Het speerpunt van de Sectorraad Paarden, aangewakkerd door de Dierenbescherming. Je hoort niet anders en wordt overspoeld met suggesties die het belang van het paardenwelzijn zouden kunnen dienen. Boxgrootte, weidegang, minstens vier uur per dag rennen en altijd minimaal twee paarden houden, want die hebben behoefte aan gezelschap van soortgenoten. Als ze alleen in de wei staan, vindt men dat zielig: ze moeten immers gezellig over het weer kunnen hinniken.Natuurlijk behoren fokmerries, veulens, jaarlingen en twee- en driejarige paarden zoveel mogelijk in de weide te staan. Uiteraard zonder beslag, maar wel netjes bekapt en dagelijks gecontroleerd. Bij sportpaarden wordt het anders: in principe zijn die beslagen en kunnen daardoor niet met meerdere paarden in de wei. Als ze zouden slaan, en dat komt voor, kunnen ze elkaar verwonden en in het ergste geval zodanig dat ze rijp zijn voor de slacht.
Dat heeft natuurlijk niets met dierenliefde (paardenwelzijn) te maken. Paarden dienen onder die omstandigheden tegen zichzelf in bescherming genomen te worden door de deskundige eigenaar.
Sportpaarden worden dagelijks gepoetst en zo nodig met een shampootje gewassen, om te voorkomen dat ze tijdens de training te veel zweten en zomers ook vaak geschoren. Zet je die paarden geschoren en gewassen in de wei en er komt regen, dan staan zij te verrekken van de kou. De natuurlijke bescherming; lange haren en een vette huid, is er niet meer en als de weide gelegen is in een beboste omgeving, waar zomers veel dazen zijn, is weidegang ook geen pretje. Ze worden aan één stuk door gestoken of moeten helemaal ingepakt zijn in speciale dekens met kappen over hoofd en ogen. Hoe dom moet je zijn om te veronderstellen dat een paard dat leuk vindt.
Sportpaarden, die als atleten verzorgd dienen te worden, moeten na de dagelijkse training en beweging in een comfortabele schone box kunnen rusten. Wat mij echter het meest verwondert, is dat niemand in het belang van paardenwelzijn het ondeskundig gebruik van paarden als gevolg van het gebrek aan rijkunst aan de kaak stelt. Een te kleine box is voor een paard minder erg dan dat gehosseklos op zijn rug door die zogenaamde amazone of ruiter die niet heeft geleerd mee te zitten in de beweging en daarmee de rug van het paard te ontzien. Ook het geruk en gepluk in de mond heeft met paardenwelzijn niets van doen. Als je meent dat je een paard voor je plezier mag gebruiken, moet je het paard met heel veel respect en liefde tegemoet treden. Dan is het paardenwelzijn gewaarborgd.
John Swaab, columnist
Deze column verscheen vrijdag 27 mei 2011 in De Paardenkrant