Een mooie foto van je paard: wie wil dat nu niet? Een foto zoals je die van jezelf ook graag ziet: de goede kant gefotografeerd, die pukkel er niet op, je ex-man eraf gehaald. Je voordelige kant uitvergroot, de minder goed gelukte delen niet zichtbaar. Voor onze paarden geldt hetzelfde. Maar de werkelijkheid is weerbarstig, de fotograaf niet zo kundig, het paard niet geheel goed geproportioneerd of gewoon lelijk. Een veel gehoorde opmerking is dan ook: ‘Daar kan je in Photoshop toch wel iets aan doen?’.Sommige digitale aanpassingen zijn relatief onschuldig, al zijn ze dan onnodig. Waarom haalt iedereen het touw waarmee een paard vastgehouden werd weg? Hoeveel paarden staan er los klaar voor een standfoto? Wat een onzin om dat wel te suggereren.
Inmiddels weten we wel dat elk fotomodel in een modeblad digitaal bijgewerkt is. Voorafgaand aan deze bewuste constatering heeft ons onderbewuste zo’n foto echter al als de waarheid geregistreerd, als ‘echt gebeurd’. Anders zou het immers geen zin hebben om aan een foto te sleutelen. Op deze tegenstelling is alle reclame gebaseerd. We weten dat niet iedereen zo mooi en slank is als in de reclame, de was niet zo wit en de aftershave niet zo verleidelijk. Toch wijst veel onderzoek uit dat reclame ons koopgedrag wel degelijk beïnvloedt, ook al geloven we dat we de trucs heel goed doorhebben.
Tijd nemen
Nu zijn er twee hoofdredenen voor het bijwerken van een slechte foto: een matige fotograaf en/of een minder goed gelukt paard. Om met het eerste te beginnen: veel fotografen brengen het niet op om in het echte leven genoeg tijd te nemen voor een foto om het resultaat goed te krijgen. Ze duiken liever achter hun computer om het even te fiksen. Maar de energie die zo besteed wordt aan het opleuken van een matige foto, zou bij een goede foto veel meer resultaat opleveren. Zo worden veel oren naar voren gezet, maar waar wordt nog meer aan gerommeld? Wat is er tegen om te wachten tot het paard zijn oren wel goed heeft staan?
De druk van bijvoorbeeld hengsteneigenaren kan ook groot zijn, de goeden daargelaten. Soms lijkt het wel of we het vervelend vinden dat paarden levende wezens zijn. Ze zijn allemaal anders, hebben sterke en zwakke punten in hun lichaamsbouw. Voorbeelden te over van paarden die, ondanks gebreken in hun exterieur, tot grote prestaties komen dankzij hun karakter en inzet.
Onvergeeflijk
Dat een hengst zo voordelig mogelijk op de foto wordt gezet, is begrijpelijk. Dat er zaken worden getoond die nooit hebben bestaan, is onvergefelijk. Het is mij gebeurd met mijn foto van een zeer bekende hengst die ik terugzag in een advertentie. Ik heb geen bril, maar ik ging er bijna één kopen, want ik geloofde mijn ogen niet. Wat geen sporen ooit voor elkaar kregen, was in de computer snel geregeld. Hij passageerde postuum opeens twintig centimeter meer van de grond dan hij bij leven ooit had gedaan, dankzij de wonderen van Photoshop. Pure volksverlakkerij.
Fotografen moeten hun vak gewoon goed uitoefenen en zorgen dat ze een paard er goed op hebben staan. Anders ben je geen knip voor de neus waard. Hengsteneigenaren moeten de boel niet belazeren: wat op de foto staat, moet vererfbaar kunnen zijn. Of het dat ook is, maakt de natuur wel uit, maar digitale veranderingen vererven zeker niet.
Als u als fokker denkt dat digitale genen ook goed vererven, slaap dan rustig verder. Maar kijk liever nog eens extra naar die hoog opgetrokken benen, voor u besluit bij welke hengst u uw analoge merrie gaat dekken.
Arnd Bronkhorst is hippisch fotograaf
Deze opinie verscheen vrijdag 10 juni 2011 in De Paardenkrant