Wie een politiepaard op straat ziet, ziet vaak een groot dier dat boven de menigte uitsteekt en moeiteloos ruimte creëert. Een partner van de mens, ingezet om orde te bewaren. Wat daaraan voorafgaat, blijft meestal buiten beeld: de dagelijkse praktijk van training en verzorging, waarin het welzijn van het paard centraal staat.
Bij aankomst op de stal van de Bereden Politie in Houten valt meteen op dat hier niets aan het toeval wordt overgelaten. In de paddocks liggen paarden loom in het zand, hun vachten glanzend in de zon. Een paar staan met halfgesloten ogen te doezelen, anderen scharrelen rustig rond.
Geselecteerd op nieuwsgierigheid
Binnen klinkt het zachte ritme van hoeven in de baan. Twee paarden worden dressuurmatig getraind, geconcentreerd maar ontspannen lopen ze onder vlaggen en plastic slingers door die aan het plafond hangen. “Die hangen er standaard, en regelmatig worden ze lager opgehangen en leren de paarden er doorheen te lopen,” zegt Jeffrey Raanhuis, dierverzorger in Houten.
Dat klinkt uitdagend voor en vluchtdier, maar de paarden in de binnenbak verblikken of verblozen niet. “Een dienstpaard mag best iets spannend vinden. Maar belangrijk is wat er daarna gebeurt: blijft het kijken en onderzoeken, of draait het zich om en wil het weg? Een angstig paard met een grote drang om te vluchten is meestal niet geschikt als dienstpaard. Wij zoeken paarden met een stabiel en nieuwsgierig karakter.”
Als een paard wordt geselecteerd, volgt een opleiding van gemiddeld twee jaar. Die begint klein: een zeiltje, een vlag, een onbekend geluid. Alles wordt stap voor stap opgebouwd om het paard te leren omgaan met spannende situaties. “Ze leren eigenlijk: ik hoef hier niet voor te vluchten,” zegt politieagente Amber Botman. “Dat ze weten: ik kan dit aan en ik kan vertrouwen op mijn ruiter.”
Vertrouwen onder het zadel
Een van de vaste dienstpaarden van Amber is Ilvy, een merrie die ze al anderhalf jaar rijdt. “In de training en tijdens diensten leer je elkaar door en door kennen,” zegt ze. “Ik voel precies hoe ze in haar vel zit. Ilvy is een ijverig paard dat altijd ‘aan’ staat. Ze wordt echt blij van het werk.” Dat plezier zit deels in de manier van trainen. Veel oefeningen hebben iets speels: samen bewegen, reageren op commando’s, werken in formaties. Zeker bij ME-trainingen, waar paarden in groepen opereren, ontstaat iets dat dicht bij hun natuurlijke gedrag ligt. “Je gaat nooit alleen op pad,” legt Amber uit. “Paarden zijn kuddedieren. Als het spannend wordt, vertrouwen ze op de ruiter, maar ook op elkaar.”
Meer contact dan conflict
Het dagelijks werk ziet er anders uit dan veel mensen denken. Gemiddeld worden ze vier keer per week gewerkt: twee keer gaan ze op dienst, en daarnaast worden ze een keer gelongeerd en gereden. Dat kan op stal zijn, maar regelmatig worden de paarden meegenomen op een ontspannen bosrit. Maar één keer maakte Amber een heftig incident mee, toen er vuurwerk naar de paarden werd gegooid. De paarden kwamen gelukkig ongeschonden weer terug op stal, en dit soort situaties zijn de uitzondering. “Doorgaans verloopt een dienst heel rustig. We surveilleren tussen het uitgaanspubliek, of op koopavond in de stad. Mensen stappen heel makkelijk op je af om even de paarden te aaien en een praatje te maken,” zegt Amber. “Dat maakt dat het contact met burgers veel laagdrempeliger is dan bij collega’s die zich met een auto of motor verplaatsen. Ilvy vindt al die aandacht in het begin leuk, maar na een paar knuffels is ze er klaar mee. Andere paarden zoeken het contact juist op. Net als mensen hebben ze hun eigen voorkeuren.”
Koninklijke verzorging op stal
Tussen de diensten en de training door bewegen de paarden in de stapmolen of vinden ze hun ontspanning in de paddocks of weides. Op een groot bord hangt een uitgebreid schema waarin per paard staat wat er die dag gebeurt: training, paddocktijd, fysiobehandeling, Vitafloor, speciale dekens, verzorging, eten en rust. Alles wordt bijgehouden en afgestemd met de ruiters. Heeft een paard ’s avonds een lange dienst gehad, dan krijgt het de volgende ochtend extra aandacht en rust.
“Als ik ’s ochtends binnenkom, zie ik eigenlijk meteen hoe een paard erbij staat,” zegt dierverzorger Jeffrey Raanhuis. “Hoe ze kijken, hoe ze staan, hoe ze bewegen. Maar we overleggen ook met de ruiters. Je kijkt per paard: wat heeft hij nodig? Daar pas je alles continu op aan.”
Die individuele benadering zit overal in. Van voer tot beweging, van het materiaal tot aan extra verzorging. Voeding is net zo nauwkeurig afgestemd. De paarden krijgen meerdere voermomenten per dag: vier keer ruwvoer en daarnaast krachtvoer, verdeeld over verschillende momenten. Slowfeeders zorgen ervoor dat ze rustig en langdurig eten, zoals ze van nature gewend zijn.
Door het vuur
“We zijn hier echt heel zuinig op ze”, zegt Jeffrey, en dat zie je terug in de details. Schone stallen, goed passend materiaal, verzorging tot in de puntjes. “We doen er alles aan om te zorgen dat de paarden goed in hun vel zitten.” Amber vult aan: “Als een paard het niet naar zijn zin heeft, dan zie je dat meteen in het gedrag, in hoe ze eruitzien, in hoe ze werken. De paarden hier zijn gezond, fit en blij. En zo hoort het ook.”
Voor haar is die zorg vanzelfsprekend, juist omdat de band zo sterk is. “Het zijn gewoon je collega’s,” zegt ze. “Je werkt veel samen en bouwt echt een band op. Dan wil je automatisch dat het goed met ze gaat.” Ilvy is daarin geen uitzondering. “Ze is echt mijn maatje in het werk,” zegt Amber. “We doen het samen. En ik weet dat als het er op aankomt, ze echt voor mij door het vuur gaat. Daar moet je ook iets tegenover zetten, en dus verdient ze de beste verzorging die er is.”
Dit artikel is geschreven in het kader van de Week van het Paard: een landelijke publieksweek (23 t/m 31 mei 2026) waarin de Nederlandse paardensector haar deuren opent voor bezoekers. Door het hele land laten maneges, stallen, fokkerijen en andere paardenbedrijven zien hoe veelzijdig de paardenwereld is en hoeveel aandacht er dagelijks uitgaat naar welzijn, verzorging en vakmanschap. Zo wil de sector nieuwe mensen kennis laten maken met de wereld achter het paard. Kijk voor meer informatie en deelnemende hippische locaties op www.weekvanhetpaard.nl
Bron: Persbericht