Maar vóór deze toppers met elkaars discipline aan de slag gingen, was er eerst een rondleiding door de stallen. Op een gegeven moment zei Anky, met een lach, maar ook met een vermaning in haar stem: ‘Hé, jullie zijn zomaar langs Bonfire gewandeld!’
Zo was het. We hadden de grote kampioen niet zien staan. ‘Kom, we halen ‘m eens even uit zijn stal’, zei Anky en we beoordeelden het exterieur van de gouden olympiër op stand. ‘Waaraan kun je nou zien dat dit een toppaard is?’, vroeg Anky. De vraag stellen was haar beantwoorden.
Bonfire – het paard dat de wereld tot tranen kon roeren – was een onopvallende verschijning. Het paard achter het ‘Anky-effect’, het paard dat tribunes vulde en duizenden tot paardrijden aanzette, had een spichtig halsje en sliep op stal. Dat baanbrekende paard leidde het mooiste leven dat een dier zich maar kan wensen, inclusief een oude dag met kameraadjes op de wei die net zo lang duurde als zijn actieve loopbaan.
Afgelopen zomer was ik opnieuw in Erp, nu voor het blad ‘Dressuur’ waarvan Anky gasthoofdredacteur was. Natuurlijk ging Anky voor de cover op de foto met haar beide gepensioneerde vrienden. De dertigjarige Bonfire gedroeg zich als een veulen, was bijna niet te houden. Het vuur van de wereldster gloeide tot het laatst.
Bonfire leerde mij waarom het gaat in de hippische topsport. De onbeschrijflijke schoonheid van topsport met paarden zit in de beweging, de eigen energie van het paard. Inderdaad, de ‘schijnbare vrije wil’ waarover het FEI-protocol spreekt. En als het om Bonfire gaat, kan er wel een streep door ‘schijnbaar’. Dat paard wilde graag wat het zo ongelooflijk goed kon.
De vitale pensionado Bonfire en zijn al even fitte stalgenoot Salinero lieten de kritiek op Ankys manier van trainen hol klinken. Bonfires leven was juist het toonbeeld van hoe mens en paard met elkaar werken, presteren, genieten. Het compliment voor de paardenvrouw die Anky is, staat als standbeeld in Erp. En voor eeuwig op mijn netvlies.
Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur ()
Deze column verscheen woensdag 30 oktober 2013 in De Paardenkrant.

Helemaal raak ! compliment !
Mooi geschreven, en idd, wie heeft de paarden waar hij of zij mee gereden heeft nog zo lang in goede gezondheid oud zien worden? Datgaat niet als je ze verkeerd behandeld, cq traint…..
Dirk Willem, wat een leuke colomn, echt top!
heb ook zoiets meegemaakt tijdens een NK, volgens mij nog bij Gerda Smelt, indertijd reed Anky nog 2x los en in de losrijbaan was ze te zien met een paard dat zeer eenvoudig (ponyachtig)aan het draven was, niets bijzonders, sterker nog … waar reed Anky nu toch op, was de opmerking van een aantal mensen om mij heen. Volgens mij is dat Bonfire, was mijn antwoord, maar dat was onmogelijk volgens de omstanders. Dus toch maar even vragen op het moment dat ze de losrijbaan verliet, en ja hoor, ´t was ´m echt. Dit was zijn eerste opwarmrondje en dan hoefde hij zich niet op te peppen en mocht hij gewoon in de rondte lopen zonder spectaculair te worden.
Mooiste herinnering voor mij blijft de kur in Den Haag in 1994, absoluut kippenvel
Geweldig mooi en ontroerend neergezet.
Een wereldster ging heen..
Prachtig geschreven!