Er werd in Greenwich Park nog veel meer geklaagd. Over de voorzitter van de FEI Jumping Committee John Madden, die het paard van zijn vrouw Beezie iets teveel bijles had gegeven. Via Volo maakte op het voorterrein al de handstand over een steiltje van een meter. In de eerste kwalificatie kreeg Madden de dochter van Clinton niet in de buurt van de uitsprong van een dubbel.
De olympische regels kregen het ook te verduren. Hoe is het mogelijk dat Beezie Madden in de eerste kwalificatiewedstrijd kan worden gediskwalificeerd, terwijl ze de volgende dag doodleuk een bijdrage mag leveren aan het teamresultaat van Amerika? En waarom liggen landen met een beetje pech er na de eerste landenwedstrijd al uit, vroegen de Duitsers en de Fransen zich af. Die hadden zich in de tweede manche natuurlijk graag willen revancheren.
Maar het meest werd er nog wel geklaagd over de koffie en het weer. Dát was terecht. De koffie leek afkomstig van Al Quaida en de startlijst waarop je de stand bij moest houden veranderde langzaam in een papje. Je zit dan wel onder een paraplu, maar je buren hebben er ook één! En dat drupt dan lekker bij jou naar binnen.
Het olympisch reglement moet inderdaad worden gewijzigd. Er moet een gebod bij komen: gij zult genieten. Van Stoeterij Sterrehof, die de springdroom Tamino aanhield. Voor Marc Houtzager, maar ook voor dit heilige moment in Greenwich Park. Gij zult genieten van Kees van den Oetelaar, die liever z’n huis verkoopt dan z’n beste paard en tegen Eric van der Vleuten zei: kom, leg er even wat bij, dan houden we Verdi.
Genieten zult gij van Adelinde Cornelissen, die in een trailertje naar Windsor reed en vervolgens hutje bij mudje legde om met Parzival (inmiddels in een vrachtwagen) naar Londen te gaan. En genieten zult gij van Patrick van der Meer, die met de driejarige Uzzo begon, alle kopers van het erf schoot en nu aan de individuele olympische finale deelneemt.
Het aller-, allermooiste van de Olympische Spelen is dat ze geen droom zijn, maar een realiteit die je zelf waar kunt maken.
Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur ()
Deze column verscheen dinsdag 7 augustus 2012 in De Paardenkrant

Goed verhaal. Dit hangen we aanstaande- en het weekeinde daarna op bij de Brabantse kampioenschappen pony’s- en paarden in Chaam! Niet zeuren, maar genieten dat je er bij bent!
Vol instemming: Amen!
En laten we zuinig zijn op dit soort eigenaren en bijzonder trots op de ruiters/amazones.
Toch moet mij wat van het hart. Er is nooit zoveel media aandacht voor het paardrijden. Anky is de laatste tijd wel meer op de tv geweest en zij kan daar goed mee omgaan. Langzamerhand begint eindelijk door te dringen dat het wel heel bijzonder is wat zij tot nu toe heeft gepresteerd. Maar de springequipe heeft het ook al vaker goed gedaan. Als ik de mannen echter bij Mart Smeets zie zitten, dan zie ik een aantal jongens die, terecht, zeer trots zijn, maar te bescheiden, naar mijn zin. In de zin van: Niet lullen, maar aanpakken. Moet natuurlijk ook, anders kom je niet zover.
Maar krijgen deze mensen, naast de huidige goede sportieve begeleiding, ook mediatraining? Het zou goed zijn als er in de media eens meer aandacht zou kunnen komen voor al het werk wat vooraf gaat aan deze prestaties. Na de documentaire van Jeroen Dubbeldam met de Sjiem, waar de aandacht vooral uitging naar het moeilijke karakter van dit paard en hoe dat te overwinnen, heb ik een mail gestuurd naar de NOS. Hierin heb ik uitgelegd dat ten eerste (goed) leren paardrijden al de nodige jaren in beslag neemt, maar de training van een paard op een olympische niveau ook. Van de schaatsers en zwemmers bijvoorbeeld, weten we al hoe immens intensief de training is. Maar dat is bij paarden op dit niveau ook. En de ruiters/amazones werken toch ontzettend hard om zover te komen, maar ook om hun boterham te kunnen verdienen. Dat is niet zomaar wat.
Zou daar niet eens meer aandacht voor moeten komen? Misschien dat er dan eens paardrijders sportman/vrouw/team van het jaar worden.