Ga naar hoofdinhoud

Waar ligt de grens?

Hans Peter Minderhoud NadineBloed hoort niet bij de sport. Ik denk dat we het daar met z’n allen wel over eens kunnen zijn. Zeker als je de sport op een positieve manier naar buiten wil uitdragen en wil verkopen aan de buitenwereld, is bloed iets wat daar niet bij past.

Heel actueel is op dit moment de aanpassing in het FEI-reglement over bloed in de wedstrijdring. In de nieuwe – nog door te voeren – regel is opgenomen dat als een paard bloed in de mond heeft tijdens een wedstrijd, deze de ring moet verlaten. Daarna komt de verantwoordelijke dierenarts in actie om te kijken wáár het bloed vandaan komt. Is het ernstig, dan is het verhaal over. Maar is de oorzaak niet van betekenis, dan mag de combinatie later alsnog de baan in om een resultaat neer te zetten.

Het voorval met Adelinde en Parzival op de Wereldruiterspelen in Kentucky is één van de aanleidingen om het reglement aan te passen. Dat voorval was ontzettend lullig. Het piepkleine wondje op Parzivals tong stelde niets voor, maar een beschadiging in de mond bloedt nu eenmaal gelijk erg. Als een paard dan ook nog eens veel schuimt, lijkt het helemaal verschrikkelijk. Maar bloed blijft bloed en dat is niet goed te praten.

Natuurlijk kun je zeggen: ‘dit soort dingen kunnen gebeuren’. Maar waar ligt dan de grens? Wat is dan ernstig en wat niet? En nog belangrijker, waar is de volgende grens? Wat dat betreft denk ik dat we één lijn aan moeten houden en dat is dat we in de ring geen bloed willen zien. Zelf heb ik het gelukkig nog nooit meegemaakt dat ik de ring moest verlaten omdat er bloed uit de mond van m’n paard kwam en ik hoop het ook nooit mee te maken.

Als de regel erdoor komt, denk ik wel dat het goed is dat deze alleen in uitzonderingsgevallen gebruikt wordt. In het geval van Adelinde hing er bijvoorbeeld heel veel vanaf. Haar wedstrijd was gelijk over en het had voor het team ook verstrekkende gevolgen kunnen hebben. Een klein beetje pech kan dan doorslaggevend zijn voor bijvoorbeeld een Olympische kwalificatie. Aan de andere kant: als het gebeurt, is het gewoon pech en moet je daarmee om kunnen gaan. Wij werken nu eenmaal met levende have en je hebt niet altijd invloed op wat er gebeurt.

Ik denk dat we in onze sport heel duidelijk en consequent moeten zijn om geloofwaardig te blijven. Bloed is bloed en dat is niet goed te keuren.

Lees ook:
Petitie gestart tegen ‘bloedregel’ FEI

Hans Peter Minderhoud, dressuurruiter
Deze column verscheen vrijdag 21 oktober 2011 in De Paardenkrant

6 reacties op “Waar ligt de grens?

  • Leen Liefsoens

    Ik heb moeite met “het piepkleine wondje op Parzivals tong stelde niets voor”. Hoe kunnen wij zonder twijfel vaststellen dat Parzival geen last had van dat ene, al is het nog zo klein, wondje? Ook kleine wondjes kunnen, als ze net verkeerd zitten, toch behoorlijk wat ongemak veroorzaken. Al ben ik het wel met je eens dat er deze keer veel vanaf hing. Toch heb ik geen goed gevoel over deze aanpassing van de regel. Wij als mens hebben de zorg over het paard en ook al kunnen we waarnemen in het gedrag van een paard of iets hem niet of wel goed bevalt, hij kan ons niet exact vertellen of hij nog wel verder kan of niet. Een verantwoordelijkheid die we dus serieus moeten nemen en helaas zijn er voorbeelden te over waarbij we kunnen vaststellen dat mensen niet altijd met verantwoordelijkheid kunnen omgaan, laat staan met het versoepelen van grensen, daar waar het betreft onze zorg voor dieren!

  • karinD

    Ik schaar me achter Hans Peter, bloed is bloed en hoort niet in de ring, NOOIT. Ook niet een beetje. Wondjes klein of groot maakt niet uit. Vreselijk voor wie het treft maar t kan gewoon niet. Het is een paard, geen fiets.

  • Marielle

    Ook ik vind dat bloed bloed is. In de meeste gevallen zal een paard in ontspannen toestand niet op zijn tong bijten. Dus blijf werken aan the happy athlete!!

  • Saskia

    Misschien lees ik het niet goed maar ik lees het volgende: ”In de nieuwe – nog door te voeren – regel is opgenomen dat als een paard bloed in de mond heeft tijdens een wedstrijd, deze de ring moet verlaten. Daarna komt de verantwoordelijke dierenarts in actie om te kijken wáár het bloed vandaan komt. Is het ernstig, dan is het verhaal over. Maar is de oorzaak niet van betekenis, dan mag de combinatie later alsnog de baan in om een resultaat neer te zetten.”

    Ik maak hieruit op dat met de nieuwe regel de combinatie de ring moet verlaten bij bloed, maar als ik de poll lees, lijkt dit echter niet het geval?

    Ik vind iig dat de combinatie de ring moet verlaten en de regel er doorheen moet komen, omdat dan bij bloed de cominatie de ring moet verlaten toch?

  • Roos Dyson

    Ik vind het een hele goede zaak dat een paard de ring moet verlaten bij het constateren van bloed. Ik vind het ook een goede zaak dat vervolgens wordt onderzocht waar het bloed vandaan komt. Maar daarnaast vind ik het ook terecht dat de combinatie alsnog mag starten, als het bloed een onschuldige betekenis heeft. Bloed hoort inderdaad niet thuis in de ring als dit met geweld gepaard gaat, maar het zou toch van de zotte zijn om een grote wedstrijd (of zelfs een B proef) te moeten missen, door een luttel akkefietje? Ik vind welzijn van onze paarden erg belangrijk, maar je kunt er ook in doorslaan. Zelf heb je toch ook wel eens een blauwe plek of een schram? Kom je daarvoor niet aan de start? Denk je dan bij iedere pas au, die schram? Als je op je tong of je wang bijt, zou je dan daarvoor de Olympische Spelen aan je neus voorbij laten gaan? Een paard kan niet praten en hiervoor moeten wij het in bescherming nemen. Maar zouden ze het ons echt kwalijk nemen als we ze een proef laten lopen met een miniscuul wondje?

    En wat ik niet begrijp, is dat diezelfde ophef die ontstaan is over het bloed in de mond, niet ontstaat over de manier waarop veel ruiters hun paard “verzamelen”. In ieder willekeurig vakblad staan foto’s van ‘kampioenen’ die met hun hele gewicht het paard in de ‘oprichting’ trekken. Het paard loopt met de rug weggedrukt waardoor hals en voorbeen omhoog komen op een verkeerde manier. Vervolgens wordt het hoofd in de krul getrokken en zo rijdt men vrolijk naar de kampioenstitel. Ik krijg rugpijn en nekpijn als ik naar die foto’s kijk, en als ik dan vervolgens lees dat deze combinatie na etterlijke selecties de állerbeste combinatie in die klasse is, dan bijt ik bijna mijn lip in tweeën…

    Goed dat de nieuwe regel omtrent het voorval Cornelissen er is.
    Hopelijk kunnen de FEI, de juryleden, de deelnemers en toeschouwers zich nu gaan focussen op het correct rijden, in plaats van over bloed dat niks met (slechte) rijkunst te maken heeft…

  • Ik

    Amen to Roos Dyson, Essen (B) !

Reacties zijn uitgeschakeld.

Lees ook