Column Dirk Willem Rosie: Boerendochter Opinie

Vol trots hield de Sectorraadraad Paarden vorige maand het Keurmerk Paard en Welzijn 2.0 ten doop. Een behoorlijke aanscherping als ik het vergelijk met hoe paardeneigenaren dertig jaar geleden met hun bezittingen omgingen. Maar de PVV, de Partij voor de Dieren, de stichting Dier&Recht en verbazingwekkend veel mensen die zelf een paard in bezit hebben vonden het lang niet ver genoeg gaan.

Vandaag de dag is ‘bezit’ een beladen woord als dat bezit een dier is. Dat dier heeft immers zelf rechten. Dat lees ik althans op de site van de ANBI-goedgekeurde stichting Dier&Recht: ‘Waarom zouden dieren geen rechten mogen hebben? Baby’s en demente ouderen zonder besef van wie ze zijn, oorlogsmisdadigers en veroordeelde pedoseksuelen hebben rechten’, lees ik op de site van Dier&Recht. ‘De enige rechtvaardiging hiervoor is dat wij mensen vinden dat we geen dieren zijn. Een volstrekt verouderd standpunt! Darwin stelde al rond 1850 dat er geen wezenlijk verschil bestaat tussen mensen en dieren.’

Opgepeuzeld

Dieren hebben dus rechten en de mens is ook maar een dier! Als je het zo bekijkt moeten onze paarden inderdaad allemaal op transport naar de prairie of de toendra. Maar dat is precies de plek waar het paard zesduizend jaar geleden op de evolutionaire nominatie stond om opgepeuzeld te worden. En dat was weer het moment waarop het paard bescherming zocht – en vond – door in dienst van de mens te treden. Hond, geit, schaap, varken en koe waren hem voorgegaan.

Weerloosheid

Evolutionair gesproken stond er tegenover dit ‘recht’ op bescherming door de mens een plicht om voor die mens van nut te zijn. Trekkracht, oorlogsvoering, springen of dressuur, ik zie geen verschil. Wat ik wel zie, is de totale weerloosheid van het gedomesticeerde dier. De mens bepaalt de interval tussen voerbeurten, de tijd op de wei en de mate van sociaal gedrag.

Plichten

Het deerniswekkend weerloze, dat is waarschijnlijk waarom sommige activisten rechten willen toekennen aan dieren. Maar ik zie alleen maar plichten, aan de zijde van hun eigenaren. Die hun plichten steeds serieuzer nemen. In het verleden kon een paard na een zware dag voor de ploeg of de koets alleen maar op een stand met stro, hooi en voederbieten rekenen. Terwijl paarden tegenwoordig steeds meer toendra tot hun beschikking hebben: ze krijgen vaker per dag ruwvoer aangeboden, kunnen vaker hun sociale gedrag uitoefenen en krijgen meer vrije beweging.

Boerendochter

Minister Carola Schouten maakte dan ook gehakt van Dier&Recht en hun kritiek op het Keurmerk Paard en Welzijn. Gelukkig bevindt het dierenwelzijn zich in Nederland in de handen van een nuchtere boerendochter.

Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur
d.rosie@eisma.nl

Reageer
Discussie zien we graag op Horses, maar wel met respect voor elkaar. Wij vragen daarom om onder volledige naam te reageren. Reacties zonder naamsvermelding kunnen zonder opgave van reden worden verwijderd. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 250 woorden. Lees hier alle voorwaarden.
3 reacties op Column Dirk Willem Rosie: Boerendochter
  1. 1

    Ik citeer “”En dat was weer het moment waarop het paard bescherming zocht – en vond – door in dienst van de mens te treden. Hond, geit, schaap, varken en koe waren hem voorgegaan.””
    Ik ben er zeker van dat het varken,de koe,het schaap en de geit daar al enorm veel spijt van hebben gehad.vr gr EC

  2. 2

    Heb ik de indruk dat in de tekst op de 9e regel een “(g)” voor “een paard” is weggevallen?
    Opvallend in dit soort discussies is dat mensen die zelf geen dieren houden, menen dat deze dieren de uitgebreide hersencapaciteit hebben hun leven onder de mensen tot een spijtig gebeuren te moeten betitelen. Die denken dat als deze dieren al het benul hadden, deze liever kozen voor een bestaan op de steppe, zonder de zekerheid van beschutting, voer en medische zorg. Overgeleverd aan de grillen der natuur. Kom op zeg, gebruik je (boeren)verstand!!!

  3. 3

    Weer een leuke en zeker ook interessante column van de heer Rosie. Vooral de alinea’s onder de kopjes “weerloosheid” en “plichten” zijn m.i. duidelijk. Als dierenhouders dat maar voor ogen houden dan zullen nog het paard, schaap, koe of geit spijt hebben van de bescherming die hen wordt geboden.