Beste Dirk Willem,
Eerlijk gezegd word ik een beetje naar van jouw harde opstelling naar de mensen toe die toevallig juryleden zijn. Maar ik ben het daarnaast ook hartgrondig met je oneens.
Ik ben de eerste om toe te geven dat de jurering in Nieuw en St. Joosland niet goed was, maar ik ben ook in staat om er genuanceerd naar te kijken. Ik blijf bij mijn standpunt dat er mentale oorzaken ten grondslag liggen aan en dat angst daarbij een grote rol speelt.
Jouw oplossing gaat over het juryformat en ik wil benadrukken dat ik me daar niet over heb uitgelaten. Ik laat dat graag aan anderen over. Waar het mij om gaat is het functioneren van de mens achter het jurylid. En ik vind dat we daar – zolang dit het format is waarmee we werken – met respect mee om moeten gaan.
Complexiteit
Je beroept je op het resultaat van een onderzoek dat zou hebben uitgewezen dat juryleden voor een onmogelijke opgave staan vanwege de complexiteit van de opdracht. Maar wat denk je dan van de ruiters? Hoe complex is hun opdracht dan? En wat ook gedacht van de trainers? Hoe complex is hun taak?
Een mens is heel goed in staat om complexe handelingen te verrichten, waarbij ik jureren zeker niet de moeilijkste vind gezien er alleen maar gekeken hoeft te worden naar het totaalbeeld van het goedgaande paard en de gereden oefeningen.
Oplossingen
Je verwijt me niet met oplossingen te komen. Ter verduidelijking zet ik ze even op een rijtje:
- meer intercollegiaal overleg en geen top-down bijscholingen.
- mentale trainingen aanbieden door gecertificeerde coaches.
- de beoordelingen niet meer individueel, maar met twee.
- een algemene acceptatie van een verschil van 5% (zeker door de pers!)
Vandaag ga ik genieten van de Wereldbekerfinale en ik hoop dat jij dat ook doet!
Met vriendelijke groeten,
Karin Retera
Lees ook:
https://www.horses.nl/sport/column-dirk-willem-rosie-beste-karin/
Karin Retera over Dujardin-proef: ‘De juryleden valt niets te verwijten’