Een andere collega, fotograaf Jacob Melissen, wond zich na afloop danig op over de juryleden die het bloed zouden hebben genegeerd. Uiteindelijk bleef dat bloed van Rotterdam een beetje in nevelen gehuld. Was het nou echt bloed geweest, of toch de binnenkant van een lip, de zijkant van de tong misschien? Nou ja, die tong was dan in elk geval niet blauw.
Voelt u ‘m al een beetje aankomen? ‘Much ado about nothing’, zou William Shakespeare zeggen. Dames en heren van de immer in beroering zijnde dressuursport, gaat u toch eens een kijkje nemen bij de bittenfabriek die springsport heet. In het mennen kon Chester Weber zelfs WK-zilver winnen met bloed in de mond van zijn linker voorpaard. Het bloedde namelijk niet al te hard. Oké, in de springsport mogen de optomingsregels wel eens wat worden aangehaald en de menners kunnen zich zo’n eigen standpunt inzake bloed natuurlijk helemaal niet permitteren, maar iets minder opwinding zou de dressuur van pas komen.
Natuurlijk moet de bloedregel wel worden toegepast. Maar dat gaat nu wel erg onbeholpen. Op het EK in Turijn zag ik jurylid Leif Törnblad een sprintje trekken naar C om pal voor de proef van Andreas Helgstrand met Casmir overleg te voeren over de kleur van het schuim. Een walkie talkie was handiger geweest.
Ik ben blij dat ik nooit in m’n eentje en vanaf een behoorlijke afstand hoef te beslissen of iets bloed is of wortelsap. Dit lijkt me nou echt een jurybeslissing: drie keer een rood kruis is ho!
Nee, bij nader inzien geen walkie talkie. Wat denk je dat juryleden gaan doen, als ze met elkaar kunnen overleggen? Zo spannend is dressuur niet, juryverschillen zijn een deel van de sport, daar moet we natuurlijk wel uitgebreid over kunnen blijven klagen.
Jureren is zeer veel moeilijker dan velen zich realiseren. Het is topsport. Met zo nu en dan een grote loser. Dat element kunnen we nog verder uitbouwen. Ik zie het helemaal voor me: een reservebank met juryleden die opdraven zodra een collega door het ijs is gegaan. En met aan het eind van het jaar een trofee voor het jurylid dat het langst bleef zitten.
Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur
Persoonlijk… geen bloed, nergens niet, in geen enkele tak van de paardensport hetzij op concours hetzij thuis.. en jammer van de gebruikte foto, mond open met kinketting en neusriem vast… een prima voorbeeld van hoe het niet moet gebeuren en zeker niet door een controleur… maar nogmaals dat is mijn mening en die hoef je niet te delen
Ik was degene die Meneer Melissen er op attendeerde en met mij zat een tribune vol (deelnemers en eigenaren tribune) zich te verbazen dat ze gewoon door mocht rijden. Het was niet een beetje bloed maar behoorlijk rood schuim aan de rechterkant van de mond van het paard. Dat kan gebeuren als het paard op zijn tong bijt maar regels zijn regels en die moeten voor iedereen gelijk zijn. Het Franse jurylid had het ook gezien en deed verwoede pogingen om zijn collega bij C erop te attenderen, vergeefs echter.
Denken jullie dat een jurylid de mond van het paard open kan krijgen als alles in meerdere gevallen snoeihard vast zit, vroeger geleerd dat je 2 vingers tussen de neus en de neusriem en dan vast moest maken. Of is dit oud bollig ? Dan valt het vast niet mee dat het paard op de tong bijt als ie heeel strak de neusriem heeft. Jullie slaan de spijker op z’n kop! Michiko en Paulien. Vr.Gr.
@Grietje
De ruimte van twee vingers tussen de neus en de neusriem geld alleen voor de lage neusriem. De hoge neusriem moet aangesloten zijn, anders heeft deze geen nut, en met de aangesloten neusriem kan het paard de mond nog ver genoeg openen voor inspectie. Probeer maar eens.
M.v.g.
Bij de bitteninspectie na de proef dient de neusriem en de eventuele kinketting losgemaakt te worden.
Ok, Laten we aannemen dat deze extreme bloedregel er moet zijn.Maar dan is het wel van uitermate groot belang dat die zeer ingrijpende bloedregel goed in elkaar zit en dat hij correct kan toegepast worden.En dit is deze bloedregel niet,Want hij faalt op twee belangrijke punten.
Ten eerste faalt hij op het voorop gestelde doel: nml het paard beschermen dat het met een open wond of wondje een proef zou lopen.De bloedregel loopt hier zijn doel voorbij.
Ten tweede faalt hij in de uitvoering en dit is zeer belangrijk want een uitsluiting is geen lichtzinnige beslissing .Een combinatie uitsluiten tijdens de proef mag enkel genomen worden als alle voorwaarden zijn voldaan om die uitsluiting te verrechtvaardigen.Het is duidelijk dat het bloed moet vastgesteld worden van zodra het er is,en dat de uitsluiting onmiddellijk moet gebeuren van zodra het bloed is vastgesteld.En dit tijdens de proef en niet na de proef.Een paard eerst een ganse proef laten afwerken met bloed in de mond en dan pas drie à vijf minuten later dit bloed laten vaststellen door de steward aan de bitkontrole zijn vijgen na Pasen.Trouwens wie zegt dat het paard niet pas op zijn tong heeft gebeten na de proef tijdens de wandeling naar de bitcontrole. Onbegrijpelijk is dan ook dat er maar één jurylid van de vijf bloed mag zien en de beslissing nemen.Er is dus volgens mij nog veel op punt te stellen aan de bloedregel.Of is die bloedregel er maar voor het zicht? De illusie vergroten dat men zo erg begaan is met het welzijn van het Paard net als de vetcheck?? Ik zou het zo gaan denken. vr gr EC