Het eerste bedrijf van het Totilas-drama vond plaats tegen het decor van de veterinaire keuring. Een rommelig dravende Totilas kreeg groen licht. Na enig juryberaad onder leiding van voorzitter Katrina Wüst. Maar ach, het was geen aankoopkeuring, dus laat maar lopen. Hier werd de poort opengezet naar een wereldwijde ontering. ‘Kijk goed’, zei mijn Deense collega Charlotte Mogensen tegen mij, toen Totilas door zijn uitgestrekte draf strompelde. ‘Dit is de laatste keer dat je Totilas in actie ziet’.
Zo liepen in Aken nog een paar keer de rillingen over mijn rug.
Ten overstaan van 38.000 overwegend Duitse toeschouwers werd Kristina Bröring-Spehe wederrechtelijk een gouden medaille afgepakt. Niet door match fixing van Chinese criminelen, door de blauwgeblazerde officials van de sport zelf! Een snerpend fluitconcert kregen ze over zich heen, de juryleden die tienen hadden gegeven voor Valegro’s in slaap gesukkelde pirouettes. En die niet van zins waren geweest om Dujardins fouten in de wissels conform het FEI-protocol af te straffen. ‘Nu eerst op vakantie en dan ga ik op zoek naar mijn wissels’, zei de vrouw die haar gouden Kür-medaille net zo goed per UPS had kunnen laten toesturen. ‘Op zoek naar mijn wissels’! Pijnlijk, pijnlijk, pijnlijk.
De Kür-cijfers voor Dujardin waren niet de eerste die een volksopstand teweeg brachten. Gefluit en boegeroep daalden neer op het juryhuisje van Eddy de Wolff van Westerrode, toen hij bijna 84% uit de hoed toverde voor Diederik van Silfhouts Spécial. Dertien procent meer dan collega Anne Gribbons. Het was één van de zeer vele voorbeelden van juryverschillen die de geloofwaardigheid van de dressuur als sport verder ondergroeven.
Toen hij een keer juryvoorzitter op een kampioenschap was, reageerde Stephen Clarke als volgt op de juryverschillen die daar waren ontstaan: ‘Onacceptabel! Elk verschil van vijf procent of meer is onacceptabel! Morgenochtend staan we een uur eerder op en gaan we meteen aan de slag om dit uit te bannen’. Kijk, dat wekte vertrouwen. In Aken bleven de juryleden alleen maar zaniken over hun verschillende posities rond de ring. Alsof je van achter niet kunt zien dat Totilas achter niet rad was.
Ik kon de woorden van de FEI-officials in Aken niet serieus nemen. Uit hun monden klonk het orkest van de Titanic.
Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur ()
Deze column verscheen woensdag 19 augustus 2015 in De Paardenkrant. Geen abonnee van De Paardenkrant? Sluit dan hier een (online) abonnement af.
Aken heeft de penibele toestand in de dressuurwereld nog eens bevestigd.Het gaat in de dressuurwereld bijna mis op alle vlakken.Op die manier zal de dressuur het niet lang meer uithouden als olympische sport. Zolang de liefhebbers dit blijven accepteren zal er niets veranderen. Eén positief puntje op het EK Aken. Het publiek liet zijn ontevredenheid duidelijk merken.(Klein voorbehoudje,het waren natuurlijk meestal Duitsers) Misschien komt dit publiek volgende keer gedeeltelijk niet meer? Misschien zal er dan een lichtje beginnen branden in het brein van het FEI bestuur.Maar geen naïviteit,zij zullen het wellicht ook niet veranderen.Het wordt dus tijd dat de dressuurliefhebbers dit niet meer pikken en op een beschaafde manier hun ongenoegen laten blijken.Ook daar heb ik mijn twijfels op succes, want het aantal slaafse door de media gemanipuleerde meelopers en afgod aanbidders hebben in dit publiek nog steeds de meerderheid.Dit heeft Aken bewezen.
vr gr EC
We praten nu over de toppers Totilas, Desperado en Valegro. Maar wat denken over het ondereind van deze kampioenschappen. De 65,66,67 en 68% vlogen je om de oren. Ga regelmatig naar ZT wedstrijden in Nederland kijken , daar zie ik veel betere prestaties dan op dit kampioenschap. In Nederland had de helft van de deelnemers in Aken nog niet voor de Zware Tour startgerechtigd geweest.
Een dag kijken naar de EU kampioenschappen wordt dan wel vermoeiend. Hoe hou je jezelf inleven!!!
Hr. Rosie….
WAT BEN IK HET MET JE EENS !!!!!!En zeker ook met de Hr. Crul. Zolang men achter de feiten aan blijft hollen en oogkleppen opheeft zal er niets positiefs veranderen, ook niet bij het afgod aanbiddende publiek. En wat hebben we dat hard nodig in deze tak van paardensport.
De huidige dressuursport?
Waarom zou ik daar naar gaan kijken?
Het kost je een dag, klauwen met geld en je kijkt naar leugens.
Ik kijk liever naar de Engelse dame die geld inzamelde voor Brookes Hospital, op video hier op horses.
Hoe zij op haar 67ste zo door een cross ging… Genieten!
Nee, niet hoog of moeilijk, maar wel echt prettig om naar te kijken. Een tevreden paard vol vertrouwen en een duo dat een heerlijk dagje buiten had. Dáár geniet ik van! Daar kan geen dressuurtoppper tegenop.
Een ieder die de dressuursport écht op de voet volgt, had kunnen weten dat dit de laatste proef van Totilas zou zijn. Wij kochten expres kaarten voor de landenwedstrijd (ellenlange zit met heel veel ondereind) in plaats van de kür, want de kans dat Totilas drie proeven aan de start zou verschijnen, achtten we bijzonder klein. De belangrijkste strijd zou waarschijnlijk in die eerste twee dagen al gestreden zijn. En zo was het.
Wat in Aken heel prettig was, was het publiek.
Huh, dat fluitende publiek? Ja! Bij grote kampioenschappen zit er maar al te vaak een publiek van leken. Mensen die geen idee hebben waar ze naar kijken. In Caen en Londen zaten we tussen mensen die er ook hadden gezeten als het een kampioenschap cricket was geweest. In Hong Kong was het helemaal feest met Chinezen die verplicht waren de tribunes te vullen. Hartstikke goed, maar hun applaus is geen afspiegeling van wat er in de ring heeft plaats gevonden.
In Aken zat er publiek dat daadwerkelijk aandachtig de GP volgde, dat liet weten wat hen wel en niet beviel, dat de verrichtingen naderhand na besprak. Prachtig kampioenschap.
Als zowel ruiters/amazones, de juryleden, de nationale bonden en de FEI zo zelf-ingnomen blijven doorgaan dan is de dressuursport geen lang leven meer beschoren. Het is niet meer om aan te zien.
Arme, arme Totilas!
Wat ik vooral spijtig vind is dat de “gewone” dressuurliefhebber nu dingen voorgeschoteld krijgt waarvan je door de jury-oordelen zou denken dat het de bedoeling is dat het er zo uit moet zien. Tegenwoordig moet je er op eigen houtje achter zien te komen hoe een passage/piaffe er bv. Uit hoort te zien en hoe je daar toe komt. En de teloorgang is al lang gaande. Ik kan me nog herinneren dat er bij de OS 1992 in Barcelona, toen Rembrandt kampioen werd, is gezegd dat de passage/piaffe Tour niet correct was, maar ja dat paard bewoog zo lichtvoetig…… Toentertijd begreep ik nog niet waarom het niet correct was, dus het is heel goed te begrijpen dat dit voor veel mensen zo is. Ik hoop dat de oude dressuurmeesters wat vaker hun expertise willen delen, zodat de dressuur niet nog meer een circusnummer wordt, waar paarden truukjes uitvoeren ipv elegante harmonieuze dressuur laten zien.