Het gaat hierbij om de Join Up-methode, die Roberts heeft ontwikkeld en wereldwijd gebruikt wordt. Met deze ‘round pen training’ kan je volgens Roberts met je lichaamshouding communiceren met het paard. Zo wordt met de Join-Up het paard door beweging en geluid door de ‘round pen’ gejaagd. Geleidelijk neemt het geluid af net als de bewegingen, waardoor het paard uiteindelijk zijn trainer benadert. Volgens Roberts is dit een humane vorm van trainen. Maar volgens de onderzoekers blijkt dit niet zo te zijn.
Zo melden zij het volgende: “Ons onderzoek wijst op het onaangename gebruik van deze trainingsmethode. Vanuit deze onderbouwing willen we waarschuwen tegen het gebruik hiervan, omdat deze vorm van training gebruik maakt van angst, om zo de controle over de paarden te krijgen.”
In hun onderzoek wilden zij allereerst aantonen dat de lichaamstaal van de mens niets te maken heeft met het kunnen communiceren met paarden. Zo vervingen zij de trainers door op afstand bedienbare autootjes. “Wij ‘beloonden’ de paarden wanneer zij stopten en zich naar de auto toe keerden in een periode van ‘veiligheid’. De paarden leerden dat, wanneer zij stilstonden en naar de auto toe keken, dat ze niet meer opgejaagd zouden worden”, aldus onderzoeker Henshall. “We kunnen paarden dus zonder lichaamstaal toch op die manier trainen.”
Toch reageerden de paarden volgens de onderzoekers anders op de op afstand bestuurbare autootjes dan wanneer de paarden getraind werden door een persoon. Zo zijn de onderzoekers van mening dat het eindresultaat van Roberts’ manier van trainen wordt bereikt als gevolg van het onder druk zetten van de paarden. “Simpel gezegd werkt deze methode, omdat het paard deze opgelegde druk als onaangenaam ervaart en het wegnemen hiervan als prettig wordt ervaren. Het wegnemen van druk voelt als een beloning,” aldus Henshall. Om van de ‘druk’ af te komen, probeert het paard de houding aan te nemen waarvan hij verwacht, dat de opgelegde druk zal ophouden. Als deze aangenomen houding eerder heeft gewerkt, dan neemt hij in een volgende dergelijke situatie weer diezelfde houding aan. Zo voelt het paard zich namelijk veilig, wat voor de vluchtdieren zeer belangrijk is. Zo geeft Henshall aan dat op zowel hun manier als die van Monty Roberts, het paard emotioneel onder druk wordt gezet door het te laten schrikken en het op te jagen.
Voorstanders van de Join-Up beweren dat het paard zelf de keuze maakt, omdat deze zelf kan kiezen om zijn trainer wel of niet te benaderen. Hier zijn de onderzoekers het niet mee eens. “Onze resultaten tonen aan dat het paard gedwongen wordt om te kiezen. Het dier wil zich veilig voelen en wordt continu angstig gemaakt. Daardoor kiest deze uiteindelijk voor de persoon. Wij betwijfelen of het humaan is. De trainers denken dat het paard hen volgt vanwege hun lichaamspaardentaal. De training is echter gebaseerd op angst.”
Bron: Horses/Pshys

Goed om te lezen dat Monty Roberts niet zo geweldig is als werd aangenomen. Laten we hopen dat deze manier van trainen niet meer wordt gebruikt.
Dan moeten we gewoon met z’n allen niet meer paardrijden.
Waar zijn de volledige resultaten van dit onderzoek gepubliceerd zodat de lezers van dit artikel hiervan desgewenst kennis kunnen nemen?
Wat een onzin onderzoek. In de natuur werkt het zo. Wil het ene paard de graspol van het andere paard, dan voert deze druk uit tot dat de ander opzij gaat.
Heel sneu dat ze zich zo tegen hem keren. Het is te theoretisch gedacht. In de praktijk kunnen vele onhandelbare en gevaarlijke paarden, meestal zo geworden dankzij ander soort training of onbegrepen fysieke problemen, alleen dankzij juist dit soort training wel gerehabiliteerd worden oftewel leren om zich te gaan gedragen als nodig is om te overleven met mensen. Hoe het bij die paarden dan wel moet, dat vertelt dit onderzoek waarschijnlijk niet.
Je leert het meeste door te kijken hoe experts werken met de moeilijkste, oftewel gevaarlijkste gevallen. Gevaarlijk voor zichzelf, voor andere paarden, mensen of omstanders. Monty Robertson krijgt het juiste bij paarden voor elkaar waar anderen falen. De enige andere optie is meestal het slachthuis.
Deze onderzoek is al in juli 2012 gepubliceerd: http://sydney.edu.au/news/84.html?newscategoryid=11&newsstoryid=9617&utm_source=console&utm_medium=news&utm_campaign=cws
Mijn mening is dat het voor het paard niet eerlijk is om weg gestuurd te worden zoals gebeurt bij de Join Up-methode, terwijl het in feite niets verkeerd heeft gedaan. Wanneer een paard ongewenst gedrag vertoont dan heb je wel een reden om het te corrigeren, anders niet.
Gezien het verhaal en de ervaring die ik hier mee heb, ben ik het eens dat je een schrikreactie opwekt om ze aan he lopen te krijgen, maar dit wordt word altijd gedaan hoe wil je anders een paard iets leren??
Meestal word de zweep in de longeer cirkel gebruikt dit is dan wel oké??
Dan liever met lichaamstaal en een logeerlijn!
Heb je de shows gezien met paarden zadelmak maken?? is dit dan vriendelijker lijkt me niet>
Inderdaad onzin, in de natuur (of thuis in een groep paarden!!) gaat het er vaak veel harder aan toe. En wat is er fout aan ons kopieergedrag als paarden in een kudde net hetzelfde doen? Trouwens met een beetje opjagen doen we geen nutteloos geweld uitvoeren. Opjagen doet geen pijn toch?? We slaan ze toch niet? Van alle trainingsmethoden die ik al gezien heb in mijn nog korte leven, is de join-up de meest vriendelijkste! om niet te vergeten de methode waarbij paarden HEEL snel het vertrouwen in de mens krijgen, wat je van andere methoden vaak niet kunt zeggen (als er pijn in het plaatje komt kijken, spreken we zelfs niet van vertrouwen)…
Onzin. Bij join up zijn er geen drastisch hysterische geluiden en verschrikkelijke. De roundpen is zo doordat een wild paard, of een dier zonder vertrouwen, niet te ver weg kan. Wij met 2 benen zullen hen niet kunnen bijhouden. Het geeft het paard de kans om uiting te geven aan zijn vluchtinstinct. Waarom..? Nou omdat er nu eenmaal wilde paarden gevangen werden. Omdat er nu eenmaal groene paarden zijn en omdat wij nu eenmaal willen laten weten aan het paard dat ze rustig hun lichaamstaal kunnen laten zien en dat de mens er op een dergelijke manier antwoord op geeft. Zoals al eerder in de reacties stond geschreven wordt bij de join up niets afgedwongen. Het paard krijgt de tijd, en zeker wanneer het een gedomesticeerd paard is dat vertrouwd is met de mens, en in een rechthoekige bak toch rond de mens blijft gaan. Doordat deze weet dat het een wederzijdse communicatie is. Een touw als staart en ogen die spreken samen met lichaamshouding en een beetje geluid. Paarden maken ook geluid naar elkaar. Het wilde, groene of vertrouwensloze paard dat misschien zelfs last heeft van learned helplessnes heeft baat bij de methode. Hij wordt gezien en zal willen vluchten met een angstig gezicht. Hij zal al snel doorhebben dat pijn uitblijft waarmee zijn natuurlijke onderzoeksdrang wordt opgeroepen. Wanneer hier een positieve reactie op komt, doormiddel van aanraken lichaam, aaien, kriebelen, leren zij dat ze geen gevaar lopen bij het mens. Wie op juist dit moment misbruik maakt van het vertrouwen van het paard zal meer kwaad doen dan goed. Maar goed… niet iedereen heeft deze methode in zich. Degenen die er verkeerd mee omgaan zijn als ruis in het gesprek tussen mens en paard. Helaas is het vergelijkbaar met verkeerd gebruik van hulpmiddelen en zou minimaal 50% paarden moeten laten staan omdat ze…
Over verder ontwikkelde hulpmiddelen die de stempel Roberts hebben gekregen heb ik geen mening. De join up is namelijk een onderdeel zonder.
De redactie heeft de oorspronkelijke titel wel wat dramatisch vertaald. Ook in het oorspronkelijke artikel wordt de suggestie gewekt dat de conclusies worden getrokken ut een wetenschappelijk onderzoek. Echter niets uit dat onderzoek wordt benoemd, geen onderzoeksvraag, geen onderzoeksmethode, geen aantallen geen uitkomsten. Alleen aannames op basis van observaties. Niet is omschreven hoe de join-up is uitgevoerd. In principe wordt de join-up gebruikt om de dominantie tussen mens en paard te bepalen. Op de juiste wijze gaat dat helemaal niet met veel agressie van de mens naar het paard, maar met een juiste dosering van houding positie en beweging en geluid om een gecontroleerde beweging van het paard te bewerkstelligen. Een goede join-up duurt zo afhankelijk van de dominatie van het paard en de vaardigheid van de mens maar heel kort. Het lijkt er op dat de onderzoekers de join-up niet hebben uitgevoerd op de wijze zoals Monty Roberts en zijn instructeurs die doceren en daar vervolgens negatieve conclusies aan hebben verbonden. Helaas gebeurt het heel vaak dat er dan een gedegen wetenschappelijk onderzoek wordt gesuggereerd terwijl de waarden waaraan zo’n onderzoek moet voldoen worden genegeerd.
Andere onderzoeken tonen wel de waarde van de join-up, zelf heb ik er meerdere keren mijn vordeel mee kunnen doen (geleerd van Annemarie van der Toorn).
Ik denk niet dat het eerlijk is om Monty Roberts negatief te beoordelen, hij heeft geprobeerd het paard op een respectvolle manier totmedewerking te bewegen. Jammer alleen dat velen hebben geprobeerd zijn methode te gebruiken zonder zich de moeite te getroosten om te leren dat op de juiste wijze te doen. Ja en dan kunnen er vreemde dingen gebeuren.
Dat deze methodes niet bepaald paardenvriendelijk zijn kan met het bote oog gezien worden. Dat Monty over zijn verleden en over de geredden paarden liegt is ook al lang bekend. Dat hij uitsluitend an de showwaarde van paarden geinteresseerd is en niet daaran hun te helpen ook. Waarom is eerst een bericht over onderzoek nodig om hierover in de paardenpers ook te schrijven?
We kunnen wel stoppen met de paardensport. Pffffff waarschijnlijk kan ik mijn paard ook niet meer longeren ik zal dan wel te veel druk op mijn paard leggen.
Dieren van 500/600 kg moeten we met een aai door de mannenkam en een paardensnoepje zadelmaker maken. Als mijn ruin aan de longe een keer naar binnen komt en met twee achterbeen uit slaat moet ik zeggen ” foei niet meer doen anders krijg je geen paardensnoepje meer”. Komop laten we een beetje reëel zijn met elkaar m.i. Zijn er echte wantoestanden die wel degelijk het onderzoek waard zouden zijn als het gaat over dieren welbevinden.
Ik wil eerst de originele onderzoek lezen voordat ik een oordeel geef. Hoewel ik denk dat we voorzichtig moeten zijn met de methode van Roberts te vergelijken met wilde paarden. Niet vergeten dat er een hek rond heen zit! De paarden kunnen geen kant op, dus het keuze voor het paard is al beperkt en waarschijnlijk anders dan bij een wilde paard. En dit is idd oud nieuws, eerst gepubliceerd in de 2012 conference proceedings (International Society for Equine Science):
http://www.equitationscience.com/documents/Conferences/ISESConferenceProceedings2012.pdf (p85).
Vervolgens:
Henshall, Cathrynne; McGreevy, Paul D.. In: Applied Animal Behaviour Science. June 2014, Vol. 155, p1, 11 p.; Elsevier B.V.
Diegene, die over een respectvolle manier van Monty Roberts praten, nodig ik uit om een tiental videos van hem te analyseren. Daar blijft niet veel respect over. Paardengedrag is inmiddels voldoende onderzocht, dat zijn model van dominantie en paardental spreken echt al lang ingehaald is. Paarden kunnen goed meedenken, zijn sociaal ingesteld en snappen heel goed of men hun wat leerd, waar hun zelf wat aan hebben, of alleen zijn eigen dominantie wil uitleven. Hett is niet nodig het paard eerst weg te jagen om met hem samen te kunnen werken. Tijdens longeren wordt de zweep niet gebruikt om het paard op te jagen, maar om hem met de diagonalen hulpen een betere balans te helpen ontdekken. Dat is een groot verschil.
@ Ulrike Thiel ” Tijdens longeren wordt de zweep niet gebruikt om het paard op te jagen, maar om hem met de diagonalen hulpen een betere balans te helpen ontdekken.” … Daar durf ik nog wel aan te twijfelen of dat bij de goegemeente het geval is … Ik zie toch heel veel mensen jagen en gericht raken met de zweep om het tempo erin te houden.
Grappig toch, dat één van de eerste grondleggers voor een beter, vriendelijker en respectvoller benadering van het paard, iemand die de eerdere zware respectloze methoden streng afwees en op zoek ging naar een betere methode, nu zelf onder vuur ligt.
Gelukkig kun je constateren dat er groei zit in onze ontwikkeling tot het respectvol omgaan met dieren en hoe dat te doen.
Maar zeer waarschijnlijk liggen over enige tijd , wijzelf onder vuur!
Hallo,
Ik wil hier even mijn mening over kwijt, namelijk;
Als ik de trainingsmethode van Monty Roberts vergelijk met het algemene longeren, waarbij een paard aan een touw loopt in een toch al kleine ruimte en in nog steeds TE veel gevallen wordt aangespoord met een daarvoor gemaakte longeerzweep die overigens ook nog eens pijn veroorzaakt (dus zowel fysieke als mentale druk), voel ik me genoodzaakt hier toch een punt neerzetten.
Paarden worden getraind. Niet? Hoe willen wij mensen dat voor elkaar krijgen? Wij zijn geen paarden. Mensen weten dat en paarden weten dat ook.
De vraag is hier niet, of de trainingsmethode van Monty Roberts HUMAAN of NIET HUMAAN is.
Monty Roberts geeft mensen die zoeken naar een ander middel om paarden te trainen, niet via constante fysieke en/of mentale gevechten en druk, een alternatief op een manier die elk paard begrijpt.
Ik gebruik ook Join-Up, voornamelijk met ongetrainde/nerveuze paarden. Tot nog toe heb ik het vertrouwen van elk paard waar ik mee gewerkt heb. Als de methode van Monty Roberts niet humaan zou zijn, zou dat de band tussen paard en mens moeten verslechteren in plaats van verbeteren. Het paard zou nerveuzer worden in plaats van rustiger in de nabijheid van de mens.
Een paard beweegt omdat het geleerd heeft te bewegen op de aanwijzingen van de mens. En een paard beweegt ook voor een dominanter paard in zijn kudde.
Mensen trainen paarden. Maar HOE, dat is ieders eigen keus.
Ik persoonlijk ga liever voor de natuurlijkere methodes zoals o.a. de Join-Up en soortgelijke varianten dan dat ik de ‘oude’/’traditionele’ manier van trainen gebruik die paarden letterlijk en figuurlijk ‘breken’.
M.v.g. Femke
In een paardenroedel zijn de verhoudingen gebaseerd op respect, al dan niet gebaseerd op de angst voor het overwicht van de leider, dat geldt voor alle roedels, zoals wolven ( honden ). Zelfs bij kippen hebben we de “pikorde”
Na meer dan een halve eeuw te hebben geleefd tussen 500 dieren ( waaronder groepen paarden en honden )die allemaal vrij en in goede harmonie samen leefden in een bos en wei.
Dit kan je alleen maar bereiken als je voor al die groepen een duidelijke “packleader” bent!
Zonder het dier te “breken ” wordt er een band gevormd op basis van respect en vertrouwen .
Dezelfde methode gebruikt o.a Cesar Milan.
Op deze wijze zijn al veel moeilijke en daardoor opgegeven dieren gered.
De bovengenoemde onderzoekers zouden dan maar eens met een beter alternatief aan moeten komen.
De trainingsmethode is vriendelijk in mijn optiek, omdat het een afspiegeling is van het paardenkudde gedrag zelf, de methode is duidelijk, efficiënt en herkenbaar voor het paard.
Het paard is al miljoen jaar een vluchtdier en zal dat van inborst altijd blijven.
Behalve duidelijkheid heeft derhalve het paard tevens behoefte aan respect en vertrouwen alvorens nieuwsgierigheid te tonen en klaar is voor spel en werk.
Monty Roberts heeft hier een interessante studie van gemaakt en vertolkt in zijn trainingsmethode.