De waarheid is dat een grootschalig fraudeonderzoek van de FIOD de Hilversumse programmamakers op het spoor bracht. En aan het eind van de uitzending kwam er dan ook een lelijke aap uit de mouw: vooral tussenhandelaren slaan soms hun frauduleuze slag. De aftiteling was nog niet uit beeld, of Andreas Helgstrand kwam opnieuw in het nieuws met een smerig zaakje. Een kleine troost dat misdragingen in de financiële mist in elk land voorkomen.
Op internet verscheen een reactie op de Brandpunt-uitzending. Hoe ellendig is wel niet het leven van een tussenhandelaar. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat is hij met zijn klant op pad, betaalt de lunch en het diner en zet hem weer af op Schiphol. Om een paar dagen later te horen te krijgen dat de handel niet doorgaat. En dit moet dan vergoelijken dat een volgende klant, die wél daadwerkelijk een paard koopt, 25.000 euro betaalt voor een paard waar de verkoper 10.000 euro voor wil hebben.
Op zich kan dat best. Wie bepaalt nou of een paard 10.000 of 25.000 waard is? De paardenwereld zit zó ingewikkeld in elkaar dat de koper die 25.000 neertelt zielsgelukkig kan worden met hetzelfde paard waar iemand die er 10.000 euro voor betaalt ontevreden over is. Alleen: wéét de koper die 25.000 betaalt dat de verkoper met 10.000 tevreden is? Weten koper en verkoper dat de tussenhandelaar bezig is zijn risico’s te minimaliseren en dat hij aan deze transactie 15.000 euro overhoudt? En weet de belastinginspecteur dit ook?
We mogen best trots zijn op die bijdrage van ruim 1,5 miljard aan het bruto nationaal product. Maar in plaats van onszelf op de borst te slaan, zouden we de administratief-fiscale schimmigheid achter ons moeten laten. En kopers, commissionairs en verkopers ieder hun rechtmatige deel geven. Onze sector is rijp voor volwassenheid en transparantie. Onze billen moeten bloot voordat de FIOD ons de broek uittrekt.
Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur
Deze opinie verscheen woensdag 14 mei in De Paardenkrant
Ik vind het geen enkel probleem als er meer voor een paard gevraagd wordt.
Dit kan namelijk ook gebeuren als een nieuwe eigenaar na 2 maanden besluit om het paard toch door te verkopen omdat hij een goed bod krijgt en zo ook winst maakt op het paard. Dan is er niks aan de hand.
Het is vaak een kwestie van de juiste mensen kennen. Dat is geluk hebben maar ook veel werk om je netwerk zo op te bouwen.
Wat ik het probleem vind is dat de tussenhandelaar geen eigenaar wordt van het paard en daardoor vaak spoorloos verdwenen is bij problemen.
Want wat als het paard niet “goed” is en terug moet naar de oude eigenaar. Betaald deze dan 25.000 euro terug of krijgt de koper maar 10.000 euro terug? Dan heb je dus een probleem!
Voorbeeld: Ik heb een auto en wil ervan af. De buurman vraagt wat ik er voor wil hebben. Een echte handelsman en verteld dat hij er wel iets mee kan. Nou als ik 10.000 euro heb ben ik blij.
Zo gezegd zo gedaan. Buurman koopt mijn auto en ik ben blij met 10.000 euro. Geen gedoe, geen advertentie hoeven plaatsen, geen emails en telefoontjes, geen toezeggingen die niet nagekomen worden etc.
Twee weken later verteld mijn buurman mij dat hij de auto weer verkocht heeft.
Prima toch.
Moet ik dan gaan zeuren als blijkt dat hij er 14.000 euro voor gekregen heeft?
Hij heeft het werk van de verkoop gehad, de auto gepoetst, foto’s gemaakt, advertentie geplaatst, handelaren gebeld, klanten over de vloer gehad etc.
Dit is in paardenland toch hetzelfde of niet?
Je zegt wat je er voor wil hebben en daar ben je blij mee, als iemand anders dan een betere verkoper blijkt te zijn als jij dan is dat toch geen enkel probleem of wel?
Alleen moet de tussenhandelaar wel zelf eigenaar worden.
De lusten? dan ook de lasten!
Als zelfstandige moet je risico’s durven nemen!
You lose some, you win some!
Mijn status word hier iets kort zichtig omschreven!
Het is in principe niet echt relevant dat hij een dag moet rijden met zijn klant!
Want dat moet de Vuilnisman ook met zijn wagen om al het vuilnis op te halen!
Mijn status was gebaseerd op het feit dat top commissionairs die hun werk goed doen vaak tien duizenden euros aan kosten maken om klanten te vinden!
Ze vliegen naar concoursen over de hele wereld om te lobbyen voor het kwpn paard!
Ze zijn overal bezig om die ene klant te vinden! Van het Oostblok naar China,van Amerika tot Australië! Overal komen onze jongens om klanten te krijgen!
Vele malen zijn zij met klanten onderweg en draait het op niks uit!
En soms verdienen ze weer een grotere som geld!
En zoals in ieder beroep zijn er verkopers bij die uitblinken in hun vak en daar moeten we respect voor hebben! Ze zorgen ervoor dat de handel leeft en velen überhaupt een boterham hebben!
En natuurlijk zijn er rotte honden in het vak, maar daar was mijn status niet voor, mijn status was ervoor om die mensen te hulden die onze wereld een stap vooruit helpen en dus mijn paard kunnen verkopen voor 25.000 waar ik echt super gelukkig ben met 10.000!
Ik lees overigens met liefde de statussen van de gene die slechte ervaringen hebben want een gewaarschuwd mens telt voor 2!
En op de vraag ofdat koper en verkoper van elkaar moeten weten wat ze verdienen lijkt me het antwoord duidelijk!
Nee want t is voor beide niet relevant!
De koper is blij.
De verkoper is blij.
De paardenwereld is blij.
De commissionair kan zijn volgende vlucht betalen en nieuwe klanten zoeken!en het lijkt me duidelijk dat alles instort met transparantie!
Want beiden partijen zullen het nooit gaan begrijpen waarschijnlijk
Tja om handel te kunnen doen moet je connecties hebben, ik ben blij met de connecties die weer een breder publiek trekken en veel kennis in het buitenland hebben. Wees eerlijk via marktplaats of andere landelijke sites kom je niet ver met een paard van 10.000 euro. Daarnaast komen deze paarden vaak niet op deze sites.
Waar ik wel moeite mee heb is dat er ook tussen personen zijn die het vertrouwen van de eigenaren (particulieren) van de paarden misbruiken. De paarden zijn verkocht voor een x bedrag en zullen nog even gekeurd moeten worden bij een andere dierenarts. Deze constateert een gebrek, erg sneu voor de verkoper die had zich al gelukkig geprezen. Gelukkig is de tussenpersoon de beroerdste niet en wil het paard in overleg met de kopende partij toch kopen, dit wel voor een ander bedrag natuurlijk. Verkoper teleurgesteld maar toch blij dat zijn paard verkocht is want ja… wat is zo’n afgekeurd paard nog waard. Is zo’n paard daadwerkelijk afgekeurd ? Of was het een gezond paard dat werd afgekeurd..
Wat de koper zal betalen is dan nog de vraag. Is dit spelletje gespeeld in mede weten van deze persoon of was dit een spelletje van de tussen persoon om nog wat meer te kunnen verdienen… Zelf ga ik tegenwoordig altijd mee naar een keuring. Mijn paarden zijn zelf ook gekeurd voor ze verkocht worden dus mij zullen ze niet voor de gek houden. De mensen die ‘goed’van vertrouwen zijn en hun ‘verkochte’ paard meegeven omdat ze misschien zelf niet de mogelijkheid hebben om mee te kunnen naar zo’n keuring dat kan spannend zijn.
Gelukkig kennen we in Nederland ook veel ‘eerlijke’ en goede tussenpersonen waarbij hard werken beloond mag worden met mooie bedragen, zoals hiervoor werd benoemd You lose some, you win some. Het zijn vaak mensen die weten wat een paard inhoud en met wat voor klanten ze te doen hebben. Over het algemeen een stuk minder gezeik achteraf ze weten wat ze kopen en verkopen door hun jarenlange kennis en ervaring dit mag ook beloond worden.
Beste Dirk Willem Rosie,
Ik citeer:
‘We mogen best trots zijn op die bijdrage van ruim 1,5 miljard aan het bruto nationaal product. Maar in plaats van onszelf op de borst te slaan, zouden we de administratief-fiscale schimmigheid achter ons moeten laten. En kopers, commissionairs en verkopers ieder hun rechtmatige deel geven. Onze sector is rijp voor volwassenheid en transparantie. Onze billen moeten bloot voordat de FIOD ons de broek uittrekt’.
‘Bijdrage van ruim 1,5 miljard’, ‘onze sector’,….in tijden van de slavernij spraken we ook zo over o.a. negers en indonesiers! Wat ze waard zijn!,… of ze goed konden presteren’. Gelukkig was iedereen het daar achteraf wel over eens dat de slavernij een zwarte bladzijde in onze geschiedenis is. Hier hebben we het alleen over paarden, let wel, ook levende wezens die pijn en ongemak kunnen hebben en kunnen lijden! De sportpaarden waar het hier over gaat zijn lijdzame sportmachines die de allerzwaarste trainingen ondergaan. Dit doen zij enkel omdat zij niet anders kunnen dan hun eigen individuele toestand optimaliseren om te overleven. Zij leren middels ingenieus harnachement (lees; hardhandig stelselmatig gebruik van sporen, zweep en stang en trens met notenkraker effect, veelal alleen op stal en een paar keer per dag gevoerd) dat als zij doen wat van ze gevraagd wordt de pijn weggaat! En niet omdat ze het zo leuk zouden vinden om te doen! De keuze tussen ernstig ongemak, een beetje pijn en pijn is gauw gemaakt.
Erg veel medelijden met de handelaren, kopers en verkopers heb ik dan ook niet. Zij zouden er goed aan doen om het welzijn en het levensgeluk van het paard voorop te stellen i.p.v. hun eigen portemonnee!
Met vriendelijke groet, Nicoline Raimond
Beste Nikay,
Ik denk dat het voor de koper heel relevant is om te weten dat hij zojuist 15.000 euro commissie heeft betaald bovenop een aankoopbedrag van 10.000 euro.
Misschien vertolk jij wel de opvattingen van een groot deel van de paardenhandel. Maar dat maakt deze handelwijze niet legaal. Het is juist dat er met transparantie iets instort: de fraude. Wie op de door jou beschreven wijze de transparantie ontloopt, kan niet alleen de FIOD op bezoek krijgen, maar loopt ook het risico dat hij dat verhaal van 25.000 euro voor een paard van 10.000 euro aan een strafrechter zal moeten uitleggen. Zoals in de vastgoedfraude ook is gebeurd.
Beste dirk Willem,
Dus zoals ik het nu begrijp geef je aan dat alle handel in de wereld anders zou moeten!
Tussenhandelaren zijn in ieder vak gebied van levensbelang, of het nu om een pot honing gaat of een auto of een paard! In geen enkel geval is het relevant wat de tussenpersoon verdient!
Het enige relevante is wat jij er als consument bereid voor bent te geven! Als jij als consument zegt deze prijs gaat me boven de pet zakt de prijs! Mits dat jou prijs enige vorm van realiteit bezit anders word er gewoon een nieuwe koper gezocht!
Maar als ik een pot honing koop van 1€ die een tussenpersoon heeft gekocht voor 0.30 cent, doe ik dit met vol bewustzijn!
Ik ben namelijk volkomen vrij om te zien of ik deze pot honing via een andere persoon misschien voor 0.80 cent kan kopen!
Met name met de mogelijkheden van het huidige internet is een ieder voorzien van mogelijkheden om te zien wat realistisch is!
Dus op het moment dat een klant bereid is dat bedrag te betalen dan heeft deze ook een stukje eigen verantwoordelijkheid (die zeer makkelijk is) om te kijken of het in een reële categorie zit en of het paard voor dat bedrag door een ander ook gekocht zou worden! Ik kan legio vb opnoemen hoe dat te doen maar die kan een ieder zelf ook invullen!
Iedere andere vorm zou betekenen dat alle handel zoals wij die in de huidige vorm voeren in de wereld op de schop zou moeten en komen we mijn inziens in de buurt van een communistisch gevoerd beleid welke ik echt verafschuw! Omdat het iedere vorm van vooruitgang in de weg staat!
En de fiod en strafrechter kunnen weinig uitrichten tegen tussenhandelaren! Het is gewoon markt conform aan vraag en aanbod!
Het enige dat tussenpersoon moet doen is paard kopen en verkopen aan contact persoon!
En nogmaals ik ben geen commissionair en wil dit ook nooit worden ik heb alleen begrip voor de wereld waarin ze leven!
Hi Nikay,
Dit is dus wat ik bedoel. Koopt iemand dat paard van jou voor 10.000 en verkoopt hij dat paard na een dag weer voor 25.000, dan is deze persoon handelaar, geen commissionair. Hij moet dan bij zíjn koper instaan voor het paard. Of is de betreffende ’tussenhandelaar’ toch commissionair? Dan is die 15.000 euro die hij er tussenuit haalt zijn loon, hij hoeft dat niet terug te geven als er iets mis blijkt te zijn met het paard. Maar deze vlieger gaat alleen op als zijn rol en beloning als commissionair aan beide partijen (koper en verkoper) bekend is. Hier gaat het vaak mis. Mensen willen nu eenmaal graag geld verdienen en niet zo graag risico’s lopen. Er is maar één manier om de risico’s en de beloning daar te leggen waar ze thuis horen: netjes alles even op papier zetten, transparantie.
hallo vindt u normaal dat een tussen persoon 15000 bij doet op een paard van 10000 ? dat paard van 10 zal er waarschijnlijk dan geen 25 waard zijn . de eigenaar van het paard van 10 heeft alle risico’s die tussen persoon niets . dikwijls gaan kopen niet door juist omdat het paard te duur wordt gemaakt door de uit de lucht gegrepen prijs verhogingen , spreek gewoon een wist percentage af met verkoper of koper . moet geen geheim zijn , kunnen ook een prijs afspreken met de koper over wat ze willen verdienen voor het vinden van een geschikt paard . waar voor geleverd werk moet betaald worden ,beide partijn stemmen toe , kunnen er achteraf ook geen problemen zijn mocht er zich een probleem met het paard voordoen . meest voorkomende problemen komen van de tussenpersonen . veelal maken ze hun klant (verkoper/koper)maar bekent op het laatste moment . en dan komen ze voor de dag met een familie lid , een vriend van 20jaar lang , of een klant die al meerder paarden bij jou aankocht . en dan komt ook de gevraagde prijs aan het licht . indien ze een normale winst percentage voorleggen is dat nog allemaal te begrijpen ,maar meestal is de prijsvehoging niet te verantwoorden is. voor onkosten is een Klein excuus ( eten,drinken,party,viegtuig,wedstrijd kijken) ze willen geld ontvangen voor vakantie of vermaak??? ah sorry grootste uitgave naamkaartjes laten drukken. de verkoper zit met kosten dat geen vermaak zijn (paard,eten paard, stalling, ruiter betalen, transport , inschrijvingen wedstrijd , veearts enz..). ben niet jaloers op commissionairs , maar mijn idee moeten ze zelf maar inkopen en nadien verkopen aan de prijs die hun zint zelfs X10 X1000 maakt mij niet uit .
De Heer Rosie gaat er toch niet van uit dat de 1,5 miljard waar de sector goed voor zou zijn alleen uit paardenhandel bestaat? Kennellijk gaat hij er aan voorbij dat het voor de meeste mensen in de paardensector sabbelen geblazen is. 1,5 miljard is de som van de gehele sector, van fokkerij tot fourage en van hoefsmid tot vrachtwagenbouw. Dat je eerst 10 veulens moet fokken en er misschien 1 goede van komt, wat nog geen topper hoeft te zijn, daar hoor ik hem ook niet over. Overigens zijn de meeste handelaren vaak tegelijktijdig commissionair en die hebben vaak een stal vol paarden dus ook veel kosten. Er zijn maar heel weinig mensen die alleen van commissie leven. En wat is daar mis mee, een makelaar in onroerendgoed doet toch precies hetzelfde? Dan de bedragen van 10 en 25 duizend euro, weet hij wel wat de kostprijs is van een sportpaard van 6 jaar. Als je die verkoopt voor 25, heb je alleen maar verlies.
@wonderboy het antw op je eerste vraag is ja !
En dat gedeelte van “waarschijnlijk” is nu net het probleem!
Het is niet aan ons om te bepalen ofdat dat te veel geld is voor een paard of niet! Dat is aan de klant!
Als ik een auto ga kopen die ik heel graag wil hebben dan is het aan mij ofdat de prijs die gevraagd word overeenkomt met de emotionele waarde die ik er voor wil neerleggen! En dan kan er best iemand voorbij lopen en zeggen: je bent gek dat is hij niet waard! Maar dat is hij voor mij misschien wel! En als ik 10 miljoen bezit dan is het waarschijnlijker dat die grens hoger ligt als bij een ander! En sjapo voor de commissionair die mij uit Nederland heeft weten te krijgen naar Amerika om die auto voor 10.000 meer te kunnen verkopen als dat de gemiddelde amerikaan ervoor had betaald!
Hij heeft daar veel werk en overredingskracht voor moeten hebben!
En die Amerikaanse verkoper had mij überhaupt nooit gevonden!
@ dirk Willem rosie,ja dan hadden we daar een misverstand want ik bedoel idd de commissionairs die dus het paard via eigen rekening door verkopen en de klant op hun rekening laten storten en daarna na mij toe door betalen en daarmee dus ook de verantwoordelijkheid hebben bij eventuele problemen met nieuwe eigenaar! Ik ga idd niet iemand 10.000 euro schenken en volledige verantwoordelijkheid dragen! En als het misgaat thank you very much te horen!
Daar heb ik andere gedachte over 😉
Beste Nikay, dat laatste zou ik, als ik jou was, eens juridisch grondig laten uitzoeken…. Dat is nu precies HET punt. Voor de ‘commissionair’ ben jij de verkoper, en …hij heeft ook (hetzelfde) bewijs!
Eh………………… is het verkopen van paarden niet hetzelfde als groenten? ofzo? Wat de gek er voor geeft? En blijkbaar kan men in sommige buitenlanden het kunstje van goede paarden fokken niet goed genoeg, dus komen ze onder andere bij ons?
Wat de een voor een pond uien op de markt betaalt en de ander in de supermarkt, is toch gewoon een keuze? Ik zou daar verder niet zo moeilijk overdoen. Als verkopen je vak is, is het mooi als je daar resultaat mee behaalt.
Ik ga er bij deze dan wel van uit, dat niemand bedonderd wordt, in de zin van dat je weet dat je rotte uien verkoopt, of een paard met pezen die echt niet lekker zijn. Dan ligt het anders.
Maar als het over mooie uien een toppaarden gaat, moet het verder geen probleem zijn.