Ruiters staan volgens de Engelse dressuurruiter Wayne Channon niet genoeg open voor wetenschap. “Het kan je inzicht geven in waarom iets wel of niet werkt. Het is echt de moeite waard om je erin te verdiepen en eruit te halen wat bruikbaar is.”
Wayne Channon ontwikkelde een eigen trainingssysteem, dat hij baseerde op wetenschap. Drie jaar geleden kwam hij de Australische gedragsdeskundige Andrew McLean tegen. “Zijn inzichten waren een openbaring”, zegt Wayne. “Ik deed sommige dingen zonder te weten waarom. Ineens begreep ik het. Als een paard bijvoorbeeld spoken ziet, was mij geleerd daar in een ‘schouderbinnenwaartsachtige’ houdgreep voorbij te dwingen. Dat helpt tijdelijk, maar maakt het probleem erger. Wat je moet doen is op die plek stilstaan, tot je voelt dat het paard ontspant. Het gehalte aan vluchthormonen schiet omhoog en je moet wachten tot dat is gedaald. Dit is waar de wetenschap om de hoek komt. Zolang de benen bewegen, produceert het paard vluchthormonen. Op een hypergevoelig paard sta ik in het begin meer stil dan dat we bewegen. Maar het werkt echt.”
Nooit meer dan één hulp tegelijk en werken aan een onderdeel in plaats van aan een geheel, zijn ook kernpunten van Wayne’s systeem. “Onderzoek heeft aangetoond dat je niet elke dag constant hetzelfde hoeft te herhalen om een beter resultaat te krijgen. Eén keer per week en de rest van de tijd buitenritjes geeft hetzelfde effect en een gelukkiger paard.”
Lees het volledige interview met Wayne Channon in Bit 196/197. Dit nummer ligt nu in de winkel.
Hij heeft wel gelijk, maar wat wij betreft wordt er ook veel te weinig gepubliceerd in de gangbare ruiterbladen over wetenschappelijke onderzoeken.
Het voorbeeld wat Wayne Channon aanhaalt is zó simpel. Ik moet zeggen dat ik bij het beleren van een paard ook altijd ga stilstaan als er spanning is, maar dat is geboren uit het idee dat ik een paard liever leer te gaan stilstaan bij iets engs, dan dat hij heel hard wegrent. Zodat ík het makkelijker heb. Nu blijkt dat het voor het paard dus ook veel beter is en wezenlijk bijdraagt aan meer welbevinden van het paard, plus hij leert veel sneller.
Waarom heb ik dit nooit eerder gelezen? Niet omdat ik niet genoeg lees!
In Edinburough is op volgende week het ISES congres. Als je het programma bekijkt ( http://www.ises-uk2012.com/ ) dan sla je zowat achterover als je ziet wat er allemaal onderzocht wordt.
Als je met een paard ergens aan wilt beginnen moet je eerst naar het paard kijken.
Opserveer het dier eerst en probeer dan het te benaderen.Zo waren de eerst lessen die ik heb gehad van Pahud de Montagne 1950 .Dit heeft er voor gezorgd dat ik vele instucteurs heb gehad zoals de gebr. De Kruif Baron van Lijnden enz.Zij zijn het geweest die er voor gezorgd hebben dat ik de wetenschap (wat betreft het rijden)ook altijd buiten de deur heb gehouden.De Medischewetenschap is door de jaren heen ook heel veel veranderd,men luisterd beter naar eigennaren ; daar uit blijkt dat men ook daar het van anderen moet hebben.
Je kunt jezelf ook veel leren zoals spier opbouw beenderen en gewrichten .En daar heb je de wetenschap niet voor nodig.Vraag het aan mensen met ervaring.De wetenschap moet het ook van die mensen hebben. De wetenschap in deze huidige tijd is mij te comercieel.Allerlei mooie verhalen en dure middelen om problemen op te lossen.
Heb geduld met je paard ,leer het kennen geef het vertrouwen en je krijgt vertrouwen terug.Geweld is uit den boze en bereikt er niets mee,eerder nog werkt het averechts.
Ik kan zo nog wel door gaan maar daar zit niemand op te wachten.Wat ik wil zeggen dat niet alles met wetenschap is op te lossen.
Misschien als men dit leest, gaat men beter naar de paarden kijken en met andere ogen.
Uit de vraag blijk alleen dat het paard zijn oerinstinkt nog heeft behouden.Hoera.
Wetenschap heeft in een aantal humane sporten al veel resultaat gebracht. Niet alleen bij het verhogen van prestaties, maar ook in het voorkomen van blessures.
Natuurlijk moet je als ruiter zelf logisch nadenken, inleving en gevoel voor je paard hebben, maar wetenschappelijk onderzoek kan veel toevoegen.
Het kan mij niet schelen of ik leer door naar mijn paard te kijken en luisteren, of ik naar andere ruiters/instructeurs kijk en luister, of naar wetenschappelijke onderzoeken. Als ik maar leer!
En de kennis over spieren en gewrichten was er niet geweest zonder wetenschappelijk onderzoek.
Simpel voorbeeldje is de hartslagmeter. En dan geef ik als voorbeeld mijn vriend, die regelmatig hardloopt. Hij gaf aan dat hij soms niet ‘over het dooie punt heenkwam’ en heeft een aantal keren behoorlijk spierpijn opgelopen, zelfs een achillespeesblessure, terwijl hij niet zwaarder had getraind dan de keer er voor. Sinds hij met een hartslagmeter loopt, heeft hij gemerkt dat zijn lichaam de ene keer anders reageert dan de andere keer en dat hij soms eerder op zijn maximale hartslag zit. Als hij dan op tijd even gas terugneemt is er niets aan de hand. De keren dat hij, eigenwijs, op zijn gevoel doorging, had hij spierpijn.
Er zijn al een heel aantal (top)rijders/menners die zeer veel profijt van de hartslagmeter hebben. Dat wil niet zeggen dat zij geen goede paardenmensen zijn. Paarden spreken met hun lichaamstaal, maar vertellen niet altijd hoe moe ze zijn. Die gaan soms ook op adrenaline door.
Met alle kennis die ik, op wat voor manier dan ook, tot mij neem, heb ik altijd zelf de keus of iets voor mij en mijn paard werkt. Zo niet, dan gebruik ik het niet.
Maar er is voor mij geen reden om enige kennis buiten de deur te houden.
Proficiat Marian Raven.
Jij hebt MEER geleerd over paardrijden dan die opschepper (int.instructeur van de oude school) ooit zal leren. Hij kijkt naar paarden met dezelfde oogkleppen op als de paarden vroeger in de koets liepen om het probleem van het verkeer op te lossen. Hij DENKT dat hij paarden kent. Hij kan MISSCHIEN goed paardrijden, maar zo zijn er velen, en velen met grote diploma’s en les gekregen van klinkende namen. Maar velen onder hen, zoals deze int. instructeur, hebben echter NIETS geleerd in hun lange jaren van bezigheden met paarden.
En dat is wat ik wel terugvind in die jonge amazone die veel meer met haar paarden zal bereiken, dan wat omhooggevallen int. instructeurs ooit bereikt hebben.
Zit er dan geen waarheid in zijn verhaal? JAWEL, maar dat is slechts een heel klein onderdeel van wat omgaan met paarden betreft. Al de rest is in zijn tijd blijven steken en heeft nooit geleid tot enig inzicht in paarden van zijentwege.
Nogmaals proficiat Marian Raven. Je bent goed begonnen en je al nog VELE jaren genieten en leren van en met je paarden, van en met de wetenschap, want jij hebt tenminste begrepen dat je niet alleen leert van oude meesters van de oude school, maar dat daarnaast de kennis van de moderne wetenschap en nieuwe technieken, VEEL belangrijker zijn voor het welzijn van onze paarden dan het oogkleppenverhaal.
Erg vriendelijke woorden, Guy, dankjewel. Maar ik mocht willen dat ik nog zo jong was.
Ik ben inmiddels van (semi)professioneel naar de meer hobbymatige kant van het rijden opgeschoven, maar dat wil niet zeggen dat mijn honger naar kennis gestild is. Want ook hobbymatig en met minder hoge ambities wil ik het wel zo goed mogelijk doen en zoveel mogelijk plezier hebben met mijn paard(en).
Al ben ik al prominent aanwezig op deze pagina, ik moet nog een aanvulling doen. Ik verdien nog steeds mijn geld in de paarden, maar tegenwoordig op het gebied van zadels.
Als er dan ergens een inhaalslag te maken is, dan is het op dat gebied. En dan vooral bij de springruiters.
Op het gebied van de dressuurzadels is al een jaar of 10 langzamerhand steeds meer aandacht voor passende zadels met een ruim draagvlak en voldoende ruimte voor de wervelkolom. Het zadel is van oorsprong bedoeld om het gewicht van de ruiter te verdelen over een zo groot mogelijk oppervlak.
Als je dan kijkt naar de springzadels, dan is er van die trend nog weinig terug te vinden. Terwijl bij alleen draf en galop het gewicht van de ruiter al met 2 tot 3 vermenigvuldigd wordt, qua druk op de rug. Hoeveel zal dat niet zijn bij hindernissen van 1.60m. (landing en afzet)
Plus die ACHTERLIJKE GEWOONTE OM DIE SPRINGZADELS OP DE SCHOUDERS TE LEGGEN! En dan graag nog een voortuigje om naar achteren schuiven te voorkomen!
Er worden al allerlei drukmetingen gedaan bij zadels. Waarom niet bij springzadels?
Misschien omdat springruiters dit soort wetenschappelijke ‘onzin’ helemaal niet waarderen. Ze kunnen immers niet voor elk paard een ander zadel aanschaffen, want er staan er 20.
Inderdaad dat is zo, maar een breed en een smal zadel, dat zijn er twee. En een zadel is gemaakt om ACHTER DE SCHOUDERBLADEN te liggen, niet er op. Waar komen toch al die voorbeenfouten vandaan?
Dit moest mij even van het hart. Hier is niet persé wetenschappelijk onderzoek voor nodig. Dom boerenverstand is in feite genoeg, maar om die eigenwijze springruiters te overtuigen zou ík dit wel wetenschappelijk bewezen willen zien.
Arme paarden!