Ga naar hoofdinhoud

‘Je kunt je beter druk maken over de dingen die je wel kunt’

Frank Hosmar en TiëstoIn 1997 was ik een avondje aan het stappen en viel van een trap. Ik belandde met mijn rechterhand en pols in een kapot bierglas. Naast een slagaderlijke bloeding waren de spieren, pezen en zenuwen tot op het bot doorgesneden. Toen alles geheeld was heb ik een jaar lang vier keer per week fysiotherapie gehad. Ik heb alles opnieuw moeten leren: schrijven, schakelen in de auto, veters strikken, kortom alles wat je normaal met je rechterhand doet, kon niet meer. Bij mijn zoontje van drie heb ik op onlangs maar schoentjes met klittenband aangeschaft, want ik kreeg zijn schoenveters niet vast. Het gevoel en de kracht in mijn rechterhand is nihil.

Ik heb leren leven met mijn handicap. En deed er alles aan om mijn hand beter te kunnen krijgen en te kunnen blijven rijden. In het begin reed ik met lussenteugels. Elke drie maanden moest ik bij de toenmalige KNF dispensatie aanvragen. Op een gegeven moment was ik daar zo klaar mee, dat ik mezelf aanleerde om de teugel zo om de hand te slaan dat het niemand opviel.

Vormbehoud tonen
In 2008 wees iemand me er tijdens een concours op dat ik me kon laten classificeren bij de KNHS, zodat ik een pasje kon krijgen, waarmee ik op de reguliere wedstrijden met een lussenteugel mocht rijden en alleen groeten met het hoofd. In december van dat jaar ben ik gekeurd door classifiers, deze mensen hebben kennis van de paardensport en een medische achtergrond. Als een sporter aan de minimale handicapeis voldoet, mag deze zowel deelnemen aan reguliere wedstrijden als aan wedstrijden aangepast sporten. De classifiers wezen me er op dat ik qua punten wel kon deelnemen aan de internationale Para Equestrian wedstrijden. Dan kon ik eventueel in 2010 naar de Wereldruiterspelen in Kentucky en in 2012 naar de Paralympische spelen in Londen.

Ik twijfelde nog, maar mijn vrouw Annelies zei direct: ‘Doen! Dan kom je op wedstrijden waar je normaal nooit komt.’ Zodoende werd ik gekeurd door twee internationale classifiers, waarvan één buitenlander. Ik ben ingedeeld in grade IV, dat is voor sporters met problemen in één of twee ledematen en slechtzienden. In januari 2009 begon ik al aan mijn eerste wedstrijd en toen ging het snel. Ik kwalificeerde me met Tiësto (Jazz x Darwin) en later Wallstreet Shuffle (Polansky x Lancet) voor het A-kader van het NOC*NSF. In Noorwegen wonnen we op het EK de bronzen teammedaille en met Tiësto individueel brons voor de kür op muziek. In 2010 wonnen we bij de Wereldruiterspelen in Kentucky zilver en brons.

Mijn belangrijkste doel is nu een medaille te halen bij de Paralympics in Londen volgend jaar. Daarvoor gelden de afgelopen wedstrijden als deel van de kwalificatie, evenals de observatiewedstrijden in De Steeg en het Franse Mulhouse, en in augustus en september het Belgische Hulsterlo en Moorsele (EK, red.). En dan vormbehoud blijven tonen tot de Spelen.

Boze blikken
Door het ongeluk heb ik heel weinig kracht en gevoel; ik zou zo willen ruilen met iemand met twee gezonde handen. Doordat ik er heel handig mee omga, zien mensen niet dat ik gehandicapt ben. Ik ben geclassificeerd en zit in dezelfde grade als mensen met bijvoorbeeld een hand eraf. Laatst zei zo’n iemand tegen mij: “Ik ben zo geboren, ik weet niet beter, maar jij hebt alles opnieuw moeten leren.”

Eigenlijk doe je het nooit goed; enerzijds hoor je op de regionale wedstrijden de mensen aan de kant mopperen van “wat doet die hier? Hij hoort hier helemaal niet, vorige maand reed hij nog in Kentucky!” Anderzijds krijg ik boze blikken toegeworpen wanneer ik me in het wereldje van de aangepaste dressuursport begeef: “Je ziet helemaal niet wat hem mankeert, ’t is gewoon flauwekul met die hand!” Zelf sta ik er boven en heb er mee leren leven. Het gaat goed. Je kunt je beter druk maken over de dingen die je wel kunt, dan druk maken over de dingen die je niet kunt. Je moet je energie goed gebruiken.

Dressuurruiter Frank Hosmar heeft zijn eigen dressuurstal ‘Stal ’t Entmeer’. Hij rijdt met twee paarden in het A-kader aangepaste sport. Zijn doel is een medaille halen in grade IV op de Paralympics in Londen.
Deze opinie verscheen vrijdag 17 juni 2011 in De Paardenkrant

2 reacties op “‘Je kunt je beter druk maken over de dingen die je wel kunt’

  • Goed om dit eens onder de aandacht te brengen Frank. Niemand kan ín andermans lichaam kijken. In mijn inmiddels 15 jaar ervaring in het werken met mensen met een handicap weet ik dat zoveel beperkingen niet zichtbaar zijn, maar toch aanwezig (andersom trouwens net zo). Helaas lijkt het mensen eigen snel en op het eerste gezicht te oordelen. Het zou zoveel beter zijn als men ipv oordelen zou vragen naar een handicap, maar ja dat is ook een beetje taboe.. Los daarvan hebben we allemaal wel kunnen constateren dat grade IV een te breed scala aan beperkingen bevat en daar een splitsing in zou moeten zijn net als in grade I. Dat zou ook minder ‘boze blikken’ geven, maar wij zijn deelnemers/trainers/betrokkenen en niet de makers van het systeem. Dus idd.. gebruik jij je energie maar voor je sport en laat de blikken voor wat ze zijn (alleen niet te hard mee gooien) je kunt toch nooit iedereen plezieren.

  • susan

    Laten we vooropstellen dat het al heel vervelend is als iemand een ongeluk krijgt waar zoveel nasleep van is. Je hebt ondanks dat er toch het maximale uit weten te halen.Op het moment dat iemand veel succes heeft zijn er alrijd jaloerse blikken van de een of ander.M.n in deze sport vind ik de afgunst onderling helaas groter dan het oprecht iemand gunnen van succes.Dus Frank ,ik geef je ook groot gelijk.leg deze mensen naast je neer en ga voor jezelf. Stop je energie in mensen en dieren die het wel waard zijn.Ik wens je in ieder geval veel succes met of zonder handicap.

Reacties zijn uitgeschakeld.

Lees ook