Mijn dochter van elf jaar had drie weken geleden haar eerste buitenconcours dressuur klasse B. Vanwege wat vertraging in de aanvraag van de startkaart werd HC gestart. Zelf zat ik in de spoeddienst, dus ik kon haar geen morele ondersteuning geven… Moeder was wel aanwezig en deed telefonisch verslag. Aangegeven werd dat de ring niet is bereikt vanwege een enorme bok en val van de amazone. Wel reed de combinatie daarna een verkenning in de juiste ring.Vorige week kon revanche worden genomen op hetzelfde terrein, start om 9.30 uur. Papa was in dit geval om 7.00 uur aanwezig voor enige longeerarbeid om de eerste frisheid van de Welsh x Arabier eruit te halen. Na een anderhalf uur durende ‘peptalk’ met dochterlief en vele slangenvoltes verder betrad het duo de ring. Duim bij de juiste regel en tussendoor wat zachte positieve aanmoedigingen gevend liep het allemaal best mooi. De jury gaf het bemoedigende commentaar dat het ten opzichte van de vorige keer een stuk rustiger liep, dus dat hadden we er ook nog bij!
Nu had ik natuurlijk meer kunnen doen, bijvoorbeeld de pony iets ‘aftoppen’. Ik zit wat dicht bij het vuur en had de auto vlakbij staan… Vanwege HC starten was dat nog te overwegen, het telde toch niet mee, nietwaar? Lijkt mij een mooi onderwerp voor enige discussie op het internet.
De regelgeving is hier natuurlijk erg duidelijk in en ikzelf ben ook een absoluut voorstander van natuurlijke sport, kijk maar naar de beeldvorming bij het wielrennen. Toch hoor ik nogal eens dat er lege tubes sedativa gevonden worden na afloop van een normaal basisconcours.
Eigenaren praten soms al over het gebruik hiervan uit het oogpunt van dierenwelzijn. ‘Je kunt het zo’n fris jong paard toch niet aandoen zonder enige sedatie zomaar op zo’n nieuw terrein te laten lopen?’ Dat lijkt mij de omgekeerde wereld. Hoeveel tranen het ook moet kosten: het staat of valt bij de voorbereiding op nieuwe impulsen. Dat heeft tijd nodig en kan helaas niet in één keer. Geduld en moed houden is het credo voor mijn dochter.
Drs. Gerrit Kampman, dierenarts bij Dierenkliniek Den Ham
Deze column verscheen zaterdag 19 mei 2005 in De Paardenkrant.