De parcoursen waren het gesprek van de dag in Las Vegas. Nooit eerder werden er op topniveau zoveel fouten gemaakt, moest er voor de ruiters zoveel kunst en vliegwerk aan te pas komen en haakten er zoveel combinaties af nog voor ze de finish bereikt hadden. Het probleem zat hem niet zozeer in de hoogte, maar wel in het aanrijden van de hindernissen.
De Amerikaanse parcoursbouwer d’Ambrosio verdedigt zijn parcoursen. “Ik sta achter mijn parcoursen. Naar mijn mening waren ze, ook al waren ze technisch moeilijk hier en daar, perfect voor een kampioenschap als deze en ik heb ze zo gemaakt dat ze goed in de arena in Las Vegas pasten. Het resultaat mocht er uiteindelijk zijn en ik ben er van onder de indruk hoeveel jonge ruiters zich plaatsten bij de beste twaalf. We gaan een mooie toekomst van de springsport tegemoet.”
Bron: Horses/ Horse and Hound
Niemand moest er nog starten,is toch de sport kapot maken,en de paarden.
Ben het enigszins eens met vorige reactie; vooral het overvragen van paarden (in het algemeen); misschien delicaat om hier uit te spreken (?) maar competitie en dierenwelzijn (hier dus paarden) is m.i. een zeer moeilijke combinatie. Overkoepelend blijft bij mij die vraag:”Wat drijft de mensheid om zover te gaan in het gegeven competitie; wedstrijden;…??”
M.v.g.