Voorn spreek aan het begin van het interview zijn verbazing uit hoeveel boosheid hij zag onder de voornamelijk jonge ruiters in zijn trainingen in Samorin: “Ze werden soms zo boos op de paarden dat ik me afvroeg: ‘vind je het wel leuk wat je aan het doen bent? Is je paard wel je partner, je vriend?” Albert Voorn maakte zich duidelijk zorgen over het feit dat de ruiters de fouten die werden gemaakt bij het paard neerlegden en niet bij henzelf.
Basisprincipes worden vergeten
“Het is allemaal terug te voeren op geld”, aldus Voorn. “Er wordt te vroeg en te snel te veel gesprongen. De federaties staan het ook allemaal toe. Er wordt vergeten dat we met een paard te doen hebben. Basisprincipes bij het paardrijden worden vergeten. Ze kunnen niet het tempo controleren, ze kunnen niet eens een goede volte rijden en dan willen ze al springen.”
Omgekeerde wereld
Voorn vervolgt: “Er zijn ook geen regels, iedereen kan ook maar doen wat ze willen, ze kunnen naar elke wedstrijd gaan. En wij als trainers moeten ons brood verdienen en willen onze klanten behagen.” Voorn vindt dat de ruiters te weinig luisteren naar de trainers, zij vertellen de trainers wat ze willen doen, het is de omgekeerde wereld.
Geld
“Het is over de hele wereld hetzelfde. Ze kunnen amper op een paard zitten en ze willen springen. Het zou verboden moeten worden”, zegt Albert Voorn. “Federaties zouden hier wat aan moeten doen, maar het draait allemaal om geld.” Voorn vervolgt: “Springsport is de enige sport waarin je prijzen kunt halen zonder verstand van het rijden te hebben. Als je rijk bent, koop je een goed paard en kun je starten, ook op hoog niveau, internationaal. Uiteindelijk gaat het allemaal ten koste van het dier.”
‘Kinderen worden te vroeg naar te hoog gepusht’
“En kijk naar het EK voor de jeugd, kijk naar de gedrevenheid van ouders, de obsessie dat kinderen geen fouten mogen maken. Ouders en trainers maken de kinderen gek, terwijl ze eigenlijk geleidelijk in de sport moeten groeien. Kinderen en soms ook paarden worden gepusht naar een hoogte waar ze nog niet thuis horen. Het gaat te snel en komt te vroeg.”
Kijk hier naar het hele interview.
Bron Facebook
De enige manier om dit te voorkomen is dat je bepaalde vaardigheden en kennis vooraf verplicht steld voordat je mag starten en /of promoveren in een springparcours Dat is de enige manier om onze mooie sport te beschermen tegen deze manier van bezig te zijn met de paardensport
Helaas heeft Dhr. Voorn in mijn ogen echt gelijk en is dit al langer bekend. Goede paarden worden duur gekocht door onervaren ruiters, ouders of sponsors. Deze paarden springen op een karakter nog en paar jaar met deze klungel op de rug rond tot het vertrouwen echt weg is en het paard geblesseerd afgeserveerd wordt. Paard doet het niet meer en dan houdt het op, volgende. Papa en mama betalen wel en denken dat hun kroost nog beter dan de top rijdt maar zien niet waar het werkelijk omdraait. Respect voor de paarden/pony’s en respect voor de instructeur, deze zijn helaas ver te zoeken.
Daarom ben ik voorstander van een systeem waarbij je vanaf 1.20 moet voldoen aan een springtest. Als je niet capabel bent om een heel parcours de juiste afstanden te rijden zou 1.10 voor jou de maximale hoogte moeten zijn.
Het springen is een spel waarbij de meeste ongelukken gebeuren door verkeerd rijden. Paarden die te vroeg vertrekken, te dichtbij komen, noodsprong en over de kop.
Mij uit het hart gegrepen! Helemaal mee eens, nu de oplossing nog…ik heb de oplossing helaas ook niet..
Ik denk als start heel veel meer verantwoordelijkheden bij verenigingen neerleggen en de plaatselijke instructie. Daar begint het. Zij zouden moeten kunnen bepalen of een combinatie wel onder hun vlag verantwoord aan een wedstrijd (en het niveau) kunnen deelnemen.
In mijn jeugd bepaalde de vereniging/instructie of je er klaar voor was, niet de ouders….Rol van verenigingen is (óók hierin) volledig weg aan het vallen…
Natuurlijk willen instructeurs (m/v) hun klanten ook graag behouden. Ik denk als ze via hun hart/verstand zouden spreken in plaats van via hun portemonnee (wat ik ook wel weer begrijp), ze meer dan de helft het advies zouden geven…”zoek een andere hobby”…
Opnieuw een compliment voor Meneer Albert Voorn. Vinger op de zere plek en bij ons in veel gevallen niet veel anders.
Vele jaren geleden gaf A.V in Zilveren Spoor België een clinic vrij springen waarbij hij de paarden beoordeelde. Op een vraag van iemand uit het talloze opgekomen publiek die vroeg wat te denken van de jonge paarden cyclus zei hij onomwonden dat dit zeer nefast is voor de verder doorstroming naar de topsport enz. Grote verontwaardiging en onbegrip bij het Vlaamse publiek.Nu vele jaren later weten we dat hij gelijk had kijk eens naar de finale WK jonge paarden’hoeveel dieren daarvan stromen er door naar de topsport en blijven daar? Het grootste part is opgebrand de veer uitgerekt er zit geen rek meer in ze werpen zich over de hindernis en 2 jaar later zijn ze fin de carrière. Paarden met potentie moet je zuinig mee zijn en in de luwte opbouwen i.p.v. voor de leeuwen te werpen. Die profetische woorden van Albert zal ik nooit vergeten!!
Ik begrijp mijnheer Voorn wel, maar je kunt niet alles regelen. Hij komt op veel plekken en geeft mensen les die het ( over het algemeen ) ‘breed kunnen laten hangen’. Dit zijn ook mensen met een bepaalde mentaliteit. De handelaren en veiling organisatoren varen wel bij dit soort mensen. De paardenvrachtwagen bouwers, de stallenbouwers etc etc, varen wel bij dit soort mensen want alleen het nieuwste is goed genoeg. Sommige dingen zijn niet te koop, maar wel te leren als je er aanleg voor hebt en er voor open staat.
Eigenlijk is het heel simpel:sinds de afschaffing van de caprilliproef is er een hoop misgegaan in de opleiding van jonge ruiters jonge paarden en beginnende instructeurs.ik zeg:terughalen voor B ruiters en voor 1.30m ruiters de finale proef equitation die ik ooit in wellinton florida zag (contra galop naar oxer halthouden 4 passen achteruit 5galopsprongen naar dubbelsprong ,inuitje links/rechts,boomstam van 1.10m etc etc)instellen.
Bij de dressuur is het mi.misgegaan op het moment dat je zegt ergens tussen assen en maastricht aangalopperen en ergens op de terugweg weer in draf ipv.bij C.het heeft mij als jochie tenminste een hoop oefening gekost tot ik dat met mn pony exact op de letter kon maar daarna is er bij mij nooit meer een pony/paard in de verkeerde galop aangesprongen.nu weer halthouden en groeten eruit halen met allerlei slappe politiek correcte smoezen wat is dat toch tegenwoordig paardrijden voor dummies??
Perfect verwoord door Albert Voorn. Je ziet het overal gebeuren, niet alleen bij de springruiters. Ook in de dressuur, het begint al bij de pony’s. Dure pony’s worden aangeschaft (door degenen die zich dit kunnen permitteren), we leren de kinderen hoe ze de proef netjes moeten rijden en doen er alles voor om de jeugd in het kader te krijgen. En het geheel herhaalt zich weer bij de junioren en young riders. Echt goed met gevoel en respect voor het paard rijden is er niet meer bij. We trekken de kop erop en sleuren de arme beesten door een proef heen.
Een groot deel van het probleem is mijns inziens ook maatschappelijk. We doen er alles voor om het onze kinderen naar de zin te maken, alles moet snel en perfect zijn, want we willen niet onder doen voor anderen. Social media hebben hieraan ook geen goed gedaan. Als je goed presteert, voel je je goed en stijg je op de maatschappelijke ladder. Iets kopen gaat nu eenmaal sneller en makkelijker dan iets zelf leren. Doordat we kinderen alles maar denken te moeten geven, zijn ze ook steeds moeilijker te coachen. Onze prinsjes en prinsesjes krijgen nu eenmaal vaak hun zin en dulden minder tegenspraak en regels. Ik denk dat we dus eerst de oorzaak van dit probleem bij onszelf moeten zoeken, en natuurlijk altijd goed moeten blijven nadenken over het feit dat de paarden waarschijnlijk zelf niet voor de paardensport zouden kiezen, als ze de keus hadden.
Wat een prachtig uit het hart gegrepen betoog van de Meester Albert Voorn. Chapeau, de spijker op zijn kop.
Marcel Holtkamp.
Kan het ermee te maken hebben dat de sport ook enorm geprofessionaliseerd is? Daarmee bedoel ik dat veel mensen professioneel rijden, d.w.z. rijden voor hun werk (wat dus niet altijd wil zeggen dat ze kunnen rijden als een professional), maar waardoor de druk op de ruiter hoger ligt en die dus meer druk legt op het paard? Want hoe langer het duurt eerdat het paard verkocht wordt, hoe meer geld er in gestoken moet worden. En dat drukt de winstmarge.
Het zou mooi zijn als er weer meer amateurs gingen wedstrijdrijden.
Fantastisch dat Albert Voorn zich zo uitspreekt over de ongewenste ontwikkelingen in de paardensport. Volgens mij een op zich wel verklaarbare, maar ongewenste, trend. We leven in een maatschappij dat alles maar moet kunnen, vooral zo snel mogelijk. Gaat het fout dan is er geen zelfreflectie maar wordt een “schuldige” elders gezocht. Mogen wij, alle betrokkenen (organisaties of individuen, die daarop invloed hebben of kunnen hebben, dit (blijven) accepteren? Is het niet wenselijk om van tijd tot tijd zaken te “resetten”, bij onszelf en bij organisaties. Uiteindelijk in ons eigen belang, maar primair in het belang van…..onze paarden! Ik wens iedereen een gezond, goed, succesvol en paardvriendelijk 2018 toe!