Nederland en Duitsland houden elkaar wat dat betreft in evenwicht. Op de meeste Duitse keuringen moeten tweejarige hengsten abnormaal (en onnodig) hoog springen, met fysieke en mentale schade als gevolg. Heel merkwaardig als je bedenkt dat ze in datzelfde land werkelijk op tilt slaan als een jong dressuurpaard niet honderd procent diervriendelijk wordt opgeleid. Elk jaar dringen er in dat megagrote fokkerijland doodnormale dressuurpaarden door tot de finales van de Bundeschampionate, alleen maar omdat deze halve manegepaarden keurig worden voorgesteld.
Op dit laatste punt bevindt Nederland zich nog in de middeleeuwen. In de KNHS/KWPN-hengstencompetitie kan een paard de zwaarste dressuurklasse met een percentage boven de 90 winnen zonder de galopwissels te beheersen. In ons land worden vierjarige hengsten extra beloond als het toch al aanwezige front er nog een halve meter extra opgetrokken wordt, ook al knikt de nek dan door en krijgt het publiek de tong van het betreffende dier te zien.
Kunnen we het erover eens zijn dat dit onverantwoord is? Dan resteert alleen nog de vraag: wie draagt hiervoor de verantwoordelijkheid? De betreffende amazone? Zeker niet, die heeft de hete adem van de eigenaar in haar nek. De eigenaar? Als mijn bedrijf mede zou draaien op de dekgelden van hengsten, zou ik niet voor mijn ethische zelf in kunnen staan.
Het KWPN dan. Dat regelt namelijk alles, de KNHS zorgt net als bij de Pavo Cup alleen maar voor de formele wedstrijdstatus. Een stamboek mag immers alleen maar keuringen houden, zodra iets een wedstrijd met paarden is, komt automatisch de KNHS in beeld.
Wat mij betreft hebben we daar de boosdoener te pakken. De KNHS heeft zich historisch gezien de kaas van het jonge paarden-brood laten eten. De sportbond die nota bene de Skala der Ausbildung hoog in het vaandel zegt te hebben, laat het nu allemaal maar over aan het KWPN, maar onttrekt zich feitelijk aan haar verantwoordelijkheden.
Actiepunt op de KNHS-agenda: stuur eens een stel goede landelijke Z-juryleden naar de hengstencompetitie. Dan kom je er – steil achterover slaand – achter dat sport en fokkerij tegenwoordig weliswaar samenwonen, maar nog wel enkele dingen met elkaar te bespreken hebben.
Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur ()
Deze column verscheen woensdag 3 december 2014 in De Paardenkrant.
En met de opmerking dat u niet kunt instaan voor uw eigen ethische zelf raakt u precies de kern van het probleem. Het lijkt wel alsof de hele wereld altijd de schuld bij een ander wil/moet leggen. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u doet. Fokker, eigenaar, ruiter. Elke fokker komt met de smoes dat hij wel mee moet doen omdat de andere dat ook doen, het lijken wel plofkip verhalen. De eigenaar voert de druk oneindig op want hij of zij wil graag flaneren op de tribune en de ruiter omdat deze zich onder de druk van vervanging door een ander verplicht ziet toch maar door te gaan.
We zijn allemaal zelf verantwoordelijk! Hadden de ruiters op de OS in Griekenland niet gewoon moeten kiezen voor net welzijn van hun trouwe kameraden die vertrouwden op hun integriteit maar waarvan enkele dat letterlijk met de dood hebben moeten bekopen? Hoeveel hengsten worden tot op het bot uitgemolken door de hengstenhouder? Het is wachten op een verhaal dat een hengst na jaren trouwe dienst terwijl deze ligt te sterven alsnog even gauw uitgemolken wordt. De ruiters moeten zich helemaal schamen, zij dienen een vertrouwens relatie op te bouwen met het dier dat eenmaal opgebouwd voor je door het vuur wil gaan. Dat je dit misbruikt alleen uit gewin (financieel en/of roem) maakt het misselijkmakend.
Dus misselijkmakend? Zeg maar gerust kokhalzend maar bedenk wel dat wijzen met de vinger naar de KNHS betekent automatisch dat er minimaal 3 andere op de rest van de verantwoordelijke in de hele keten wijzen. De KNHS of de stamboeken hebben de plicht hierin het voortouw te nemen maar het zijn de fokkers, eigenaren en de ruiters die de grootste stap moeten zetten!
Heel goede insteek van “uw eigen ethische zelf”, hulde, die vraag zou men zich vaker moeten stellen (en niet alleen in de paardenwereld).
Hunnie doen het ook is geen reden om het zelf ook te doen.
–
Fokkerij en het “showcircuit” eromheen heeft hoegenaamd niets met dressuur sport te maken.
Ik zou wel eens onderzoek willen zien dat prestaties in de hengstencompetitie koppelt aan sportprestaties en ouderdom van het paard bij overlijden en dat in absolute aantallen.
@ Albert: U heeft volkomen gelijk als u stelt dat je zelf altijd je eigen verantwoordelijkheid hebt, als eigenaar, ruiter etc. Maar ik vind het te gemakkelijk om daar een beroep op te doen. Zo werkt het niet in de praktijk. Er is maar één ding dat werkt: een jury die zegt: dat wil ik wel zien en dat wil ik niet zien. Moet je eens kijken hoe snel opgetrokken fronten en doorknikkende nekken tot het verleden behoren als ze achteraan worden gezet!
Mochten we in het verleden weleens van mening verschillen.
Met zijn publicaties de afgelopen tijd ben ik het volmondig mee eens. Dus pluim op de hoed van Dirk Willem,
Dit hele artikel en alles wat aan commentaar wordt gegeven, is een herhaling van zetten. “Wij mensen uit het veld”, zijn het er over eens dat er wat moet veranderen. Die mening hebben we al heel lang en die is al tig keer breed geuit. Toch blijven we met zijn allen in het probleem zitten. Daar schieten we dus niets mee op. Als we vinden dat de sport/fokkerij-bonden het niet goed doen, kies dan andere mensen op het pluche! Want via het democratische systeem waar we in Nederland zo trots op zijn, hebben we die mogelijkheid. Maak er dan gebruik van en liefst massaal! Maar hier houdt de actie al op voordat hij begonnen is. Dus ploeteren we liever op de ingeslagen weg voort; we mopperen wat, we protesteren wat en we kijken meewarig naar de mensen die hun eigen plan trekken maar daardoor nooit scoren omdat ze niet aan het gewenste, moderne plaatje willen voldoen. Het plaatje waar we al zo lang commentaar op hebben en dat we zelf kunnen veranderen. Maar dan wel allemaal samen!
En daar gaan we weer. Er wordt een hoop geschreven en gezegd, maar uiteindelijk niets concreets gedaan.
O zo waar. Als Fokker en eigenaar van paarden kom ik ook vaak voor dit soort keuzes te staan. Doe ik hier aan mee of moet ik mijn eigen weg daarin vinden. Doe je niet mee aan dit spelletje dan word je gemiddeld afgestraft.. het blijft een struikelblok.
@Albert;ik heb als hobby ruiter bij de dressuur wedstrijden de handdoek in de ring gegooid omdat ik niet met een “Totilas” binnengewalsd kom…..@Dhr Rosie; ik hoop het nog mee te maken dat de jury een normaal, maar wel fijn lopend paard id ook weer eens weet te waarderen, zodat ik de handdoek weer op kan pakken. Maar mijn kleine statementje zal niet veel indruk maken…..Wie, wat, of welke mensen hebben het doorzettingsvermogen om paarden weer paarden te laten zijn en niet van die trekpoppetjes met springveren onder hun voeten!!!
Als beroepsruiter en instructeur verzet ik me hier al jaren tegen door er niet in mee te gaan. De prijs is hoog, volhouden is zwaar, waardering in de ring voor een degelijke africhting zonder hoogwapperende benen is zeldzaam.. De lol van het wedstrijdrijden is naar een dieptepunt gezakt. Toch houd ik vol, en met mij steeds meer leerlingen. Eens kijken waar ons dat brengt!
Laat de eigenaar / rijder van het jonge paard dan het verstandigst zijn en de jonge paarden competitie gebruiken waar hij voor bedoeld is, je paard ringervaring op laten doen zonder dat daar een echte dressuurproef getoond moet worden, dus op ontspanning en vertrouwen je paard fijn in de rondte sturen zonder het in een houding en tempo te dwingen.
Dat hoeft niet in te houden dat de ‘manegepaarden’ boven komen drijven.
Wees gewoon eerlijk naar jezelf en naar je paard in je (langere termijn) doelstellingen, dan heb je langer plezier van je paard
Supergoed artikel van Dirk Willem Rosie en helemaal waar maar er zal niets veranderen want
waar het allemaal om draait is geld, geld en nog eens geld.
Het KWPN doet niets anders dan glorie uitkraaien,tegenslag wordt gewoon verzwegen of genegeerd. Het KWPN staat zowel met springen als dressuur nr.1 maar over het feit dat de meeste veulens half voor niets weg gegeven worden, daar hoor je niets over. Alleen over
succesrijke veilingen wordt geschreven en de rest moet zich diep schamen.
paard is zowel in springen als dressuur nr. 1 maar de meeste veulens
worden half voor niets afgegeven, daar hoor je echter niets over.
Het gaat alleen maar over succes en om zoveel mogelijk mensen aan het fokken te krijgen want
dat levert geld op.
Jonge paardenproeven, gaat daar niet al iets mis? Deze maand zijn er alweer competities voor 3-jarige springpaarden. Dit terwijl pas in april van 2015 gestart mag worden. En wat zie je nu in de praktijk? Ruiters nemen hun 3-jarige paard mee naar kleine concoursen om al BB te starten, om ervaring op te laten doen. Waarom gaan organisaties en juryleden hiermee akkoord? Wees toch eens wat zuiniger op de toekomst!
Geachte lezers,
Misschien is het beter de naam van onze ‘geliefde’ sport te veranderen….in ‘de kunst van het loslaten’
En alle amazones en Ruiters’ eens de vraag te stellen ” hoeveel paardenboeken er geschreven zijn geworden in de loop der tijd” dan krijg je een verrassend antwoord, …héél véél! Klopt!….Maar er is geen enkel PAARD die er een gelezen heeft. Dus…. Luister Naar je paard! Hij leert het je! Als je er voor open staat, zeker. Chapeau voor de schrijver van bovenstaand verhaal. Begin bij de knhs.
@Rosie Het lijkt de beste route om een wijziging via de jury te bewerkstelligen. Echter de praktijk leert ons dat dat mechanisme volledig in de macht van fokkerij, eigenaren en bekende ruiters is. Hoe vaak hebben wij met elkaar al niet geconstateerd ( ook uzelf in dit forum bent er verscheidene malen tegen te hoop gelopen) dat een bekende ruiter of paard van een bekende sponsor of fokker sterk in de krul soms zelfs onregelmatig de ring in komt en toch bovenaan de ranglijst eindigd. Veel te vaak. We kunnen en mogen een dergelijke grote verandering niet op het bord van welke jury dan ook gooien. Dat is van ons immoreel naar die personen toe en plaats hen tegelijkertijd in een onhoudbare positie. De druk om een bekende combinatie of deel daarvan niet hoog te plaatsen is dermate groot dat deze mensen daar al reeds onder bezweken zijn waardoor we staan waar we niet willen zijn. Mocht een enkeling nog niet bezweken zijn dan is het slechts een kwestie van tijd voordat het alsnog door de knieën gaat. Het is slechts enkele juryleden gegund zich van dergelijke beïnvloeding te distantieren deze hebben hun sporen dan ook vaak meer dan ruim al verdiend.
@Tineke Helaas kan ik mij alleen maar aansluiten bij je betoog. Ik zelf ben al enkel jaren gestopt met de wedstrijdsport louter en alleen door het hierboven beschreven mechanisme. Ik geniet overigens nog dagelijks van mijn kameraden als we samen fijn gewerkt hebben. Met plezier en inspanning de basis doorlopen en vol goede moed naar de subtop overgestapt. Daar wordt je als hobbyist vanzelf dusdanig teleurgesteld van dat je er wel mee stopt. Alleen als je de voor jezelf bekende juryleden tegen komt kwamen er de werkelijkheid weerspiegelende protocollen uitrollen.
Gelukkig is er heel langzaamaan wel een wijziging zichtbaar. De jongere juryleden durven toch meer te kijken naar wat wenselijk is en of dat wat zij zien naar hun idee de kunst der materie weergeeft. Wat dat betreft heb ik wel hoop maar dat zal niet lukken zonder drastische wijzigingen in onze eigen ethiek hoe we met onze kameraden om dienen te gaan. Juryleden en KNHS kunnen hierin slechts sturing geven en ondersteunen.
Beste Dirk.
Heb met plezier je artikel gelezen. Na het zien van de competitie vond ik het spijtig dat ik geen actuele verslaggeving meer doe. Ik had namelijk de neiging eens goed van leer te trekken. De juryleden achter de tafel, als je de heren die titel wil toebedelen waren totaal het noorden kwijt. Paarden die in een onzuivere “tweede draf” door de baan werden geforceerd een negen voor de draf geven terwijl er geen normale arbeidsdraf werd getoond. Terwijl de enige happy athlete die we hebben gezien als commentaar kreeg dat er meer afdruk, meer expressie en vooral meer bergop tendens werd gewenst. Hengsten die door de druk en slechte galoppade niet een fatsoenlijke wissel toonde kregen ook een negen voor de galop met als enige commentaar dat de wissels nog wat groen waren. Nou, dat waren ze enkele maanden geleden in Verden dan ook maar ook toen bleven de juryleden met te hoge cijfers strooien. Waarschijnlijk zijn de heren van mening dat de fokkers en gebruikers van onze geweldige KWPN paarden blind en doofstom zijn. Gelukkig bleek bij de vele bezoekers op de tribune meer kennis aanwezig te zijn dan gedacht en was de kritiek vanaf de zijlijn op de jurering niet gering.
Helaas blijkt steeds weer dat geld de motor van alle kwaad is. Als er vanuit insiders al zoveel commentaar is, hoe slecht moet de buitenwereld dan niet tegen de paardensport aankijken?
Voor wat betreft de bedragen op veilingen: die worden ook kunstmatig opgeschroefd en inmiddels zijn veel mensen daar ook wel achter. En ook op de veilingen gaat het maar om een paar paarden waar extreem (door eigen mensen?) op geboden wordt. KWPN = luchtballon.
was het al niet uitgezocht hoe hoog de gemiddelde leeftijd van sportpaarden in Nederland is? Ik dacht ergens gelezen te hebben dat die gemiddelde leeftijd 7 jaar is….nu vallen er in de opfok ook wel paarden uit maar hoeveel van die toppers uit de Pavo cup, Hengstenwedstrijden etc, zien we terug als ze 10 jaar of ouder zijn????? Maar iedereen doet er aan mee, met 6 moet een paard minimaal Z dressuur lopen, gaat er een stang en trens in en gaat de kermis gewoon verder….een paard is pas helemaal uitgehard met 8 jaar, ongeacht het ras…er zijn geen vroeg of laat rijpe paarden!!!Kortom er is heel wat mis in de paardensport, daar worden baby’s uitgebuit en als ze het niet meer “doen” komt er gewoon een nieuwe…..
Met alleen goede jury’s zou het probleem al veel verholpen zijn, maar wat is een goede Z jury, de oude mannetjes, die alleen maar kijken of zijzelf het paard mooi vinden, of de goed opgeleide zelf rijdende jongere Jury’s, die zien of een paard uit ontspanning en op juiste hulp van de ruiter goed loopt en dat belangrijker vinden, als een thuis met allerlei hulpmiddelen opgetrokken paard, dat met de mond open de proef door ploetert, wat er misschien spectaculair uitziet, maar niets met ontspanning te maken heeft en nog minder met goed gereden zijn.
Geachte heer Rosie, die opgetrokken nekken beginnen bij de jonge paarden maar die worden zo opgeleid omdat ze dit voorbeeld volgen vanaf het hoogste niveau. Iedereen loopt tenslotte achter de topruiters aan. En inderdaad zouden juryleden niet zulke hoge punten moeten geven. Maar aangezien de KNHS en vooral de ruiters willen dat juryleden positief punten en uitgaan van een 10 ligt daar het probleem. Elk onderdeel uitgevoerd met een houding die niet gewenst is, of een tong uit de mond is een onvoldoende. Dan pas kun je positief gaan punten, TEN GUNSTE van de sport. Want inderdaad niemand wil een in elkaar getrokken paard met tong uit de mond zien, behalve die mensen die oogkleppen dragen.
Beste,
Ik kan me helemaal vinden in dit stuk. Dit jaar heb ik voor het eerst meegedaan aan de IBOP voor dressuur paarden. Want ja met een merrie is dit onder de fokkers toch een must! 😉 Ik ben van een koude kermis thuis gekomen, mijn paard was met het loswerken super ontspannen, mede door de aanwezigheid van andere paarden, dan moet je met een jong paard naar een andere immens grote piste alleen en verwacht men dat je binnen de minuut je jonge onervaren paard ontspannen hebt ( in mijn ogen voor de bloederige paarden van tegen woordig niet rieel) Het proefje wat hier gereden wordt stel niet zo veel voor en in de uitleg van de IBOP staat dat ze een ontspannen paard willen zien dat over de rug gereden wordt. Tot mijn verbazing krijgen de paarden met veel geweld en weinig ontspanning de meeste punten. Na dit proefje wordt je met 3 A 4 paarden terug in de piste geroepen om nog wat kunstjes te laten zien. Het liefst zien zij een jong paard met grof gezegd de kop in de lucht rond vliegen. Waarom? Waarom moet een jong paard al zo kunnen strekken als een grand prix paard? 3 correcte gangen moet toch voldoende zijn. Als je enkel stamboek merries met predicaten wil die dat tonen beoordeel dan pas als ze de top hebben gehaald!
En dan de jonge paarden competities. In mijn ogen wordt daar ook al veel te veel in gevraagd. Voor prof ruiters hoeft dit niet altijd een probleem te zijn maar voor de amateurs die ook graag eens mee willen doen hou ik mijn hart vast over de manier hoe deze paarden daarvoor worden opgeleid.
De vraag van bovenstaand stuk is. Kun je 2-jarige paarden al belasten. Antwoord; mits dat goed gebeurt. Dit antwoord is veel te vrijblijvend en geeft gelegenheden (wat is goed en wat is slecht)tot een menselijk invullen. En dit is erg onbetrouwbaar, omdat er financiële belangen meespelen.
Cijfers zeggen mij meer. Als blijkt dat bijna 50% van de jonge paarden stelselmatig, over de 10 tallen jaren, radiologisch afvallen. Terwijl de paardenorganisaties decennia naar meer stabiliteit in het steunweefsel (botten,pezen) zoeken. Die 50% zegt mij al, dat wat wij met onze 2 jarige doen, te veel is. Voor dat het echte werk moet beginnen, valt bijna de helft af. Mijnsinziens laten de organisaties kansen liggen, of kennen de problemen niet, of willen problemen die niet zien. Uit mijn volbloed- en dravertijd zag ik die problemen heel goed (immers deze paarden beginnen met hun 2 al te koersen). Zijn deze paarden nog niet rijp, dan komen ze als laatste over de finish, als ze al niet stuk zijn gegaan tijdens de trainingen. Ik geef Albert gelijk, als hij spreekt over dat de mens zelf verantwoordelijk is voor zijn daden. Het paard heeft hier in geen keuze. Het blijft mensenwerk.
Dit is een zeer moeilijke discussie,het gaat hierover ethiek en verantwoordelijkheid.Ethiek evolueert nml per generatie en in dezelfde generatie met de ouderdom van de persoon.Dit gaat vlugger over trager naar gelang er wel of niet geldelijke belangen in het spel zijn.Niet dat ik als voorbeeld kan of wil dienen ,maar als ik naar mijzelf kijk dan is mijn ethiek tov paarden enorm veranderd(in de goede zin) vergeleken met 50 jaar geleden.De manier waarop ik toen met paarden omging en nu is veel paardvriendelijker geworden.En het grootste verschil merk ik nog de laatste 15 jaar.Toen stapten we over naar dressuur en wist ik dat er vanaf dit moment geen euro meer te verdienen was met mijn paarden. Discussiëren over ethiek is uitermate moeilijk,in deze discussie is maar één zaak zeker en dit is dat onder druk van geldgewin de ethiek bij de meesten achterwege blijft.Ze kunnen niet meer instaan voor hun ethische zelf.(DWR)Het werken met die jonge paarden zeker geen zegen en is het niet alleen funest voor het jonge paard maar zal het ook funest worden voor de paardensport.In tegendeel is de discussie over de verantwoordelijkheid heel simpel.Alleen de eigenaar van het paard is verantwoordelijk.En ja je kunt proberen nog wat verantwoordelijkheden door te schuiven naar stamboeken,sportfederaties,fokkers enz….maar dit is volgens mij volledig naast de kwestie.Het is de eigenaar die de eind en hoofdverantwoordelijkheid heeft over wat er met het paard gebeurt.Ik heb echt genoten van de reacties op dit artikel speciaal het eerste van Albert Naamloos. vr gr
Hoeveel mensen worden topsporter? Maar een zeer klein gedeelte. De één heeft talent, maar niet de wil. De ander heeft talent en de wil, maar het lijf werkt niet mee. Dan ken ik kinderen die op jonge leeftijd uitblonken in sport, maar op hun 14e een groeispurt kregen en 4 jaar lamlendig op hun bed hebben gehangen, te moe om maar enige lichamelijke inspanning te leveren.
Dat zelfde gebeurt bij paarden. Zij kunnen alleen niet praten. Zij moeten het geluk hebben een eigenaar te hebben met voldoende verstand van zaken, die zijn best doet het paard zodanig te belasten als hij op dat moment aan kan.
Sommige paarden kunnen op jonge leeftijd vrij veel werk aan, krijgen dan misschien ook wel een dip. Eigenaar niet alert? Mogelijk einde carriere, nadat het paard nog een hele poos zijn best heeft gedaan om het gevraagde uit te voeren.
Sommige paarden lijken op jonge leeftijd niet heel bijzonder, maar ontwikkelen zich op latere leeftijd tot fantastisch paard. Mits de eigenaar ze niet van te voren al overnomen heeft.
Er is geen standaard gebruiksaanwijzing voor een paard, net als bij de mensen.
Daarom kunnen ze op jonge leeftijd al wel aan sport doen, maar niet persé topsport.
Naar mijn mening kun je het testen van jonge paarden beschouwen als topsport; er wordt al een forse prestatie gevraagd van die jonge lijven, zeker als je de stress van vreemd terrein er bij optelt.
De verantwoordelijkheid ligt dus inderdaad bij de eigenaar. En omdat een paard dus niet kan praten valt dat nog niet zo mee. Bij mensen, die wél kunnen praten, is dat ook al heel moeilijk.
Jonge paarden testen is dus precaire zaak. Ik doe er zelf niet aan mee. Heb één keer met een 4jarige in Ermelo gesprongen, maar heb daarna nog nooit weer gevonden dat ik mijn paarden daar lichamelijk klaar voor had. Ik houd ze dan liever heel en begin op latere leeftijd met normale wedstrijden. Te beginnen met BB op 4jarige leeftijd.
Geachte Heer Rosie.
Deze keer ben ik het in beginsel met u eens {te onvolledig}, vooral Albert geeft een zeer zinvolle aanvulling. Waardevol vind ik alle reacties, dat mocht ik niet eerder op deze site waarnemen, mooie discussie. Een aanvulling lijkt mij te overdenken en een discussie waard: Kennis is veel te weinig aanwezig, met kennis ontwikkeld een mens o.a. ethiek. Met ongeloof neem ik regelmatig waar hoe weinig dat mensen weten over de psyche en fysiek van het paard, met als gevolg onnodig veel ellende voor de paarden en doordenkt ook voor alle betrokkenen. Onlangs las ik een fantastische bijdrage van Gisella Bartels over voorbereiden {losrijden}echter, hier word ik ook triest van, een dergelijk artikel zou volstrekt overbodig moeten zijn, iedere beginnende ruiter dient dit bij de eerste lessen reeds uitgelegd te krijgen, duidelijk een gebrek aan kennis. Kennis is naar mijn mening een verantwoording van iedereen, ruiter, eigenaar, fokker, handelaar, maar vooral KNHS en KWPN. Goede opleidingen dienen toegankelijk en betaalbaar te zijn. Dit lijkt mij een zeer interessant item om bespreekbaar te maken. Hopelijk is dit voor aanleiding om dit meer aan de kaak te stellen.
KENNIS IS VERRIJKEND EN GEEFT ONMETELIJKE VOLDOENING.
De kennis over het gebruik van jonge paarden is wel degelijk aanwezig maar wordt niet of amper gebruikt. Een paard is pas op zijn achtste levensjaar volwassen en uitgegroeid. Op die leeftijd sluiten de laatste groeischijven in de hals en in de rug en juist die wervels worden bij een vroegtijdig en vaak verkeerd gebruik het meest belast. De gemiddelde levensduur neemt hard af en veel toppaarden gaan tegenwoordig al met of voor hun twaalfde op pensioen. Terwijl een paard vanaf zijn twaalfde tot aan zijn twintigste levensjaar in de kracht van zijn leven is. Helaas zijn het de officials die niet alleen hier maar ook aan de gevolgen voorbij gaan. Volgens het onderzoek van Dr. Sloet van Oldruitenborgh – Oostbaan, G. Wenzel en prof. Van Weeren wordt bijna een kwart, 23,9 %, van de carrières van sportpaarden in Nederland beëindigd door gebreken van veterinaire aard. In 63,7 % van de gevallen gaat het om orthopedische problemen. http://www.eikenlust.nl/documents/2011%20Carriere%20sportpaarden%20-%20Paard%20en%20Sport%20-%20Sloet.pdf
En zolang de officials deze kinderarbeid bij de paarden blijven promoten en de juryleden op driejarige paarden willen zien die op een hectische wijze op de verrichtingsonderzoeken en in de ring rondgebeukt worden, hebben de handelaren vrij spel om hun handelswaar op die wijze te verpakken en worden de argeloze koper en het paard, dat nergens naar gevraagd wordt, het slachtoffer van deze kinderarbeid.
Mijnheer de Lange.
Uw kennis en van enkele anderen, daar valt niet over te twisten, al meerdere keren heb ik uw bijdragen zeer positief gewaardeerd. Als u tussen de regels leest ziet u dat ik bedoel dat het niet wijd verbreid is. Daarin ligt mijn boodschap. Met uw toevoeging: “wordt niet of amper gebruikt”, bevestigd u mijn stelling. Mijn dank.
Beste heren Huub en Karel,Wat mooi geschreven.jullie hebben het over het al of niet aanwezig zijn van kennis.Huub zegt de kennis is er veel te weinig ,Karel zegt de kennis is er wel maar wordt niet of te weinig gebruikt.Ik neem aan dat jullie het hebben over de kennis bij de professionelen.Mijn ervaring in het veld als dressuur hobbyist heeft mij geleerd dat er velen zijn die zich professioneel noemen die die kennis niet hebben.Ze beginnen met een dressuurstal en hebben zich nooit de moeite gedaan die kennis in detail te verwerven.Daar gaan trouwens jaren overeen.Anderen die die kennis wel bezitten schuiven die kennis veel te vlug opzij omdat zij op te korte termijn te veel (geforceerd,financieel) resultaat willen behalen.Nog anderen (de goeden) zijn er zeldzaam.Vele professionelen krijgen klassebak paarden onder hun gat geschoven,hebben tijdelijk succes met dat paard,worden door de media in de hemel geprezen en denken niet meer aan kennis vergaren.Wat we de laatste jaren in de dressuurarena’s hebben gezien kan ons toch moeilijk laten concluderen dat de kennis er is of gebruikt wordt. Wat betekent kennis als ze niet gebruikt wordt?Wat betekent kennis als ze niet doorgegeven wordt?Iedereen heeft de mond vol dat we moeten zuinig zijn op onze jonge paarden.Daar merk ik in de praktijk zeer weinig van.In tegendeel ,organisaties promoten en of eisen overdreven prestaties van jonge paarden. Begrijpe wie kan. Ik vind het dus de plicht van een eigenaar dat hij zoveel als mogelijk kennis opdoet om in zekere mate zelf te weten waarover het gaat met de paarden.De eigenaar en hij alleen is verantwoordelijk voor het welzijn van zijn paard.En dat kennis ethiek ontwikkelt en dat kennis verrijkend is en onmetelijke voldoening geeft(Huub) is een waarheid als een koe.Maar wat zijn we met kennis die verdrongen wordt door financieel gewin?? Wat maar al te veel het geval is. Vr Gr EC
PS: ik veralgemeen hier niet alle professionelen,ik heb het hier over mijn eigen ervaring en over de ervaring van velen van mijn kennissen.Dus wie het schoentje past?Trekt het aan.
Met de wetenschap dat de benen na 3 jaar volgroeid zijn, betekent dit dat je het paard voor zijn 4 de jaar niet overmatig belast, gewoon niet doen. Geen paarden voor die leeftijd op de baan, (er breken nog al eens wat benen doordat ze nog niet sterk genoeg zijn/volgroeid zijn). En in de leeftijd vanaf 3 jaar rustig fysieke training op gaan bouwen. Bewegen is goed voor gezonde groei. Een paard zou daardoor nooit al op 3 jarige leeftijd ergens op een wedstrijd, in wat voor discipline dan ook, te zien mogen zijn. Ga over straat in het bos regel voor de lol bijeenkomsten voor gewenning.