Voor mij was het grote verschil dat ik het veertien jaar geleden helemaal niet aan zag komen. Zwetend voor de televisie voltrok zich daar aan de andere kant van de wereld een wonder. We vierden veertien jaar geleden in zaal Ensink te Weerselo het mirakel van Sydney. Niet de gedoodverfde favoriet Pessoa met de schijnbaar onoverwinnelijke Baloubet, maar Jeroen Dubbeldam met die altijd wat eigenaardige De Sjiem belichaamde de eerlijkheid en de schoonheid van de springsport. Wie zijn paard tot en met de laatste ronde optimaal voor elkaar heeft wint!
In Caen voorspelde ik zowel het goud voor Team Ehrens als de wereldtitel voor Dubbeldam. Dat prachtige kwartet in de Oranje jassen had er meer voor gedaan (én gelaten!) dan de Duitsers, ze waren stabieler dan de nerveuze gastheren en hadden meer ervaring dan de Amerikanen. En veertien jaar na Sydney, dertien jaar na de Grote Prijs van Aken, negen jaar na dubbel brons met Nassau op het EK in San Patrignano, acht jaar na teamgoud op het WK in Aken en zeven jaar na teamgoud op het EK in Mannheim (beide met Up and Down), na vier (!) overwinningen in de Rolex-paardenwissel van Aken en twee nationale titels (met Whisper en Quality Time) is genoegzaam bekend dat Jeroen Dubbeldam de tovenaar van de springsport is. Geen ruiter kan méér in een paard stoppen dan waar Moeder Natuur al in heeft voorzien, maar Jeroen tovert toch dingen tevoorschijn die niemand eerder had gezien.
Dus vierden we dit keer in zaal Ensink de triomf van de rijkunst. De roes van Sydney was voorbij, maar dat maakte de bewondering voor de uitzonderlijke paardenman die Jeroen Dubbeldam is alleen maar groter. Nog één keer kwamen het delicate gedrag van Zenith SFN in de driesprong en de fluwelen laatste lijn van Jeroen met Orient Express voorbij. En voor de zoveelste keer stelden we vast dat anderen 50 keer per jaar op concours gaan, terwijl Jeroen alleen inschrijft als zijn paard er iets te zoeken heeft.
Dit alles typeert de ruiter Jeroen Dubbeldam. En het typeert de mens Jeroen Dubbeldam dat hij zijn succes met zovelen deelt.

En jij bent een tovenaar met woorden, meneer Rosie; prachtig verwoord!
Dinette, niemand kan het meer met je eens zijn dan ik! Diepe buiging….voor allebei!