1. Titanic
In Aken scheerde de dressuursport weer eens langs de afgrond van zijn bestaan. Een half-kreupele Totilas waar juryleden achten en zeveneneenhalven aan uitdelen! In een kwakkelende Grand Prix-proef die bij één jurylid de derde plaats en bij twee anderen de vierde plaats opleverde! Nooit eerder kwam prominentenjurering zo pijnlijk aan het oppervlak.
2. Sop en kool
Paul Schockemöhle zei al eens – en veel springruiters beaamden het: ‘Dressuur is de pest voor je karakter’. Sinds iemand een rechte lijn omschreef als de kortste verbinding tussen twee punten, hoorde ik geen rakere typering. Let wel: met dressuurmensen zelf is dus niets mis, maar ze leven nu eenmaal in een subjectief milieu. En in hun sport gaan ze daar naar leven.
Nu weten we het zeker. Jeroen Dubbeldam gaat volgend jaar na Rio de Janeiro de enige nog ontbrekende gouden medaille in z’n prijzenkast hangen. Oranje heeft al twee keer laten zien dat goud winnen een keuze is, na het Sportgala van NOC*NSF staat het besluit van Dubbeldam en Team Ehrens om op de Olympische Spelen teamgoud te winnen natuurlijk helemaal vast.
4. Melodrama
‘Eén van de droevigste dagen van mijn leven. Deja liep de beste proef ooit, in regen en storm deed ze de Kür zonder fouten. Na afloop was ik blij, nooit eerder had ik dit gevoel. Toen kwam meneer Roudier uit zijn juryhuisje en zei dat Deja een klein beetje bloed in haar mond had.
De dressuur heb ik opgegeven. Neem nu Anne Gribbons. Dit Amerikaanse dressuurjurylid gaf op het EK 79,3% voor de Grand Prix van Matthias Alexander Rath en ze beweert nu op een Amerikaanse website dat het gemiddelde van 75,91%, waarmee de hinkende Totilas afscheid nam van de dressuursport, eigenlijk wel een prima uitslag was. Let op: in Rio de Janeiro gaan we afscheid nemen van de dressuur als olympische sport.
6. Balkonnetje
Ik moest denken aan Statler en Waldorf, de ouwe mopperkonten van de Muppet Show. Net als die twee grommende grijsaards, die vanaf hun balkonnetje de wereld met afgrijzen beschouwen, vonden de twee juryleden in Oud-Beijerland het maar niks. Ze keken naar Jack Sparrows stap in de Prix st. Georges en zagen de verloedering van de dressuur, de taktonreinheid. Daar moest nu maar eens een halt aan worden toegeroepen. Een landgenoot was laatst nog te laf geweest om aan de bel te trekken. Dat was op het EK in Aken. Maar nu en hier in Oud-Beijerland zouden zij wel eens even een daad stellen.
7. ‘Doneer!’
En ik maar denken dat De Paardenkrant en Horses.nl hetzelfde doel dienen als de Dierenbescherming: misstanden aan de kaak stellen. Daarom stuurde de redactie een uitnodiging naar de Dierenbescherming om samen over een aantal paardenmarkten te lopen. En dan in de publiciteit uitpakken over de vreselijke toestanden die heersen in Zuidlaren en Hedel.
8. Barreren
Sommigen denken dat wij dat WK-varkentje wel eens even heel anders gaan wassen als we het wereldkampioenschap voor jonge dressuurpaarden volgend jaar in Ermelo mogen organiseren. Maar de FEI zwaait straf de scepter over het kampioenschap, inclusief de beoordeling door juryleden die hun oog bijna dagelijks scholen in de zwaarste dressuurklassen. En dus weinig kaas van jonge dressuurpaarden hebben gegeten.
Er is iets geks aan de hand met onze paardenpaspoorten. Op regiokampioenschappen zien wij KNHS-officials de documenten onder een vergrootglas leggen om vervolgens op een slak een kilo zout te deponeren. Deze ijver veronderstelt dat de nauwkeurigheid van onze I&R-documenten ons heel wat waard is.
10. Leren van fouten
Eerst wilde ik me op deze plek gaan opwinden over de Joodse Olympische Spelen. Nu er voor het eerst Nederlands-joodse ruiters aan deelnemen, wordt mij duidelijk dat joodse sporters zich willen afzonderen van andere sporters. Sport verbroedert, maar dat doet zij toch vooral doordat tussen de witte lijnen en de witte hekjes alle etnische en politieke verschillen tussen mensen wegvallen?