Maar liefst 1700 likes en ruim 400 instemmende reacties kreeg hij. In de reacties werd hem zelfs een baan bij de Paardenkrant aangeboden. (Goed plan Dinette!) Maar aangezien ik nog niks gehoord heb over een nieuwe collega ga ik er – met goedkeuring – even vandoor met Martins verhaal.
Er komen weigeringen van
Voor de paar mensen die ‘m gemist hebben: Martin verbaasde zich over de vermutsing van de paardensport. Een paard dat aan twee touwen van de ene naar de andere bak geleid wordt. De ring vol begeleiders tijdens de prijsuitreiking. Deelnemers die vragen of de omroeper – Martin dus – hen niet aan of af wil kondigen want daar kan hun pony/paard toch echt niet tegen… En zelfs bij het springen kan lopen op de tribune niet meer, want daar komen weigeringen van.
Goed voor de balans
Zelfs bij het springen, ja. Want laten we eerlijk zijn: het dressuurgemiep is het ergst. Maar vrees niet, er is hoop! Behalve Martin en zijn 1700 medestanders vindt ook de KNHS dat er wat moet veranderen. Dus is springen een verplicht onderdeel van de eerste twee cursussen van de vernieuwde instructeursopleidingen. Iedereen, ja echt ie-de-reen die in de toekomst les wil geven met een diploma op zak, heeft minimaal een paar parcoursjes gesprongen op laten we zeggen B-niveau. Dat komt de balans en de rijvaardigheid van de ruiter en het welzijn van het paard ten goede, vindt onder andere opleidingshervormer Marion Schreuder.
Ingeburgerd
Ik juich het van harte toe. Maar ik ben ook heel benieuwd hoeveel dressuurruiters zich gaan aanmelden. De specialisatie begint dan wel veel te vroeg, maar is inmiddels behoorlijk ingeburgerd in ons landje. Niet voor niets is de splitsing allround en dressuur in de ORUN-cursussen zo’n twintig jaar geleden al gemaakt omdat er een groep was die dat springen toch echt niet zag zitten.
Toch al in de rij
Inmiddels zijn er ponyruiters die zich vanaf hun tiende al gespecialiseerd lijken te hebben – of gewoon nog nooit een hindernis van dichtbij hebben gezien. Kun je van zo’n meisje (en die ene jongen) wel verwachten dat ze gaat springen als ze als negentienjarige de instructeurscursus gaat volgen? Als ze lekker bezig is op Subtopniveau en de lesklanten toch al in de rij staan, lijkt dat diploma misschien helemaal niet meer zo nodig. Of alleen nog om verzekerd te zijn. Dan schiet de KNHS haar doel – goed en uniform opgeleide instructeurs klaarstomen voor de praktijk – uiteindelijk toch voorbij.
Laten we hopen dat ik een doemdenker ben!
Esther Berendsen, redacteur
