In 2018 was de hele fokkerijwereld in rep en roer over WFFS (inmiddels FFS, Fragile Foal Syndrome). Hoe is dat nu, bijna zes jaar later? Speelt FFS nog altijd een grote rol bij fokkerijkeuzes, of zijn fokkers en hengstenhouders er niet meer mee bezig? De Paardenkrant maakte een rondgang langs hengstenhouders, die unisono zeggen dat het eigenlijk geen grote rol meer speelt.
Er zijn wel fokkers die WFFS-hengsten compleet mijden in hun fokkerij. Eén van hen is dressuurpaardenfokker Adri Zekveld. Hij legt uit waarom: “Vanuit mijn ervaring in de runderfokkerij vermijd ik erfelijke gebreken. In de jaren tachtig was er een zeer populaire stier, Ivanhoe Bell, die erfelijke gebreken bleek te hebben en ik kreeg daar ook zelf mee te maken. Het veroorzaakte verwerpen en kalveren die met een paar maanden stierven. De fokkerijorganisatie NRS besloot toen om stieren met dat gebrek niet meer toe te laten tot de fokkerij en dat standpunt ben ik altijd blijven huldigen. Ik neem het stamboeken, zoals het KWPN, kwalijk dat ze niet voor dat standpunt hebben gekozen. Toen het ontdekt werd, bleek dat ongeveer vijf procent van de populatie FFS-drager was, hoe makkelijk is het dan om het in ieder geval aan de hengstenkant te elimineren. De Friezenfokkerij laat zien wat er gebeurt als je laks omgaat met erfelijke gebreken.”
Lees de reacties van hengstenhouders op de vragen op (W)FFS in de Paardenkrant nr. 5, digitaal beschikbaar voor 4,50 euro.