Arnd en ik hadden daar minder moeite mee, maar leefden de eerste twee dagen wel op water en een tros bananen. De file voor die ene broodjeszaak was net zo lang als die voor het damestoilet en halverwege de slakkengang richting pain met Boursin was de pauze alweer voorbij. Dat was echter allemaal niets vergeleken met het leed van die Australische eigenaren die in het verkeersinfarct voor de cross country stonden en hun paard nooit zagen lopen.
Extra belabberd
Toch neemt Nederland, vrees ik, een speciaal plekje in als het gaat om de argwaan bij de internationale hippische gemeenschap. Wij organiseerden namelijk een evenement dat bij bezoekers en deelnemers in het geheugen gegrift staat als extra belabberd: de Wereldruiterspelen van 1994 in Den Haag. Er heerste chaos in het Zuiderpark. De tribunes waren te laat klaar, de eerste eventingruiter moest zelf hekken open zetten, de shuttlebussen waren te laat, het scorebord viel van pure ellende om. Daags na dit laatste voorval werd – tijdens de dressuurproeven – een nieuw bord boven het stadion gehesen. ‘Welkom op Indoor Brabant’ stond daar op.
Champion Arnhem
De organisatie van het EK springen op Champion Arnhem ging een paar jaar later zelfs aan fraude ten gronde. Het evenement werd vele jaren later letterlijk opgedolven toen het huidige Outdoor Gelderland de grond boven de oude EK-bodem liet afgraven.
Grote uitdaging
Nu staat Nederland voor het eerst weer voor een grote uitdaging. Natuurlijk, het CHIO Rotterdam heeft in het verleden bewezen een geslaagd EK te kunnen organiseren. Maar dat waren enkele EK’s, nu dienen zich er in 2019 tegelijk drie stuks aan. In de wandelgangen houden sporters, leveranciers en andere betrokkenen hun hart vast voor wat betreft de logistiek. Het is verhoudingsgewijs maar een klein, kwetsbaar lapje grond, daar in het hartje van de stad, zonder parkeergelegenheid en er moeten veel bewegingen plaatsvinden.
Lastig rijden
De editie 2017 van het CHIO liet echter zien dat het evenement opnieuw is gegroeid. Met een geweldige bodem, betere stallen en een groter losrijterrein. Maar in het vergrote dressuurstadion zit het publiek nog steeds bovenop de actie, waardoor het lastig rijden is met de snel afgeleide paarden. Het CHIO heeft nog twee jaar de tijd om de laatste rimpels weg te strijken.
Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur
Waarom altijd de negatieve kanten zoeken.
We weten dat de mens steeds meer verlangd en hogere eisen stelt,maar zijn die ook allemaal haalbaar.
Ook weten we dat steeds minder vrijwilligers helpen,dus wil je het anders aanpakken dan wordt het nog duurder.
Laat ons het positieve van de sport zien,daar komen we voor en als we dan moeten wachten op het toilet ,of verder moeten lopen,is dat dan erg.Hoe moeilijk de ring of hoe kort het publiek erop zit ,is voor ieder gelijk,met bepaalde uitzonderingen.
En 1994 is 23 jaar geleden.
Denk je nu Rosie dat in andere takken van sport alles naar wens verloopt,mijn inziens is de sport goed wanneer ruiter en paard optimaal kunnen presteren en gezond en zonder kleerscheuren uit de ring komen.
@Jos, ik zie dit meer als een reminder en dat de organisatie deze oneffenheden de volgende keer moet zien te voorkomen. Waar mensen werken worden fouten gemaakt, alleen door elkaar scherp te houden probeer je zoveel mogelijk fouten te voorkomen. Natuurlijk mag dit de organisatie niet ontmoedigen, ze kunnen dit beter zien als een uitdaging het deze keer nóg beter voor elkaar te hebben.
Gelukkig gaan wij naar het CSI in Geesteren!
Wat ik me nog als de dag van gisteren herinner van het WK 1994 in Den Haag is de grote doorbraak van Anky! Wereldkampioen op die geweldige kuhr Song Song Blue. Ja, Den Haag was organisatorisch niet perfect. Maar daar heb ik toen als toeschouwer niet echt onder geleden. Het was hier en daar aanpassen, maar een beetje paardenmens kan dat! Ik ben alle dagen geweest en heb alle dagen de reis van mijn woonplaats (toch bijna 2 uur rijden) naar de wedstrijdlocatie met de auto kunnen maken. En nog wel fluitend! Nergens files. Ik vrees dat dit tegenwoordig niet meer mogelijk is! Dat is het enige waar ik me zorgen over maak. De verdomde files in Nederland zullen de kampioenschappen in Rotterdam ook parten gaan spelen. De organisatie daar, dat komt wel goed. Daar heb ik alle vertrouwen in.
Wat zijn we tegenwoordig toch verwend en veeleisend…
Als er een paar mindere puntjes te benoemen zijn wordt al het goede gelijk vergeten. En het publiek dicht op de ring is een factor waar je op kunt trainen. Dat heet dressuur.
Ondanks alle oponthoud van het busvervoer van en naar het stadion destijds in Den Haag, bewaar ik daar toch goede herinneringen aan, het weer was prima, en we hebben heel genoeglijk met de familie van Baalen zitten praten. En de sport was goed, met kippenvel tijdens de Kür bij diverse deelnemers, waarbij onze Duitse buren op de tribune weg waren van de proef van Anky en wij hen complimenteerden met de proef van Klaus Balkenhol, dus … wat mij betreft was het glas zeker halfvol en volgens mij hebben we er een hoop van geleerd