De reden waarom de jonge Amerikaanse in de Global Champions Tour met al haar branie het hiervoor genoemde trio wereldtoppers versloeg heet ‘Barron’. Deze sBs-geregistreerde zoon van For Pleasure behoort tot de drie beste springpaarden van de wereld. Meer dan ooit bepaalt het paard waar zijn ruiter staat. Langs de kant of op het podium.
Terecht kreeg diezelfde Lucy Davis afgelopen zomer een ereprijs uit handen van Emile Hendrix. In de Furusiyya-landenwedstrijd van Rotterdam had zij een voorbeeldige harmonieuze eenheid met haar paard gevormd. Met die prijs is – om maar eens iemand te noemen – Roger-Yves Bost nog nooit lastiggevallen. Hetgeen hem er niet van weerhield om zich in Herning tot springkoning van Europa te laten kronen.
De stilistische uitersten Lucy Davis en Roger-Yves Bost hebben veel meer overeenkomsten dan bezoekers van internationale springwedstrijden bij eerste aanblik zouden denken. Ze doen al het mogelijke om hun paarden tot topprestaties in staat te stellen. En zijn vervolgens met hun hele sportieve hebben en houwen overgeleverd aan de capaciteiten van hun paard.
Als het paard steeds belangrijker wordt, geldt datzelfde in precies gelijke mate voor zijn eigenaar. Deze man of vrouw moet tegenwoordig bedragen van vijf of tien miljoen euro (een enkele keer nog iets meer) kunnen betalen, c.q. dit soort boden af kunnen slaan. Dit zou een les moeten zijn voor alle aandeelhouders van de paardensport, de sportbonden en wedstrijdorganisatoren voorop.
Toch hoor ik alleen Britse omroepers bij de aankondiging van een combinatie de naam van de eigenaar noemen. In de Angelsaksische race-traditie deelt de eigenaar al eeuwenlang in de roem die paard en jockey oogsten. Maar internationaal gezien bungelt de doorslaggevende factor ‘eigenaar’ er maar een beetje bij. De KNHS geeft dan nog het goede voorbeeld aan haar zusterorganisaties. Sinds enkele jaren worden de eigenaren van kaderpaarden structureel bij de sport betrokken.
Voor mij is het NK springen in Mierlo een kortstondig hoogtepunt. Dan stroomt het podium gezellig vol met ruiters én eigenaren die sámen in het brandpunt van de belangstelling staan.
Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur ()
Deze column verscheen woensdag 18 september 2013 in De Paardenkrant.

Wordt het geen tijd dat de eigenaars ook eens in het zonnetje gezet worden bv bij de prijsuitreiking want wat die mensen financieel moeten ophoesten om hun paarden te laten springen verdient veel respect.