Social Games

Wendy Scholten
Vrouwen in Burka’s die al filmend met hun iPad rondlopen, passen al net zo in het Londense straatbeeld als dat de Fish and Chips bij elkaar horen. Stap in een metro en iedereen staart op z’n telefoon en checkt vliegensvlug de laatste berichten. Op de tribunes is er vaak meer oog voor dat mobieltje dan voor de wedstrijd zelf. Smartphones draaien overuren en er wordt wat af gedeeld. Welkom op de Social Games!

Al het getwitter en geFacebook bezorgde de organisatie van de Olympische Spelen afgelopen weekend hoofdbrekens. Ondanks de voorbereidingen struikelden de wielerwedstrijden door overbelasting van het mobiele netwerk. Tv-zenders misten tijd- en locatiedata. De eventing dressuur ondervond er geen hinder van, maar al die social media bezorgt mij als journalist wel vraagtekens. Het nieuws staat in een tel online en voor je het weet hol je achter de feiten aan. Dat vraagt om nieuwe ingevingen voor de krant en om nog meer achtergrondverhalen.

Ik kwam vrijdagmiddag aan in Londen en nadat ik mijn accreditatie ophaalde in het hoofdstadion ben ik wel zeker een uur blijven hangen om te kijken hoe bezoekers vanuit de hele wereld zich opmaakten voor de openingsceremonie en hoe de mensen die geen ticket hadden zich bezighielden. Er werd gezongen, gedanst, gedemonstreerd, maar vooral veel gelachen, gefilmd en gefotografeerd. Een beveiliger riep nog tevergeefs: “Mensen, dit is de ingang van de tickethouders. Verspil nou niet je tijd”, waarna een lachsalvo opsteeg.

In het openbaar vervoer ben ik doorgaans een ramp, maar hier in Londen vindt iedereen de weg. Als je één pas aarzelt, duiken de vrijwilligers in het roze, paars en oranje op je af als hongerige tijgers die hun prooi bespringen. En zo belandde ik in één keer in het Holland Heineken House, net buiten de kern van de stad, om de openingsceremonie te bekijken en te besluiten dat ik daar nog wel een keer naartoe wil, maar dan wel met een medaille voor de Oranjeruiters!

Mijn eerste dagen hier waren relatief rustig. De eventing dressuur nodigt niet uit om langdurig te bekijken en er uitvoerig over te schrijven. Ondertussen moest ik meerdere keren aan bezoekers uitleggen wat ruiter en paard toch aan het doen zijn en waar die letters langs de ring voor staan. De publieke belangstelling was opvallend groot, de wedstrijd voor de niet-paardenmens teleurstellend en saai. Maar er gaat nog heel wat gebeuren. Tijd om m’n vingers blauw te twitteren.

Wendy Scholten, journalist
Deze column verscheen dinsdag 31 juli 2012 in De Paardenkrant

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.

Mogelijk ook interessant