Voor iedereen die niks met springen heeft: de deelnemers van een springwedstrijd verkennen te voet het parcours dat ze later met hun paard gaan rijden, om alvast de volgorde, plaats en afstanden tussen de hindernissen te leren kennen en onderweg dus geen TomTom nodig te hebben om in de kortste route de finish te bereiken.
Wanneer het parcours wordt vrijgegeven voor verkenning dan luidt de jury een bel, alsof er een ronde van een bokswedstrijd gaat beginnen. Het ziet er dan uit alsof er van alle kanten verdwaalde schaapjes de ring in komen sjokken. Ze kijken, zoeken en mekkeren een beetje om zich heen totdat hindernis 1 door één van de schaapjes wordt ontdekt en de beestjes zich tot een kudde vormen, die dan vervolgens een beetje rommelig door elkaar heen aan de wandel gaat.
Dan komen ze vroeg of laat bij een hindernis waarna ze met z’n allen, als moeder gans met haar kuikens, in een rijtje achter elkaar gaan lopen, in een soort reuzenpas. Ze doen dit om het aantal galopsprongen, dat het paard tussen de hindernissen moet maken, te bepalen. Al haalt een reuze mensenpas het natuurlijk nooit bij een galopsprong van een paard!
Deze reuzenpas doet elke ruiter op zijn eigen manier: De één zwaait heel heftig met zijn armen, de ander schudt zijn lichaam bij elke pas heftig op en neer, sommigen doen dat beide en weer anderen zien al dat gezwaai en geschud, vinden dit er gek uitzien en houden daarom hun bovenlichaam rechtop en stijf en de handen diep in de zakken van de rijbroek, zodat daar dan meteen, heel praktisch, stiekem wat gekrast kan worden als dat nodig is.
Bij velen volgt er op de reuzenpas het balkje wiebelen. De hand reikt naar de bovenste balk om die een aantal keer op en neer te wiebelen. De functie hiervan weet ik niet precies, het zal wel zijn om die reuzenpas even van je af te schudden en het ziet er in ieder geval erg lollig uit! Als één man hiermee begint, doet de rest dit meestal ook.
Aan het einde van het parcours vormt het grootste deel van de uiteen gevallen kudde weer een geheel, om te overleggen wat men van het parcours vindt, wat de resultaten van de reuzenpas en het balkje wiebelen zijn en om gewoon nog wat slap te zeveren.
Meestal verlaten dan steeds dezelfde types snel de kudde om de parcoursbouwer op te zoeken en over het parcours te klagen. De parcoursbouwer weet dit ook, dus die probeert meestal de grote verdwijntruc of een andere ontsnappingspoging uit te halen om dit te ontwijken. Wanneer dit niet lukt moet hij dit beklag ondergaan, trucs met tenen onder de meetlat uithalen om de hindernissen lager te laten lijken, discussiëren over de wendingen en lijnen van het parcours met die ruiters, ze proberen te negeren, net doen alsof hij iets gaat veranderen of net doen alsof hij heel druk is met de tekening van het volgende parcours, want negen van de tien keer vind hij het gezeur maar onzin en daar heeft ‘ie vaak gelijk in.
Zo blijft iedereen dan maar wat door elkaar lopen, de reuzenpas en het balkje wiebelen overnieuw doen, ouwehoeren en treuzelen totdat de jury de bel luidt voor de volgende boksronde, zodat de eerst startende ruiter met zijn paard de laatste ruiters te voet de ring uit komt drijven als een cowboy die een kudde runderen de stal in stuurt.
Wanneer je eens de tijd neemt om dit alles met de ogen van een leek te bekijken, is dit een prachtig en heel vreemd schouwspel. En dat vaak een keer of vijf op een concoursdag.
Wedstrijd rijden en bezoeken kan echt zo saai of leuk zijn als je het zelf maakt!
Bianca Schoenmakers, springamazone
Deze column verscheen woensdag 30 januari 2013 in De Paardenkrant.