Van Silfhout reed maar liefst 75,05% bijeen. Eerder al behaalde hij in de Intermédiaire II scores van ruim boven de 70% dus dat de combinatie de capaciteiten in huis had voor het zware werk, was al bewezen. De jonge ruin is natuurlijk wel nog vrij onervaren en dan is een Grand Prix-proef toch een aardig tandje moeilijker. Dat beaamt ook jury de heer Kloosterboer: “Grand Prix rijden is toch wel een hele stap verder dan Intermédiaire II. Diederik heeft al veel ervaring op dit niveau. Die routine hielp hem aan de overwinning. Hij scoorde heel hoog in de onderdelen die dubbel tellen. Ik kon negens kwijt voor piaffe en de beide pirouettes. Dat tikt flink aan natuurlijk. Beide paarden hebben uitzonderlijk veel talent. Daar gaan we nog veel plezier van beleven, daar ben ik van overtuigd. Misschien zien we ze wel terug op Wereldruiterspelen of de Olympische Spelen. De kwaliteiten hebben ze in ieder geval in huis.”
Emmelie Scholtens scoorde met Apache 74,70%. Voor zowel paard als ruiter is deze klasse nieuw. Scholtens behaalde jaren geleden al haar startbewijs voor de Grand Prix met de merrie Riondine, maar door verkoop van het paard kwam het niet verder dan dat. Sindsdien reed de inmiddels in Gorinchem gevestigde amazone veel vooral jonge paarden, die vaak al verkocht werden voor zij het hoogste niveau bereikten. Een uitzondering vormt Apache, die bij haar als vierjarige door Ad Valk werd ondergebracht. De hengst was overduidelijk fysiek een toptalent, maar aan zijn instelling werd door velen getwijfeld. Maar zijn eigenaren Ad en Annemiek Valk en Emmelie Scholtens en haar vriend Jeroen Witte hebben altijd in de hengst geloofd. “Deze Grand Prix was dan ook een geweldige bekroning op ons werk,” reageert de amazone. “De proef ging ook echt fijn. Ik dacht onderweg zelfs: het gaat echt heel goed! Apache scoorde negens op het uitstrekken, dat kan hij natuurlijk ook fantastisch. Maar we hadden ook achten voor piaffe en passage. De jury bevestigde mijn gevoel: alsof het piafferen hem niet eens moeite kost. En hij stapte ook echt goed. Voorheen vond hij het wel eens moeilijk om echt te ontspannen na aanspanning, maar net als zijn concentratie is ook dat verbeterd.” Scholtens startte in Vorden ook Grand Prix met haar nieuwe paard Walerno BCN (v. Paddox). Met ruim 67% reed ze hem naar de derde prijs.
Cornelissen wint PSG met overmacht
De Prix St. Georges was een bijna eenvoudige prooi voor Adelinde Cornelissen, die haar eigen Zephyr reed. De door haar ouders gefokte bruine behaalde in de Lichte Tour sinds 2013 al verschillende internationale successen. In december was het duo nog actief in Mechelen, waar de Beilense net geen 70% wist te scoren. Cornelissen reed Zephyr vandaag naar 74,41%. Om de tweede prijs werd het spannend, maar Bart Veeze en Brown Boy (v. Sandreo) trokken aan het langste eind. Met 68,62% bleven zij Carolien Reverdink met The Ritz R&B (v. Rohdiamant) nipt voor.
Afwerking verdient aandacht
Het ZZ-Zwaar kende een kopgroep met leuke paarden en prima kwaliteit, zo vond hoofdjury mevrouw Ineke Jansen. Op kop kwam Kristel van Duren, die met Alluro (v. Polanksy) al als tweede combinatie de ring betrad. “Kristel had met name de draftour fijn voor elkaar. In galop kan ze nog winst behalen door net wat meer sprong te houden. Ze onderscheidde zich door een gedragen beeld te laten zien, met fijne zelfhouding van het paard en ze had de afwerking netjes voor elkaar. Dat ontbrak bij de meeste andere combinaties toch wel. Er wordt nog te slordig gereden: zo kunnen hoeken beter benut worden om de paarden voor te bereiden voor de volgende oefening. Beter voorbereiden en afwerken, echt tot en met de laatste pas, zou zeker meer voldoende scores opleveren.” Een af en toe naar buiten stekende tong van haar paard kostte de winnares nog wat punten, want volgens de jury is er zeker potentie voor een hogere score. Ook in de prestatie van de nummer twee, Albert Jan Kuipers en Aristarchos (v. Uphill), zit nog rek. “Hij liet een impulsief gereden proef zien, maar dat was meteen ook zijn valkuil. In draf werd te tempo soms te hoog en dan verloor hij de gedragenheid wat. Dat loste de ruiter steeds wel weer op, maar het gaf wel kleine foutjes en het beeld miste hierdoor de vanzelfsprekendheid.”
Lees woensdag meer in de Paardenkrant.
Bron: Horses