Column DWR: Stopbord

Column DWR: Stopbord featured image
Untouched, hier nog onder Nick Skelton.
Ik was niet in Burghley, maar ik ken Alice Naber goed genoeg om te weten dat de beslissing om haar uit de cross te halen onjuist was. Voor Alice was dit natuurlijk heel vervelend, om het maar even parlementair te zeggen. Burghley was een sportief hoogtepunt, ze had er met Harry Belafonte lang voor getraind en dan haalt een zenuwachtige official je zo maar uit de wedstrijd.

Veel vervelender nog is de suggestie dat Alice Naber niet goed met haar sport om zou gaan. Niets is minder waar. Alice is een geweldige professional die haar paarden door en door kent en steeds het overzicht behoudt. Kwalijk dat juist haar dit lot treft. In Rio de Janeiro zag ik wel een paar andere ruiters die een stopbord voorgeschoteld hadden moeten krijgen.

Noodrem

Toch ben ik ontzettend blij dat de eventingsport het stopbord kent en hanteert. Ik vind het triest dat de andere takken van paardensport géén korte metten maken met combinaties die om welke reden dan ook geen reclame maken voor de paardensport. In eventing werkt de noodrem kennelijk soms te snel (en in Rio dus helaas helemaal niet), maar in dressuur en springen moeten soms paarden hun rit afmaken die daar om welke reden dan ook niet klaar voor zijn.

Neem je verantwoordelijkheid!

In St Moritz vertelde de hengst Untouched heel duidelijk dat hij niet wilde springen. Waarom laten we zo’n paard dan toch springen? ‘Omdat de regels niet duidelijk genoeg zijn’, zal een jurylid zeggen. Verander dan de regels! Neem je verantwoordelijkheid! Als springjuryleden meer naar het paard en minder naar de regels hadden gekeken, hadden ze Denis Lynch uitgebeld vóórdat hij met Coulisa in een trible bar stortte.

Unhappy athletes

Dressuurjuryleden geven gewoon punten aan Grand Prix-paarden die hakkelend door een appuyement lopen. Die paarden moeten het wel heel bont maken willen hun ruiters niet met een winstpuntje worden verblijd. Unhappy athletes horen uitgebeld te worden, of tenminste vette onvoldoendes te krijgen. Alleen dat schrikt hun ruiters af.

Afwachtend

Meer en meer moet de sport met paarden zich verantwoorden tegenover een groot, onwetend publiek. Dat is geen probleem als wij onze zaakjes goed geregeld hebben. Mensen werken al 6000 jaar met paarden, de strijdkar en de ploeg zijn nu piaffe en oxer geworden. Dat kunnen we aan de massa’s die ons omringen goed uitleggen. Maar we zijn nog te afwachtend in het voorkomen van individuele excessen.

Niet klaar

We kunnen beter het risico lopen om ruiters als Alice Naber te benadelen dan paarden bloot stellen aan de risico’s van een sport waar ze niet klaar voor zijn.

Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur

[email protected]

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.

Mogelijk ook interessant