Ogen open in Wellington

Ogen open in Wellington featured image
Als hobbymatig fokker van springveulens moet je weleens een paard verkopen. Een aantal van mijn fokproducten vertrok na hun Nederlandse loopbaan naar Amerika. Dat klinkt stoer maar ik nam altijd met tranen in de ogen afscheid en had me altijd voorgenomen ze nooit op te zoeken, huiverig dat het me niet zou aanstaan hoe ik ze zou aantreffen.

Met de Amerikaanse eigenaren van een van de door mij gefokte paarden onderhoud ik nauw contact. Dolblij zijn ze met hun aankoop, die hen het ene hunter-kampioenschap na het andere brengt. Ze delen uitslagen en verblijden me regelmatig met foto’s. Die foto’s zijn van matige kwaliteit …. het paard in kwestie staat daar vaak met z’n ogen dicht op, hetgeen ik altijd weet aan het feit dat zij niet over een Arnd beschikken….

Op herhaaldelijk verzoek van de eigenaresse, en tegen mijn voornemens in, ging ik vorige week dan toch met een vriendin op bezoek, mede gedreven door mijn nieuwsgierigheid naar het concours in Wellington waar het nu twaalfjarige schimmeltje momenteel zijn rondjes loopt.

Het onthaal was bijzonder. We spraken af onder de Rolex-klok en de eigenaresse van mijn oogappel pikte ons op met haar golfkarretje, een van de vele honderden – zo niet duizend – karretjes die daar gebruikt worden om de grote afstanden op het immense concours te overbruggen. Op het wedstrijdterrein staat op iedere kruising een verkeersregelaar. Paarden krijgen voorrang op golfkarretjes, zo luiden de simpele regels. Op onze rit van een kwartier naar ‘de barn’ – net buiten het wedstrijdterrein – zien we vele honderden paarden, prachtig onderhouden wedstrijdringen en een overdaad aan shops. Met open mond doen we de eerste indrukken op. Wat we zien valt met geen pen te beschrijven en is ook met camera nauwelijks vast te leggen. Een latere tour door de omgeving langs alle grote en imposante stallen overtreft onze stoutste verwachtingen. ‘Niet normaal’ afgewisseld met een voorzichtig ‘Oh My God’ zijn de enige teksten die we kunnen uitbrengen bij de aanblik van alle overdaad die slechts de helft van het jaar in gebruik is.

Leven als een paard in Wellington

Op de stal van de trainer staat de tienerdochter van de eigenaresse geduldig te wachten tot de Mexicaanse groom, op een net zo functionele als prachtige poetsplaats, mijn fokproduct heeft gepoetst en opgezadeld voor een trainingsronde. Het spreekwoord ‘leven als een vorst in Frankrijk’ moet wellicht veranderen in iets als ‘paard in Wellington’.

Aan het attente orenspel van het paard meen ik te zien dat hij mij herkent, en het gesnuffel aan mijn jaszak bevestigt dat zijn geheugen prima werkt. Maar het mooie wakkere oog dat ik ken van mijn fraaie paard is er niet. Lodderig en dromerig ondergaat hij zijn (dagelijkse) massage waarna hij zijn amazone trakteert op een rustig trainingsritje van slechts 15 minuten onder een strakke blauwe lucht bij 29 graden Celsius.

Think slow

In de dagen die volgen zien we de combinatie zes keer in actie in de wedstrijdring. Met 32 vlechtjes, een staart-extension, kaalgeschoren oren en de amazone dagelijks in een andere kleur outfit, ziet de combinatie er keer op keer strak uit. De aanwijzing van de trainer ‘you have to think slow’ is niet tegen dovemans oren gezegd. Akelig relaxt, bijna paard-onwaardig, winnen ze in slow-motion twee classes en pikken ze nog twee linten op in andere hunterproeven. Iedereen blij, ik eigenlijk ook … maar ik ben toch verbaasd over de gelatenheid van mijn ruim 68 procent bloedvoerende schimmel. Zo ken ik hem niet. Hij was braaf maar altijd wakker, erg wakker. Nu is hij, net als vele andere hunters die ik in Wellington aanschouwde, attent maar met afwezige blik in de ogen. Is het de manier van trainen? Ander voer of de felle zon? De invloed van het klimaat of toch het D-woord? Een antwoord krijg ik niet, maar ik heb een donkerbruin vermoeden.

Thuisgekomen bekijk ik mijn foto’s …. mijn paard heeft op alle foto’s halfdichte ogen. Aan mij lag het niet, ík had mijn ogen open, wijd open!

Marlien Smit, freelance coördinator en verslaggever Paardenkrant-Horses.nl

12 reacties op “Ogen open in Wellington”

  1. eddy crul

    Wat is hier de moraal van het verhaal?Ik probeer het te begrijpen maar het lukt mij niet. vr gr EC

  2. MZ

    Ik heb ook je blog gelezen, maar ik snap het moraal van dit verhaal ook niet. Ja dat de Amerikanen veel geld hebben wisten we allemaal al, en dit is nu eenmaal de manier waarop hun werken. Het is een hele andere paardenwereld dan wat wij hier in Europa gewend zijn. Maar dat wil niet zeggen dat die wereld slecht is. Dus hier nog een keer mijn vraag: wat is het moraal van dit verhaal? Ik ben er zeer nieuwschiering naar.

  3. Margriet

    Tja. Ik heb deze opinie nu twee maal doorgelezen, en snap t ook niet helemaal.
    Gaat het nou erom, dat de paarden zo goed verzorgd worden dat ze ontzettend in hun comfort zone belanden? (na de poetsbeurt, en een massage).
    Gaat het erom, dat de paarden diverse malen per dag uitgebracht worden in de wedstrijdring, waarom de ogen half zacht hangen?
    Gaat het erom, dat de paarden misschien geestdodend arbeid moet verrichten?
    Gaat het erom, dat het daar er zo relaxed aan toe gaat, dat de paarden de “flow” mentaliteit van de mensen daar overnemen?

    Hmm. Ik weet t ff niet.

  4. joke

    Mij is het anders echt wel duidelijk hoor!!

  5. Linn

    iedereen die zich ook maar enigzins heeft verdiept in de Amerikaanse hunter scene weet dat de meeste paarden daar eigenlijk alleen maar gereden worden door professionals in de training. De eigenaar stapt op voor het rondje in de wedstrijdring.
    Nogal logisch dat al die paarden dan braaf zijn.

    Als je dan ook nog rekening houdt met tropische temperaturen en over het algemeen minder krachtvoer dan heb al aardig wat factoren die het temperament beïnvloeden.
    Ik zeg niet dat daar niets fouts gebeurt, maar er zijn mijns inziens genoeg factoren die het rustige gedrag verklaren!

  6. Irma

    Eng verhaal. Bah, ik hoop maar dat ze van de warmte zo sloom worden.

  7. Tj

    Bedoel je met het D-woord, drugs of dope? Dat paarden daar dus eigenlijk “stoned” rond lopen?…..
    Vreemd. Moet zoiets dan niet uitgezocht worden?…….Ik schaar mij een paar bovenstaande schrijvers aan dat ik het ook niet helemaal snap…….

  8. kees

    Als er dan toch meer toelichting komt op de moraal van het verhaal, dan ook graag op het zinsdeel: ‘huiverig dat het me niet zou aanstaan hoe ik ze zou aantreffen.’Graag ook iets meer over dat donkerbruine vermoeden. Je zult toch niet totaal ongefundeerd het D-woord noemen, toch?

    Of is het de bedoeling dat we gaan speculeren en er schande! van spreken?

    Dit soort stukjes met suggestieve emotie en weinig informatie mogen van mij achterwege blijven.

  9. tony

    hey Eddy de moraal van het verhaal is dat de vorige eigenaresse een stil vermoeden heeft dat haar ex paard tranquilizers krijgt omdat het zo rustig is. Zou ook kunnen dat het paard door de optimale verzorging en training en temperatuur dat alle stress en hectiek weg is en het dier echt relaxt is we zullen eens ter plaatse gaan kijken het is niet ver!!!!!!!!!

  10. Lianne

    Ik snap de blog. Zelf heb ik in Canada een half jaar met hunters gewerkt en het klopt inderdaad wat ‘Linn’ zegt. Er zijn wel eigenaren die het paard zelf trainen maar dan is het altijd onder begeleiding van de coach. Dit zijn de hunters.

  11. Annemarie

    Het verhaal is mij heel erg duidelijk. Ik begrijp alleen niet dat iemand die al een vermoeden heeft zijn paard aan deze mensen verkoopt. Het lijkt nu in ieder geval of de paarden puur vanwege de geldelijke opbrengst verkocht worden. Prima maar dan weet je ook dat mensen met geld geen mensen met líefde voor het paard hoeven te zijn.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.

Mogelijk ook interessant