Ik antwoord dan: dat komt doordat van jullie de complete sport afhangt. Niet alleen of de beste wint, maar ook de eerlijkheid, de transparantie, de begrijpelijkheid, het maatschappelijk draagvlak, alles hangt van jullie af. Als jullie ’t goed doen is de sport prachtig. Zo niet, dan wordt het al gauw een drama.
Marianne Thieme
Dressuur wordt er al eeuwen gereden, dat gaat niet meer weg. Zelfs niet als Marianne Thieme in de Tweede Kamer een meerderheid krijgt voor een verbod op de paardensport. Niet geheel denkbeeldig, met al dat gekwaak over strakke sperriemen en druppeltjes bloed. Dan zal er geen sport en zullen er geen juryleden meer zijn, maar wel ruiters die plezier beleven aan het opleiden van paarden.
Oneerlijk en onbegrijpelijk
Ik schrijf dus lelijk over juryleden als ze iets doen wat oneerlijk, niet-transparant en onbegrijpelijk is en zeker als door hun toedoen het maatschappelijk draagvlak onder de paardensport wordt aangetast en mevrouw Thieme zich in haar handen begint te wrijven.
Kreupele Totilas
Ik ben dus razend op de juryleden van het EK. Hadden ze dan helemaal niets geleerd van het vorige kampioenschap, twee jaar geleden in Aken, met die gênante vertoning van Matthias Alexander Rath en zijn kreupele Totilas? Nu, in Gothenburg, was er weer een prominente ruiter op een onregelmatig paard dat triomfen vierde en met 74,90% in de Grand Prix bijdroeg aan de vierde plek voor zijn land.
Nip Tuck
Nip Tuck van Carl Hester was in de landenwedstrijd onregelmatig, maar ontving doodleuk dikke zessen en zelfs zevens voor zijn uitgestrekte draf. Ik zou het paard graag kopen, aan een amateur ter beschikking stellen en op mijn zitstok langs de ring van de L-dressuur plaatsnemen. Ik weet zeker dat het jurylid van dienst dikke onvoldoendes zou geven. Of de bel zou luiden.
Klassiek en harmonieus
Maar Carl Hester is Carl Hester. Waarschijnlijk de aardigste en één van de meest capabele ruiters en trainers die de wereld kent. Met wie je enorm kunt lachen. En die het klassieke en harmonieuze paardrijden in Groot-Brittannië introduceerde. Zo iemand kán toch niet op een onregelmatig paard zitten?
Artistieke uitvoering
Annette Fransèn Iacobaeus zette de kers op de taart van mijn verbijstering. Waar de juryleden zoal op letten bij de beoordeling van het cijfer voor artistieke uitvoering, wilde een Franse journalist weten. ‘Nou ja, we luisteren naar de muziek en we kijken naar de interpretatie’.
Kunt u dat nog wat verder expliciteren, vroeg mijn collega. ‘Uuhh, nee, het spijt me’, luidde het antwoord van de voorzitter van de jury van het EK in Gothenburg.
De stilte die er toen viel laat ik nu ook maar vallen.
Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur
Beste Dirk Willem, je trekt nogal van leer tegen de juryleden. Je voorbeelden zijn duidelijk en onbetwistbaar. Maar wat is in jouw ogen nu de oplossing voor dit probleem? We kunnen met zijn allen wel blijven mopperen aan de zijlijn, maar de vraag is wat doen we er aan? Wat is jouw voorstel, waar zie jij een oplossing? Overigens: de Stichting Hippische Juryleden probeert al sinds jaar en dag meer scholing en meer begeleiding te krijgen voor het jurycorps. Misschien is het een idee dat je daar eens mee gaat samenwerken? Ik ben benieuwd of jij deze handschoen durft op te nemen, want de juryleden, die willen wel! Die hebben al lang genoeg van de huidige situatie!
Dat jurysport altijd discussie oproept hoeft niet per definitie negatief te zijn. Er komt, en nu heb ik het over de tuigpaardensport, altijd een stukje smaak bij kijken. Dit geldt voor het publiek, maar ook voor de juryleden. Echter, als het om onregelmatigheden in de beweging gaat, mag je meer verwachten van juryleden in het algemeen. Op de tuigpaarden dag een regionale rijder laten opstellen omdat zijn paard onregelmatig is, is heel iets anders dan een nationale rijder in Groningen uitsluiten als een van zijn paarden in het randem onkant loopt!Het digitaal jureren met de tablet bij de tuigpaarden zou transparanter worden en juryleden met afwijkende keuzes van de jurylijst schrappen. Transparanter is het zeker geworden,maar men kan nog altijd de man in de concours kar of het wagennummer beoordelen in plaats van het paard. Het gebeurt nog steeds en roept veel frustraties op. Ik ben voor respect voor iedereen en verbaal geweld tegen wie dan ook, dus ook juryleden, hoort niet. Degene die mee kan helpen de tuigpaardensport gezond te houden hoor je niet: de KNHS! Die schuift de bal naar de concours uitschrijvende verenigingen.
Beste Hanneke,
‘De oplossing’ is er helaas niet bij zoiets subjectiefs als jurering, maar de dressuursport zou baat hebben bij:
– een begrijpelijk handboek (‘code of points’) met een precieze beschrijving van wat wordt gevraagd
– erkenning door juryleden van de door wetenschappers vastgestelde ‘judges bias’. Elk jurylid staat bloot aan psychologische effecten die haar of zijn oordeel vertroebelen. Veel juryleden zijn zich hiervan niet bewust of stellen keihard dat zij er geen last van hebben
– training om deze effecten terug te dringen
– in de nabije toekomst: hulp van de techniek (objectieve bewegingsanalyse m.b.v. sensoren en camera’s).
En voor sommige juryleden geldt dat ze moeten leren inzien dat ze dienstbaar zijn aan de sport. Op lager niveau is het onuitvoerbaar, maar de top-dressuur zou gebaat zijn met een opsplitsing van de taken van juryleden. Mijn ervaring is dat veel topjuryleden daar op voorhand tegen zijn. Mijn inschatting is dat ze het vervelend vinden om slechts een deel van de proef te mogen jureren.
Hartstikke bedankt voor dit artikel!!! Helemaal mee eens. De verschillen en houding van sommige juryleden maken de sport echt kapot. Kijk eens naar de uitslagen van de B pony s op de hippiade afgelopen weekend. Ik mag hopen dat dit jurylid wat zulke verschillen maakt NOOIT meer op een kampioenschap te jureren komt. Als je al zulke onverklaarvare verschillen in B maakt. Dan ben je ABSOLUUT NIET GESCHIKT. En Nip tuck blijven ze gewoon stug die punten geven. En dat omdat ie met z n handjes voor rijdt iedereen ziet dat t paard niet veruimd in geen enkele gang en alles behalve door t lijf loopt en toch blijven die autoritaire 5 sterren juryleden dit doen met dank aan mr Clarke
Zonde dat de heer Rosie weer maar eens komt aandraven met zijn afkeer van paarden als Nip Tuck. Als je van juryleden (terecht) transparantie en zelfkritiek verwacht, moet je die m.i. ook zelf aan de dag leggen. Waarom niet pakweg Edward Gal als voorbeeld nemen, die zevens (!) kreeg voor 8 passen piaffe met een kruis zo hoog als dat van een driejarige?
De grootste verdediger van de Nederlandse manier van rijden die de jury er op attent maakt dat zijn favorieten punten krijgen op basis van hun status in plaats van voor hun prestaties: DAT zou het begin van verandering kunnen zijn. Deze column is helaas slechts Rosie versus klassiek rijden, deel 532.
@ Tom: maar Edward kwam niet met een kreupel paard de baan in, en volgens mij staat ook Tact BOVEN verzameling in t klassieke scala???? En edward kreeg 69 en Carl 74!!! Dus ik snap de heer Rosie z n vraagtekens prima. Niks mis met EdwArd en niks mis met Carl…. wel met de verschrikkelijke beoordeling van een stel oude juryleden die vertikken tijdens een pers conferentie iedereen uit te leggen waarom dat onregelmatige paard steeds weer zoveel punten krijgt wat 90% van het deelnemers veld in Gotenburg niet begreep. En allemaal en t zelfde spelletje dressuur rijden mee doen.
Dirk Willem, dit zijn hele goede adviezen/methodieken die jij geeft. De vraag is nu: hoe krijgen wij het bastion zo ver dat er verandering komt. Dat er vanaf de breedtesport (de basis) een kentering komt die doorgroeit naar het topsegment van de dressuursport. Ik heb 5 jaar geleden de voorzitter van de KNHS hier al om gevraagd. Ik kreeg een net briefje terug wat er op neerkwam dat mijn zorgen om de kwaliteit van het jurycorps niet werden gedeeld. Daarna zijn er op kleine schaal wat aanpassingen doorgevoerd, maar het is niet meer dan de denkbeeldige druppel. Daarom nogmaals de vraag: hoe kunnen wij (en met ons hopelijk velen) de handen ineenslaan om het tij te keren?
Beste Hanneke,
Als een bastion niks doet, kan je twee dingen doen. Of zelf ook niks doen, of zelf in actie komen. Als ik jurylid zou zijn, zou ik mijzelf bijscholen. Les nemen van Inga Wolframm, één van de wetenschappers die het ‘judges bias’ blootlegde. Of van een biomechanicus, die aan de hand van feiten zinnige dingen kan zeggen over regelmaat, symmetrie, ritme, rechtgericht-zijn etc.
Misschien iets voor de Stichting Hippische Juryleden om op te pakken?
Dag Dirk Willem, mijn laatste reactie op jouw artikel: zolang het collectief niet in actie komt, kan de eenling ook niets! Die blijft dan roepende in de woestijn. Het collectief zijn de leden van de KNHS waaronder 4500(??) officials / juryleden. Het is jammer dat jij mijn handschoen niet oppakt en het overlaat aan de Stichting Hippische Juryleden. Een stichting die door de KNHS niet serieus wordt genomen en echt hulp nodig heeft om de belangen van de juryleden, op wie jij en anderen zo vaak de pijlen richt, te behartigen. Van alles roepen is geen kunst, iets neerzetten waar iedereen (ruiters, officials, eigenaren van paarden, paardenliefshebbers, etc.) baat bij heeft, is een ander verhaal. De ruitersport in Nederland en daarmee de KNHS is groot geworden vanuit de collectieve gedachte. Het zou mooi zijn als we dat samen weer kunnen oppakken.
de spijker op zn kop geraakt: complimenten, ’t is soms nodig om een spiegel voor te houden…