“In een theoretisch keuzevak dat twee weken duurt, leren wij de studenten de grondbeginselen van diergeneeskundig forensisch onderzoek bij levende en overleden dieren”, zegt initiatiefneemster Nienke Endenburg. Zij is verbonden als GZ-psycholoog aan de faculteit Diergeneeskunde. “Wij richten ons voornamelijk op gezelschapsdieren en paarden. Samen met de deskundigheid van prof.dr. Andrea Gröne, patholoog aan onze faculteit, en met collega’s van het Nederlands Forensisch Instituut (NFI) bieden wij onze studenten een breed palet aan basisvaardigheden.”
Gevoelige materie
Dierenmishandeling is vaak de voorbode van huiselijk geweld. Het is dus voor een (toekomstig) dierenarts belangrijk om dierenmishandeling in de praktijk te herkennen en het op een juiste manier te adresseren. “Dit is gevoelige materie”, aldus Nienke Endenburg. “Ten eerste trainen wij de studenten om het gesprek met de eigenaar aan te gaan. Daarnaast moet er bij een verdenking van mishandeling of verwaarlozing van een dier bewijsmateriaal op een juiste wijze verzameld worden. Denk hierbij aan bemonstering van sporen en lichaamsmaterialen. Het is ook belangrijk om de verdenking op de juiste wijze te melden aan de desbetreffende instanties. Indien er een rechtszaak van komt zal de dierenarts ook als getuigendeskundige moeten optreden. Dat is nogal wat.“
Noodzaak
Er wordt in de media al wel gesproken over CSI bij dieren. Het klinkt sensationeel, maar de noodzaak is er wel degelijk. Veel gevallen blijven ongemeld of daders komen er mee weg door gebrek aan bewijslast. “Wij verwachten dat het keuzevak forensische diergeneeskunde populair zal zijn onder de studenten. Wie weet kan op termijn dit onderwijs voor het verplichte curriculum aangeboden worden, mits er financiële middelen beschikbaar zijn. Er bestaat zelfs een mogelijkheid dat we het aanbieden aan dierenartsen en hun assistenten. Dan kan er ook echt wat aan dierenmishandeling worden gedaan.”
Bron: Horses / Universiteit Utrecht