Maar op de Wereldbekerfinale in Lyon mekkerde dan ook de internationale springtop, olympisch kampioen Steve Guerdat voorop. 21 van de 40 combinaties in de barrage, dat is sportief gezien een kleine ramp. En menselijk gezien een grote fout. Daarvoor was parcoursbouwer Frank Rothenberger in eerste instantie verantwoordelijk. Hij moet aan de hand van de toegestane tijd de moeilijkheidsgraad van het parcours naar boven of naar beneden bijstellen. De tijd van de tweede finalewedstrijd om de Wereldbeker, na het jachtparcours de eerste echte test op vermogen, was veel te gemakkelijk gezet.
Dat zag Rothenberger direct nadat de eerste ruiter had gereden. Maar toen hij zijn fout wilde corrigeren, ving hij bot bij de juryleden. Die achtten kennelijk de tijd rijp om een daad te stellen. Al te vaak – zo verklaarde de springbaas van de FEI John Roche na afloop – misbruiken parcoursbouwers het vangnet in de regels om de tijd na de eerste combinaties te veranderen. Deze optie in het reglement was oorspronkelijk bedoeld om vergissingen – bijvoorbeeld over de te volgen ideale lijn – te kunnen herstellen. Maar in de praktijk gebruiken parcoursbouwers – opgejaagd door het steeds hoger wordende niveau – deze mogelijkheid om een té strak aangeschroefde toegestane tijd te versoepelen.
Nu was ’t andersom. Om ook de mindere goden heel te houden had Rothenberger een relatief licht parcours neergezet, waar de ruiters ook nog eens rustig de tijd voor konden nemen. Een massabarrage dreigde, dat zag een kind. De jury ook, maar het tegengaan van regelmisbruik was hen liever. En springbaas Roche ging vierkant achter hen staan.
“Is de Wereldbekerfinale het juiste moment om te beginnen met het aanscherpen van de regels?”, vroeg Steve Guerdat zich in de persconferentie met onderkoeld sarcasme af. Daar is eigenlijk alles mee gezegd. Behalve springruiters en dressuurruiters heb je ook bondsbonzen. Die zeuren of mopperen nooit. Maar soms vinden ze zichzelf belangrijker dan de sport die ze zeggen te dienen.
Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur
Deze opinie verscheen woensdag 24 april in De Paardenkrant
Vraag: “”21 van de 40 combinaties in de barrage,dat is sportief gezien een kleine ramp.””” Waarom is dit SPORTIEF een kleine ramp?
Geachte heer Crul, Dit is sportief een kleine ramp omdat de essentie van sport is dat de beste wint. De kans dat niet de meest capabele combinatie de wedstrijd wint neemt toe naarmate het barrageveld in omvang toeneemt. Natuurlijk wil je in de barrage strijd zien, maar ‘plat erop’ omdat de snelste tijd al tig keer scherper is gezet, lijkt mij ook niet in het belang van de paarden.
Dag beste Dirk Willem ,(U schreef mij vroeger ook al aan met beste dus als U er mee akkoord gaat zou ik zeggen, laat ons geachte heer maar vallen,ik neem dus de eerbiedige vrijheid u beste te noemen.We zijn allicht op dit forum allemaal paardenvrienden.)
De vraag was eigenlijk algemeen gesteld,want ik kon geen enkel argument verzinnen dat die stelling valideerde.Dat U reageert verbaast mij, maar bij nader inzien normaal, gezien U het artikel geschreven heeft.In discussies kunnen we voor alles een uitleg geven en als het moet zelfs een verzinnen.Ik denk ook dat het niet de bedoeling is dat U met de forumbezoekers in discussie gaat.Toch denk ik dat ik meer argumenten heb dan U om deze stelling als twijfelachtig te beschouwen.
Beste Eddy, Het is zeer zeker wél de bedoeling om met bezoekers van Horses in discussie te gaan als ik meen dat ik een bijdrage kan leveren. Ik ben benieuwd naar je argumenten.
Beste Dirk Willem,Wat ik eigenlijk in de sport zou willen is dat sommige (arrogante) hoogdravende toppers stoppen met proberen de zaken naar hun hand te zetten en afwijkingen op het reglement in hun voordeel trachten te bekomen .In alle sporten dus ook alle disciplines in de paardensport.Hier gaat het over springen natuurlijk.
*Vooreerst een wedstrijd wordt georganiseerd met een reglement,dit dient toegepast te worden.Geen enkele deelnemer mag opperen dit reglement niet toe te passen.
*De organiserende macht moet zijn eigen reglement toepassen en daar in geen geval van afwijken behalve bij overmacht.Ze mogen zich niet laten dwingen af te wijken van hun reglement ook niet onder druk van deelnemers met een zo gezegde hogere status.(betere)
*Door het feit deel te nemen moeten alle deelnemers zich volledig naar het reglement schikken en mogen geen enkele druk op de organisatoren en juryleden leggen met welk doel dan ook.Ongeacht hun status.
*Het is niet aan één of enkele deelnemers te bepalen hoe het parcours moet geplaatst worden en de tijd te bepalen.Of te bepalen hoeveel combinaties de barrage mogen rijden.
*Eens een deelnemer gestart is,moet het parcours gelijk blijven voor alle andere deelnemers.Dan mag daar niets meer aan veranderd worden.Alle deelnemers gelijke kansen.
enz enz
De essentie van de sport is dat de beste wint???,probleem is,ER IS HIER GEEN BESTE,diegene die de wedstrijd wint is die dag de beste en dat kunnen wel 10 of meer combinaties zijn als ze met 40 starten.Volgende wedstrijd is dan wel iemand anders de beste want niemand is zeker als hij/zij een hindernis moet springen dat de balk zal blijven liggen(factor geluk),ook de zogenaamde beste niet.Dus die zogenaamde beste weet absoluut niet of hij in de barrage zal geraken als de voorronde gemakkelijker is gemaakt.Elke ruiter komt alleen op het parcours in de barrage,hij wordt door geen enkele andere combinatie van de barrage gestoord,hij doet zijn ding naar beste vermogen de andere deelnemers veel of weinig beïnvloeden hem niet. Wie het snelst en zonder fouten de barrage rijdt is de winnaar en dus die dag de beste ongeacht het aantal.Dat een klein aantal barragisten organisatorisch beter is kan ik wel begrijpen, maar sportief gezien?????? De voorronde moeilijk maken ,geen probleem maar dan wel vanuit de organisator en parcoursbouwer.Niet door toedoen van een of meerdere deelnemers.
vr gr EC
Beste Eddy,
Of je nu hardloper, judoka of ruiter bent, sport gaat volgens mij altijd over de vraag wie op een bepaald moment de beste is. Het element ’tijd’ (vorm van de dag, pieken naar het juiste moment) maakt sport nu juist zo spannend.
Ik ben het met je eens dat sporters gelijke kansen moeten krijgen. Dit principe staat echter op gespannen voet met de toenemende uitdaging waarvoor parcoursbouwers zich gesteld zien. Onder druk van steeds betere paarden en ruiters dansen ontwerpers op een slap koord tussen de technische en fysieke zwaarte van het parcours enerzijds en de toegestane tijd anderzijds. Omdat we niet willen dat paarden aan extreme valkuilen of afmetingen worden blootgesteld, is de tijd een noodzakelijke fijnafstelling van de moeilijkheidsgraad geworden. Het gaat hierbij om marginale verschillen met – soms – grote gevolgen. Dan moet de wedstrijdleiding kunnen beschikken over een ‘escape’, het aanpassen van de toegestane tijd na twee combinaties. Als jury en parcoursbouwer ingrijpen, hebben de eerste starters inderdaad onder andere omstandigheden gereden dan de rest van het veld. Ik vind dit nadeel acceptabel. Ruiters weten van tevoren dat de tijd kan worden veranderd en het zijn steeds anderen die als eersten aan de start komen. Daarbij realiseren ruiters zich heel goed dat hier sprake is van een algemeen belang.
Beste Dirk Willem, Helemaal met u eens, maar je hebt allicht ook wel begrepen wat ik achterliggend wou zeggen.En misschien is het toch beter dat ze die “escape” in hun reglement voorzien.Tussen de regels in ging het bij mij meer over een verkeerd evoluerende mentaliteit van sommige zogenaamde idolen.Ik zou het in de paardensport niet graag zien evolueren zoals in het voetbal,waar zielige agressieve deelnemers en trainers onaanvaardbaar buiten de lijn gaan en de ganse boel met hun agrssief gedrag ontsieren. vrgrEC