijraad van het Gelders Paard niet open had gestaan voor externe bloedvoering, wat gepaard ging met de nodige tegenstand van sommige fokkers, was dit type ook al jaren verdwenen.
Chapeau, beste kroniek ga zo door!