Verantwoordelijk
Ook opmerkelijk veel verschillende voerleveranciers met ieder een eigen specifiek aanbod. Mensen met paarden denken schijnbaar erg goed na over welk voer het beste bij hun viervoeter past. Het mooie vind ik dat ze zich vrijwel allemaal zeer verantwoordelijk voelen voor de verzorging van hun paard en dat vol overgave doen. Zijn het dan de nuchtere paardenmensen die dat afkeuren?
Eyeopener
Op Horse Event heb ik genoten van de clinics en demonstaties, zowel daar waar tips werden gegeven over Natural Horsemanship als daar waar de klassieke manier van paardrijden werd gedemonstreerd. Toch kwam ik er zo’n moment van bezinning tegen; een eyeopener of misschien wel wake up call: “Waarom heeft dat paard een blauwe tong”, werd er terecht gevraagd door iemand die als ‘vrouw met paard’ bestempeld zou worden door een zichzelf noemend paardenmens. Daar moest toegegeven worden dat mogelijk de stang in de mond van dat paard wat te strak gehouden werd. Natuurlijk is er niets op tegen om een paard, dat op hoger niveau loopt, op de juiste manier met stang en trens te rijden, maar veroordeel in elk geval niet zomaar het bitloos rijden, want ook daar is over nagedacht.
Hand in eigen boezem
Ik moet ook de hand in eigen boezem steken. Ik deed wat minachtend over een bejaardentehuis voor paarden tot een buurvrouw tegen me zei dat zij juist een pensionstal wilde beginnen voor bejaarde paarden. Ze is niet opgegroeid met paarden, maar haar liefde voor deze dieren is ongekend. Ze leest erover, denkt erover na, koopt er van alles voor, wil alles het liefst zo natuurlijk mogelijk en bovenal geniet ze van haar twee paarden die er perfect bijstaan. Eigenlijk zou ik haar zo mijn paarden toevertrouwen en bij haar een mooie oude dag gunnen.
Respect
Ze voelde zich best wel wat vernederd om in de hoek van de mensen met paarden geduwd te worden. En juist deze sterk groeiende groep dient toch met respect behandeld te worden. Samen hebben we kunnen genieten op Horse Event. Ik hoop echt dat er wederzijds respect mag groeien, want de term ‘mensen met paarden’ getuigt eigenlijk alleen maar van ondoordachte arrogantie.
Jacquelien van Tartwijk, redacteur
Deze Opinie verscheen donderdag 15 september in De Paardenkrant. Geen abonnee van De Paardenkrant? Sluit dan hier een (online) abonnement af.
Beste Jaqueline, de vraag over de blauwe tong werd niet gesteld door een ‘vrouw met paard’ maar was een opmerking die werd gemaakt vanuit een groep juryleden die deze clinic bijwoonden i.v.m. een officiële bijscholing. Het was meer een uiting van kritiek.
Opgegroeid met paarden en jaren werkzaam geweest “in de paarden” ken ik zogenoemde twee groepen erg goed. Wat mij opgevallen is, is dat “de paardenmensen” over het algemeen veel kennis bezitten, en goed weten wat ze doen. Maar ook dat ze erg hard zijn, tegen elkaar en ook tegen de paarden. Ik vraag mij af waar het gevoel en het inlevingsvermogen is gebleven? of ligt het aan het beroep dat je er hard van word? {alles moet snel want tijd is geld}
De andere groep bevat heel veel gevoel voor het paard en de beste intenties inderdaad, soms wordt een paard daardoor teveel vermenselijkt. En sommige paarden lijden onder de onkunde van de eigenaren met wel veel liefde maar toch te weinig kennis van wat ze aan het doen zijn.
Ergens zou het goed zijn als die twee bij elkaar zouden komen, zodat de een wat meer gevoel er in stopt en de ander wat meer verstand. Mij lijkt iets als horse event daar dan ook een geweldig podium voor.
Mooi gesproken Elisa!
Het is maar net hoe je de twee verschillende titels definieerd.
Ik gebruik de termen ook maar zie de betekenis anders dan de column schrijfster:
Paardenmens: zij die de intelligentie, communicatie, het wezen van een paard als een soort natuurlijk talent herkennen en daar instinctief naar handelen.
Mens met paarden: vooral zakelijk zonder de bovengenoemde talenten voorop te stellen. En wisselen voor zichzelf het ene paard makkelijk voor het andere paard en zijn simpelweg vaak grover dan paarden mensen.
Beide groepen kunnen thuishoren in de groepen: opgegroeid met paarden of niet opgegroeid met paarden.
Wanneer het gebruik van de term bestempeld wordt als arrogantie. . Vind ik dat de schrijfster vooral zichzelf spiegelt in de gebruikte vorm van mensenkennis.
Laat ieder in zijn eigen waarde.
Ik vind de grootste arrogantie in de poging tot beschrijven de “paardenmensen” als met paarden opgegroeid te zijn, en de “mensen met paarden” als in principe ‘de rest’… Paardenmens zijnde heeft niets met ermee opgegroeid te zijn – een paardenmens is iemand die paarden juist op een volwaardig paardvriendelijk en vooral paardgericht manier denkt. Mensen met paarden, in tegendeel, zien het paard als een manier om te presteren. Het gaat uiteindelijk niet om het paard maar om wat je als ruiter kunt laten zien. Er wordt zo vaak gezegd door mensen dat ze van hun paard houden – maar het doorgaans gebrek aan respect voor het dier vertoont anders…
Wow,wat lees ik hier allemaal in deze opinie en overal elders.Ik krijg de indruk dat de waarheid stilaan de leugen aan het achterhalen is.Heel moedig geschreven mevrouw Jacquelien van Tartwijk. En dan heb ik het over uw laatste zin.Die bestaat uit twee delen voor en na de coma.Laat mij na de coma beginnen.Het paardengebeuren indelen in twee groepen “paardenmensen” en “mensen met paarden” is zo absurd als maar kan en deze indeling heeft geen enkele verdeelsleutel behalve dan misschien de “domme” en de “slimme”.Deze indeling is uitgevonden door de zogenaamde dressuurelite,de zogenaamde professionnels, als laatste redmiddel tegen de vele kritiek die zij te verduren krijgen.Want zich verdedigen met met gepaste argumenten zat er niet meer in.Heel eenvoudig omdat het gerechtvaardigde kritieken zijn, waar geen speld meer tussen kan.Zij noemen zich dan de “goede” nml de “paardenmensen”.En de slechte ,de groep waaruit de kritiek geopperd wordt,zijn dan de simpele domme “mensen met paarden”.De groep die volgens hen onterechte kritiek spuwt omdat ze gefrustreerd en onkundig zouden zijn.Dommeriken die er niets vanaf weten. De groep waarvan ze leven maar die ze terzelfder tijd minachten.Inderdaad van arrogantie gesproken.Geen ondoordachte arrogantie,maar wel doordachte arrogantie als laatste redmiddel wegens gebrek aan klinkende tegenargumenten.Om af te sluiten spring ik nog even voor de coma.Als u ziet mevrouw Van Tartwijk , wat (op enkele uitzonderingen na) de dressuurprofessionnals van de dressuursport gemaakt hebben,nml één grote karikatuur,en dat die “paardenmensen” met veel arrogantie en als enig antwoord op kritiek een grote groep mensen minacht en kleineert.En dat die “paardenmensen” duizenden bekwame mensen stigmatiseren tot imbecielen enz… Hoe wilt u dan mevr Jacquelien van Tartwijk,dat die tweede groep “mensen met paarden” nog respect zou kunnen opbrengen voor die “paardenmensen”?? Met de huidige dressuurtopgeneratie en de meeste professionnals zie ik uw wens niet meer in vervulling gaan.Trouwens het probleem is ingewikkelder dan dit,het ganse dressuursysteem draagt de schuld en is verantwoordelijk voor de onaanvaardbare scheefgroei in de dressuur.Een nieuwe generatie zal zowel bij de sporters als bij het FEI van scratch opnieuw moeten herbeginnen.Ik hoop dat die nieuwe generatie zich vlug aanmeldt zodat uw wens kan in vervulling gaan mevr Van Tartwijk. vr gr EC.
LOL! Het is een beetje “ons soort mensen” en “die ander soort lui” …… mensen met paarden zijn dezelfde mensen als mensen met dure honden, auto’s, boot, kunst of bedrijven of die veel te jonge vriendin. “Kijk eens kerel, wat ik hier nu heb….” Het bezit als ego-polish. Tot er weer iets anders voorbijkomt. Het geld en glamour trekt nu eenmaal een bepaald soort mensen.
Een nouveau riche waar nu (met name) de klassieke dressuur aan lijdt, de springsport heeft er lang geleden mee om leren gaan. Eventing is straks aan de beurt.
Het paard als middel, het doel het eigen aanzien en status als “nobel paardenmens”.
De goeden niet te na gesproken, maar het is maar een column en dit maar een plempje 😉