Net als velen was ik destijds van de Pavo Cup-winnaar Vivaldi zwaar onder de indruk. Wat een atleet, wat een expressie. Dat laatste beetje kracht kon de laatrijpe, toen nog wat slungelige hengst nog wel bijspijkeren, dacht ik.
Alle kampioenen
Minder gecharmeerd was ik toen al van het feit dat zo ongeveer elke kampioenssjerp om de hals van een Vivaldi kwam te hangen. Juist als een zeer succesvolle vererver de fokkerij domineert, weet de fokleiding dat zij ook ander bloed moet promoten, om te voorkomen dat straks de sloot vol is van één en hetzelfde.
Lamp uit
Later zag ik Vivaldi aan het werk in de Lichte Tour. Toen ging bij mij de lamp uit. De galop – in het verrichtingsonderzoek en in de Pavo Cup een highlight – was nauwelijks nog een voldoende waard, de hengst had zichtbaar moeite met het zwaardere werk.
Warme broodjes
Vanaf dat moment had ik heftige discussies, vooral met het gilde van dressuurpaardenhandelaren. Dat verkocht Vivaldi’s als warme broodjes en roemde de geweldige rijdbaarheid. Ik zei: als de hengst zelf de Grand Prix niet aankan, waarom zouden we er dan Grand Prix-paarden van mogen verwachten? De ervaring leert bovendien dat de goede verervers heel vaak zelf de sport op het hoogste niveau gemakkelijk aankonden.
Toppers van Vivaldi
Inmiddels zijn er al iets teveel toppers van Vivaldi gekomen om nog te twijfelen aan zijn capaciteiten als vererver. Cennin, Dream Boy, Expression, Eddow A, Vitalis, Demantur, Eye Catcher, Ferdinand, Fenix, Fallatijn, het lijstje fijne Vivaldi’s is lang. Opmerkelijk is dat Vivaldi met een heel specifiek soort merrie een geweldig product kan maken. Bij scherpe, soms wat kort gelijnde merries met veel bloed en een sterk achterbeen rijgt Vivaldi er in één klap een front en een voorbeen aan. En een super fijn, bewerkbaar karakter.
Iets extra’s
De dressuursport scheidt de mannen van de jongens. Om goed Grand Prix te kunnen lopen moet een paard iets extra’s in huis hebben. Hoe kan het dat Vivaldi het zelf niet redde, terwijl straks genoeg van zijn kinderen het hoogste niveau wel zullen halen? Waren het de fysieke gevolgen van het veel dekken?
Extreme kwaliteiten
Ik denk dat een goede vererver altijd extreme kwaliteiten heeft. Beter twee 9’s dan een lijst vol zeventjes. En Vivaldi scoort gewoon tienen voor houding, expressie, souplesse en karakter.
Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur
Voorlopig zijn het wel nog lichte tour paarden net als zijn vader… enkel Cennin loopt GP en is aanzienlijk minder qua kwaliteit dan zijn moeder.
Niettemin is vivaldi over de breedte gezien een aanwinst voor de fokkerij
We zitten er allemaal wel eens naast. Maar niet iedereen wil dat erkennen. Top van DWR!! De kinderen van Vivaldi zijn compleet, voor elk seizoen, zeg maar, De Vier Jaargetijden, en voor elke ruiter.
Het gevaar van voorbeelden noemen is altijd dat je ook paarden niet noemt. Mis ik Desperado met een reden, of werd de in de fokkerij waarschijnlijk meest gebruikte Vivaldi zoon toevallig vergeten?
Ik moet bekennen, ik (was) (ben) ook geen adept van Vivaldi, maar we kunnen zo langzamerhand niet meer naast zijn vererving kijken. Inderdaad geeft hij ondanks zijn eigen bedenkelijk achterbeengebruik enorm veel kwaliteiten door die iedereen, jury incluis, graag ziet bij het moderne dressuurpaard. Mea culpa, mea maxima culpa. tijd brengt raad en ja, hij zal de geschiedenis ingaan als verbeteraar van het dressuurpaard, tot spijt van wie het benijdt en tot spijt van hen die hem niet gebruiken in hun fokkerij (mezelf inclusief). Misschien toch nog eens op het lijstje zetten?