Al jaren worden er extreem veel fouten op de sloot gemaakt en ik denk dat parcoursbouwers en eigenlijk iedereen in de springwereld erover moeten nadenken of het nog wel een faire hindernis is. Wat kunnen we eraan doen om paarden beter een kans te geven om er goed overheen te komen?Het was weer heel duidelijk tijdens het EK in Madrid. In de eerste ronde sprong geen enkel paard echt goed over de sloot springen. De parcoursbouwer heeft dan ook toegegeven dat er een ongelukkig hekje voor stond. Zo’n hekje moet opvallen zodat een paard optisch de afstand ernaartoe kan inschatten. Naar de sloot toe was de keuzemogelijkheid van vijf of zes galopsprongen om gepast bij de sloot uit te komen. Dat moet verboden worden. Zo ontstond de dure fout van Jeroen Dubbeldam, dat had ook met de afstand naar de sloot te maken. Het moet voor een ruiter duidelijk zijn of hij voor vijf of zes moet gaan. Het is belangrijk om deelnemers de kans te bieden goed naar de sloot te rijden.
Het kleine hekje voor de sloot vond ik ook niet goed. Daar hebben de paarden geen ontzag voor en ze maken dan gewoon een verruimde galopsprong. Vroeger stond voor een sloot een bezembak of een muurtje. Het is van belang dat de paarden weten dat ze echt moeten springen. Een echte sloot om een weiland bijvoorbeeld boezemt alle ontzag in voor water. Als bijna elke week zo’n nepslootje in het parcours zit en de paarden de voeten eigenlijk niet nat krijgen, zijn er toch een aantal die het ontzag verliezen aan het eind van het seizoen en het niet erg vinden een paar waterspatten te voelen.
Op een grasbodem is het probleem veel minder groot. Een sloot moet dan onder het maaiveld zijn ingegraven en zo krijgen de paarden echt het idee dat het een sloot is waar ze in de wei achter blijven. In zo’n geval kunnen ze de breedte ook goed inschatten. Twee weken geleden reden we in Calgary waar ook een sloot in het gras was ingegraven. Daar waren dan ook vrijwel geen problemen om goed bij de sloot te komen.
Maar een sloot in een zandbodem is minder diep. Dan bestaat tevens nog het probleem van de witte band aan de achterkant van de sloot. Als de paarden hun voeten erachter neerzetten, maar door de afdruk met de peesbeschermer de witte band raken, wordt dat wel als fout gerekend en ook dat is niet fair.
Er wordt tegenwoordig zo goed gereden dat parcoursbouwers het steeds moeilijker krijgen om een adder in het gras te vinden. Nu zoeken ze het te vaak op in de sloot en dat vind ik niet fair.
Wout-Jan van der Schans, springruiter
Deze column verscheen vrijdag 23 september 2011 in De Paardenkrant.