De eerste amazone die de baan betrad was een amazone met een zesjarige L2-pony die graag net iets boven het tempo loopt en achter de loodlijn knikt. Het advies van Hamminga luidde om de pony juist weer naar voren te rijden, waarna de pony de verbinding zelf op ging zoeken en het beeld aanzienlijk verbeterde.
Rode draad
De zes combinaties daarna, variërend van M2-niveau tot Grand Prix-niveau, ondervonden dat die verbinding de rode draad van de avond was. Een amazone op een zevenjarige Apache-zoon ervaart op de indoorwedstrijden veel spanning bij haar paard. “Je verbinding is te modern, te draadloos”, sprak Hamminga. “Met paardrijden heb je een ouderwetse verbinding nodig.” Het paard, dat graag wat achter het bit loopt, toonde aan het eind van de les een heel ander beeld, waarbij hij de hand meer naar voren volgde en zijn rug niet meer zo wegdrukte.
Voor de loodlijn
Tot slot reed Hamminga’s leerlinge Jennifer Sekreve de Rhodium-zoon Ferrero de ring binnen. Onder begeleiding van Hamminga liet de amazone zien hoe belangrijk het is dat het paard voor de loodlijn blijft en het gewicht op de achterhand overneemt. “Een paard moet zijn hoofd ver van de romp af hebben, zo treedt nergens een blokkade op. Als je een lijn door Jennifer heen trekt zie je dat ze aan de voorkant meer paard heeft dan aan de achterkant.”
Bron: Paardenkrant-Horses.nl